15 september 2016

De fiscus in de wachtkamer

In De Tijd stelde Unizo-topman Karel Van Eetvelt donderdag dat belastinginspecteurs kleine zelfstandigen die niets hebben misdaan, duizenden euro’s proberen lichter te maken. ‘De maat is vol,’ zegt hij. ‘In het pesten van ondernemers met allerhande controles zijn de praktijken van de inspectiediensten onder de regering-Michel even erg als die onder de regering-Di Rupo.’

Van Eetvelt: ‘De regering en de inspectiediensten lijken er vanuit te gaan dat kleine zelfstandigen haast per definitie frauderen en dat er overal enkele duizenden euro's te rapen vallen.' Uit cijfers van de FOD Financiën moet blijken dat bij 70% van de controles van zelfstandigen een fiscale naheffing wordt opgesteld. Als arts bent u een kleine zelfstandige. En de recente verhalen in pers over frauderende specialisten en meldingspunten maakt dat de artsen als beroepsgroep opnieuw in de focus van de belastingcontroleur komen, zegt mijn vriend de fiscalist. Maar er is meer. Sommige grote ziekenfondsen sporen hun leden aan om hun arts letterlijk te verklikken. En ook al heeft de fiscus geen speciaal formulier of een vaste kliklijn, toch kreeg hij vorig jaar 1.221 dergelijke meldingen, vaak anoniem, een toename met 70 procent. ‘Na zo'n verklikking probeert de fiscus soms de mensen te verrassen met een bezoek ter plaatste om te zien of de klacht wel klopt', zegt advocaat Michel Maus in De Tijd.

We bespreken de toestand van de wereld in de schaduw van het ziekenhuis waar de geleerde vrouw consultatie houdt. Onze gesprekspartner is er gerust in. Hij werkt onder de vorm van een evba en heeft de voorbije vier jaar geen enkele controle gekregen. Is de fiscus hem dan vergeten of betekent dit dat er een controle op komst is ? Voor de aanslag over inkomstenjaar 2014, had de fiscus in principe tijd tot 30 juni 2016 om deze toe te sturen. Dit staat volledig los van een fiscale controle. De fiscus heeft sowieso immers drie jaar tijd, vanaf 1 januari van het aanslagjaar, om een bepaald inkomstenjaar te controleren. Een controle over inkomsten 2014 kan dus nog tot eind 2017, zelfs al werd intussen een afrekening gestuurd. Die twee staan dus los van elkaar. Onze gesprekspartner is ten onrechte gerust.

Medische beroepen worden geregeld geconfronteerd met een belastingcontrole. De meest voorkomende controledaden van de fiscus zijn een eenvoudige vraag om inlichtingen, maar ook een bezoek ter plaatse van een belastingcontroleur hoort tot de mogelijkheden. Het beroepsgeheim van de arts is maar een schijnbescherming. De fiscus kan de erelonen van medische beroepsbeoefenaars perfect natrekken. Dat daarbij vragen worden gesteld is normaal. Maar bepaalde vragen kunnen niet. Zo mag het afsprakenboek niet opgevraagd worden.

Toch komt het geregeld voor dat de fiscus een inzage vraagt in dat afsprakenboek, zegt mijn accountant, ook al is dit geen stuk dat verplicht wordt opgelegd door de boekhoudwetgeving. Het is echter wel een belangrijk stuk om de ontvangen erelonen te controleren. In de meeste praktijken gaat het bovendien over een geïnformatiseerd afsprakenboek dat deel uitmaakt van de totale medische IT-infrastructuur die de arts gebruikt. Daar heeft de fiscus geen toegang toe. In de praktijk komt er echter vaak op neer dat de accountant toch adviseert toegang te verlenen, want anders… volgt een diepgaande controle en die kan dagen duren en gaat vaak om pietluttigheden.

De argumentatie van de fiscus is vaak stereotiep. Zo is het al verdacht dat een arts een lagere omzet draait –als we dit zo oneerbiedig mogen uitdrukken- dan een collega in een gelijkaardige situatie. Ook verdacht is dat de omzet plots daalt. En als men een beroep heeft gedaan op de vennootschapsstructuur met het oog op een fiscale optimalisatie, dan is dat uiteraard verdacht. Een arts die werkt als privépersoon is immers verplicht op het fiscale strookje onderaan het totale ontvangen ereloon te vermelden. Werkt die arts via een rechtspersoon, dan wordt enkel het officiële geconventioneerde ereloon aangegeven. Dat vindt de fiscus verdacht.

