31 oktober 2016

Maggie De Block staat voor gure winter

De minister houdt voet bij stuk. De artsensyndicaten staan met lege handen. Maar Volksgezondheid zou zich wel eens in de voet kunnen geschoten hebben. Wat is het belangrijkste? De centen of het principe? Het moment is gekomen dat de artsen duidelijk moeten maken wat ze willen. Op woensdag 26 oktober ontving de minister van Volksgezondheid Maggie De Block een delegatie van de artsenvakbonden op haar kabinet. Minzaam en vol begrip werd er geluisterd naar de grieven van de artsenvertegenwoordigers. En het antwoord was duidelijk: helaas, maar toch: de geplande besparingen blijven van kracht.

Meer nog dan vorige week, toen de bezuinigingsmaatregelen bekend gemaakt werden, staan syndicaten en Volksgezondheid diametraal tegenover elkaar. En dat is er niet beter op geworden nu het kabinet heeft laten weten dat volgens hen de conventie niet van rechtswege opgezegd kan worden. Artikel 13.2 kan niet ingeroepen worden.

Dat betekent dat de artsen die het niet eens zijn met de bezuinigingsmaatregelen individueel en per aangetekend schrijven hun conventionering moeten opzeggen. Dat zal niet zomaar gebeuren. Niemand schrijft graag een aangetekende brief, loopt daarmee naar de post, gaat in de rij staan om tenslotte afstand te doen van 4.780 €. Geld dat niemand graag laat liggen. Het is onvermijdelijk dat de artsen die dat wél doen dat inkomensverlies gaan compenseren door hun honorarium aan te passen.

Bruto betekent dat dat een arts per jaar zo'n kleine 10.000 € moet bij vragen aan zijn patiënten. Waarbij zich de vraag stelt of de arts wel over voldoende patiëntencontacten (1.250) beschikt om dat te realiseren. Men moet al zeer standvastig en principieel zijn om zover te gaan. Tweede vraag is of de arts sowieso niet reeds uit de conventie geschopt werd: huisartsen die afbouwen, kleine specialisten en hoofdartsen die sowieso weinig Riziv prestaties, lees: minder dan 25.000€, hebben vallen nu al buiten het sociaal statuut van de conventie. Die kunnen zich gelijk als uitgeschreven beschouwen.

Marc Moens: "Ik raad dit niet aan, ik deel dit mee." Het zou dus best kunnen dat het percentage gedeconventioneerden boven de 40% stijgt. Waarbij de conventie de facto vervalt. In dat geval is een artsenkadaster waaruit moet blijken wie al dan niet geldig gestemd heeft, niet eens nodig.

Over een maand, op 25 november, is een raad van bestuur van het BVAS, Marc Moens kan dan zijn mandaat krijgen om de leden niet enkel in te lichten maar ook tot actie aan te sporen. De andere artsensyndicaten kunnen moeilijk afzijdig blijven. De temperatuur stijgt, het klimaat wordt guur. Now is the winter of our discontent… And all the clouds that low'r'd upon our house. Was het Steinbeck of Shakespeare? Whatever? Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 november 2011

De andere schoen

The shoe is now on the other foot, zeggen de Engelsen, maar dat geeft je nog niet het recht als een egopatser door het leven te gaan. Ik las dus nog even een niet gepubliceerde lezersbrief van dokter Marc Moens aan De Standaard naar aanleiding van het feit dat de ziekenfondsen op initiatief van hun grootste lid, de patiëntenbewegingen drooglegden. Wat toevallig ook het onderwerp van het congres was: patiënten inspraak dus en niet drooglegging. “De patiëntenorganisaties worden door de ziekenfondsen als gevaarlijke concurrenten beschouwd  en daarom verdacht gemaakt met het verwijt dat ze zich teveel door de farmaceutische industrie zouden laten beïnvloeden. Het is onbegrijpelijk dat patiëntenorganisaties, die hun degelijkheid al jarenlang bewijzen plots van elke overheidssteun worden uitgesloten. Wij zijn overtuigd dat hun inbreng in de mantelzorg essentieel is,” schreef Moens op 28 augustus aan De Standaard, die zijn brief in de ongewenste mailbox stootte. Moens wijst er Prof. em. Yvo Nuyens en de lezers van De Standaard op het feit dat de artsensyndicaten bijna een halve eeuw zonder enige overheidssteun hebben gewerkt. “Vanaf 2006 krijgen zij samen (te verdelen volgens het resultaat van de vierjaarlijkse artsenverkiezingen)  1 miljoen euro die moet worden aangewend voor de financiële ondersteuning voor de vele activiteiten waaraan ze in het systeem van Ziekte- en Invaliditeitsverzekering meewerken. Sinds 2008 wordt dat bedrag geïndexeerd. De mutualiteiten daarentegen krijgen sinds altijd sommen voor hun medewerking aan het systeem die ruim 1000 maal hoger zijn, in 2010 een bedrag van 1.012 miljoen euro.” Ik wist gelijk hoe ik aan mijn referaat over de Belgische situatie moest  beginnen.

En, by the way, zoals de Engelsen zeggen, hebt u ook zo’n lezersbrieven die geweigerd worden dan vindt u hier een luisterend en publicerend oor.

Marc van Impe

19:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)