Een van de heikele punten is de verkoop van het patiëntenbestand (goodwill) aan een eigen vennootschap? Zeker oudere artsen die geruime tijd actief waren als vrije beroeper en overstappen naar een vennootschap, in het vooruitzicht van een naderend pensioen en met het plan deels nog verder te werken onder een fiscaal gunstiger regime, maken daar gebruik van. Om te beoordelen of er wel degelijk eigen patiënten zijn en of de waardering van de goodwill correct is verlopen, vraagt de fiscus soms naar een nominatieve lijst van alle patiënten. En dat is duidelijk een vraag waarop de arts niet zomaar kan antwoorden. De identificatie van patiënten mag hij niet zo maar meedelen. Dit is immers in strijd met het strafrechtelijk beschermd medisch beroepsgeheim.

Maar als u zich beroept op dat medisch beroepsgeheim en de gevraagde gegevens weigert voor te leggen, dan kan de fiscus de territoriaal bevoegde tuchtoverheid, de Orde van Artsen dus, inschakelen. Die moet in voorkomend geval het fiscaal onderzoek beoordelen en beslissen of het beroepsgeheim terecht werd ingeroepen. Oordeelt de Orde dat de vraag van de fiscus strijdig is met het beroepsgeheim, dan is die tuchtbeslissing bindend en vangt de fiscus bot (Cassatie dd. 19.12.2012). De tandartsen zijn er aan voor de moeite want zijn beschikken niet over een tuchtoverheid.

De vraag is over welke wapens de fiscus beschikt om te controleren of u al uw inkomsten correct aangeeft? De fiscus kan eenvoudigweg bij u langskomen maar een 'fiscale visitatie' zoals dat officieel heet, moet wel vooraf aangekondigd worden. Op het ogenblik van de visitatie mogen immers geen patiënten aanwezig zijn. Het bezoek moet ook gebeuren tijdens de uren van activiteit. U moet dus aan het werk zijn, maar er mogen geen patiënten aanwezig zijn.

Gelukkig zorgt de overheid voor zoveel administratief werk waar u een goed deel van de dag mee bezig bent. Gebeurt de controle in uw particuliere woning waar uw praktijk aan verbonden is, dan zijn de regels strikter. De ambtenaren hebben enkel toegang tot particuliere woningen of bewoonde lokalen tussen 5 uur 's morgens en 9 uur 's avonds en hebben bovendien een machtiging van de politierechter nodig. Maar waarom zou de fiscus toegang willen tot uw gezinswoning? Om de oppervlakte van uw praktijkruimte bijvoorbeeld op te meten. Of om na te gaan of de nieuwe kasten in uw consultatie niet naar de keuken verhuisd zijn. Vergeet niet dat de controleur over nogal wat mogelijkheden beschikt bij een controlebezoek.

Volgens de letter van de wet mag hij "de aard en belangrijkheid van de werkzaamheden vaststellen en het bestaan, de aard en de hoeveelheid van de voorraden en van de voorwerpen van alle aard nazien". Strikt gezien mag de fiscus enkel de administratieve mappen en farden inkijken die open uw bureau liggen. Hij heeft dus niet het recht documenten uit afgesloten kasten te nemen. Maar hij kan wel alle huurovereenkomsten, arbeidsovereenkomsten met een praktijkassistente en dergelijke inkijken voor zover die nuttig zijn bij het vaststellen van uw belastbare inkomsten en het bedrag ervan. Een computer die aanstaat wordt beschouwd als een openstaande kast en dus mag de fiscus de data inkijken. Als u uw boekhouding op uw computer bijhoudt dan moet u sowieso de belastingadministratie inzage geven in de informatiedragers en de gegevens die ze bevatten. Tijdens zijn bezoek mag de controleur alle bijkomende vragen stellen, maar enkel aan u. Vragen stellen aan het personeel, de poetsvrouw of de kinderen kan dus niet.

Maar een controle is gelukkig niet altijd zo dramatisch. Doorgaans wordt een 'vraag om inlichtingen' schriftelijk verstuurd. Maar ook daar zijn grenzen. De fiscus kan u niet bijvoorbeeld niet vragen om met uw wagen naar het belastingkantoor te komen om de kilometerstand te controleren.

Ik bel een oude schoolmaat, vers gepensioneerd controleur bij de belastingen. Wat is de vaakst voorkomende "correctie" die de fiscus bij artsen toepast ? Hij hoeft niet na te denken. Inrichtings- en verfraaiingskosten van praktijk- en wachtruimte die in werkelijkheid in de privéwoning blijken gebeurd te zijn. En reiskosten voor seminaries waaraan een stukje vakantie gekoppeld werd. In de regel, zegt hij, verwerpt de fiscus 30% van de gemaakte reiskosten. Want reizen, zegt de fiscus, is nog altijd een beetje plezier. Het aantal fiscale controles bij vrije beroepen en artsen zal de komende jaren overigens toenemen. Tussen haakjes, het aantal controles bij werknemers is sinds 2014 met 41% gedaald.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 maart 2016

Dr. Ide schoffeert collega's

De heer Louis Ide, Algemeen Secretaris van N-VA en arts, heeft een probleem. Vlaams minister van Werk, Economie, Innovatie en Sport Philippe Muyters (N-VA) kwam begin februari in een mediastorm terecht toen bleek dat zijn departement de financiering van de Levensschool niet stopzet, hoewel een kankerspecialist een van de vakken die daar in het kader van de Nieuwe Germaanse Geneeskunde gegeven worden, 'misdadig' noemt.

Het was de krant De Morgen die de feiten aan het daglicht bracht. De krant kon beslag leggen op een e-mail waarin de docente een kankerpatiënt adviseert dat het beter is om "de reguliere weg (chemotherapie, nvdr) "te verlaten". "De schade die wordt aangericht door chemotherapie (zware vergiftiging) en bestraling (verbranding van weefsel) kan niet door het organisme worden hersteld," schrijft Hamer op zijn website.

Honderden mensen volgden de voorbije jaren een tweejarige opleiding tot voedingsconsulent of een vierjarige opleiding tot gezondheidsconsulent, volgens de regels van de zogenaamde 'Nieuwe Germaanse Geneeskunde', een theorie waarvoor de bedenker, Ryke Geerd Hamer, zowel in Duitsland als in Frankrijk al met het gerecht in aanraking kwam, en waarvoor in 2011 in ons land een levenscoach veroordeeld werd voor "onvrijwillige doodslag".

De erkenning door minister Muyters impliceert ook een erkenning door de VDAB, waardoor de school opleidingscheques voor werknemers kan aanvaarden. Zo kunnen zelfstandigen, werkgevers of werknemers die in functie van hun beroep de opleiding volgen 50 procent van het lesgeld terugbetaald krijgen door de Vlaamse overheid.

Ide wil zijn minister verschonen, komt niet uit zijn betoog, wringt zich in een haarspeldbocht en eindigt dan maar met een frontale aanval op twee van zijn collega's, Maya Detiège (SP.A) en Nele Lijnen (Open VLD) die volgens hem "de kwakzalverij (verdedigen) van een handjevol goeroes die de patiënten van alles wijsmaken, en vooral het geld uit hun zakken kloppen". Beide parlementsleden durfden het aan mee een parlementaire hoorzitting te organiseren over de behandeling van de patiënten die lijden aan de ziekte van Lyme. Dr. Ide, die in het burgerleven klinisch bioloog is gebruikt hier een oneigenlijk argument: hij verschoont zijn minister die in de fout gaat door anderen te beschuldigen van niet gerelateerde en onbewezen feiten.

Ide accepteert niet de kritiek op zijn minister maar is wel benieuwd of de sp.a en Open VLD  hun partijgenoten op een even gedreven manier ter orde zullen roepen als tijdens het debat over De Levensschool.  De Levensschool leidt mensen op tot gezondheidscoach, een beroep dat door geen enkele instelling noch beroepsvereniging gecontroleerd wordt maar waartoe velen zich geroepen voelen: de titel consulent of coach op je visitekaartje kunnen zetten verleent blijkbaar heel wat prestige aan gewezen omroepsters, nagelstylisten, kleuteronderwijzers en gebuisde regenten godsdienstwetenschappen om er paar een paar te noemen. 

De school werd in 2014 erkend door Vlaams minister van Werk en Economie Philippe Muyters (N-VA), waardoor studenten de helft van het inschrijvingsgeld (1.700 euro) terugbetaald krijgen. In 2015 werd die erkenning nog vernieuwd tot 2019. Aan zo'n erkenning ging geen inhoudelijke toetsing vooraf, gaf het kabinet van Muyters toe. De minister: "Het is simpel: wij erkennen instellingen, geen opleidingen. Wij beoordelen de vraag of een instelling in staat is om de lessen te geven die ze aanbiedt, wij beoordelen niet de lessen zelf. Het is niet aan ons om te zeggen welke opleidingen goed zijn en welke niet."

De Levensschool raadt kankerpatiënten radicaal af het advies van hun arts te volgen. Wat duidelijk kwakzalverij is. Maar de NV-A minister velt hierover geen oordeel: "Zo'n oordeel is ook altijd subjectief. Dat laat ik over aan mensen met kennis van zaken."

Zo'n man met kennis is oncoloog Wim Distelmans (VUB). Hij noemt de bewuste therapie 'schandalig en misdadig'. Maar de minister van Werk en Economie wil daar niets over zeggen. "Ik vind het systeem goed zoals het nu werkt," zegt hij. "Er worden veel opleidingen aangeboden, door veel verschillende instellingen. Die allemaal screenen is onbegonnen werk."

In de Kamer zei minister van Volksgezondheid De Block over de praktijken aan de zogenaamde Levensschool: "De behandelingstechnieken die daar worden aangeleerd zijn niets minder dan kwakzalverij en betekenen een gevaar voor de gezondheid van patiënten." De minister heeft aan de FOD Volksgezondheid gevraagd om het dossier te laten analyseren door de Provinciale Geneeskundige Commissie om na te gaan of er zich in de Levensschool praktijken voordoen en of er moet en kan opgetreden worden. Inmiddels heeft de PGC zijn analyse afgerond.

Ze is van mening dat er sprake is van onwettige uitoefening van de geneeskunde. De PGC, die volledig autonoom functioneert, heeft daarop beslist een klacht neer te leggen bij het Parket. De Block heeft haar collega Muyters inmiddels op de hoogte gesteld van het feit dat de FOD ernstige problemen zien wat de werking van de Levensschool betreft. Het is zijn verantwoordelijkheid om binnen zijn bevoegdheden, bijvoorbeeld de opleidingscheques, de nodige acties te nemen.

Maar volgens Louis Ide is dat niet zo: "Het is opvallend dat de beslissing over de erkenning, en de hier uit voortvloeiende subsidies, niet ligt bij de Vlaamse minister van Werk maar bij het paritair comité voor de gezondheidszorg. Het is een zorgwekkende evolutie in de maatschappij dat steeds meer beslissingen worden genomen door instanties die hierover geen verantwoording moeten afleggen." Het klassieke NV-A deuntje dus: als iets niet naar behoren werkt zijn het de federale staat en zijn instellingen die niet werken.

En dan verandert hij het geweer van schouder en schiet op zijn collega's Detiège en Lijnen: "Ik vind het een bijzonder goede zaak dat politici de wetenschap vooropstellen. Wanneer men zich op de wetenschap baseert om politieke beslissingen te nemen, moet men dit echter wel consequent doen. Zowel de partij van (interpellanten) Van Malderen als van Brusseel zijn in dit dossier voorvechters van de wetenschap maar trekken in het debat over chronische Lyme de kaart van de alternatieve geneeskunde." "In 2014 kozen de meer dan 4.000 partijleden … van N-VA resoluut voor de wetenschap.

In de congresteksten staat letterlijk: 'Onze gezondheidszorg nog meer stoelen op de principes van de Evidence Based Medicine & Nursing (EBM&N): wat aantoonbaar werkzaam en dus wetenschappelijk bewezen is, betalen we sneller terug; wat overbodig of niet (genoeg) werkzaam is, schrappen we. ' N-VA bewandelt consequent deze weg en verlangt dan ook dat andere partijen die pretenderen de wetenschap te verdedigen hetzelfde doen. Ik ben bijgevolg benieuwd of Van Malderen en Brusseel hun partijgenoten op een even gedreven manier ter orde zullen roepen als tijdens het debat over De Levensschool."

Ide schoffeert bij deze zijn collega's en dat is not done. hij deed dat eerder al naar aanleiding van hun vrije tribune in MediQuality. Hij gebruikt hiertoe een valse analogie: zijn argument tegen Detiège en Lijnen is gebaseerd op een analogie die niet opgaat omwille van belangrijke verschillen tussen de situaties die vergeleken worden. Ide wil geniaal zijn maar helaas, zijn beentjes zijn te kort.

Een emeritus van de VUB die dr. Ide van nabij kent en die ook door hem van kwakzalverij werd beschuldigd, reageert laconiek: de man lijdt duidelijk aan een dwangneurose. In DSM-5 wordt de stoornis ingedeeld in een apart hoofdstuk over obsessieve-compulsieve en verwante stoornissen. Soms normaliseert het aanvankelijk afwijkend gedrag en afwijkende hersenactiviteit zich na behandeling met gedragstherapie of mindfulness oefeningen. In afwachting legde hij klacht neer tegen de NV-A Algemeen Secretaris.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

10:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 februari 2016

Chronisch ziek: "Eén moment van begrip dat je al de miserie doet vergeten"(getuigenis door arts)

Reactie van een arts op de getuigenis van Dr. Annemie Uyttersprot "Chronisch ziek zijn ontneemt je de controle op je leven"

 "Ik wil u danken voor uw getuigenis op MediQuality over chronisch ziek zijn en hoe het je leven verandert in iets wat je je vroeger niet eens kon voorstellen, zelfs met hopen empathie. Ik ben zelf chronisch ziek sinds een aantal jaren, een lijdensweg van het ene probleem naar het andere tot de diagnose van een systeemaandoening. Sindsdien blijft het even moeilijk ondanks het feit dat er nu een naam op mijn probleem plakt."

"Je getuigenis komt op een moment dat ik voor de eerste keer in al die jaren daadwerkelijk denk tegen een depressie aan te zitten. Het is al vaak op me geplakt door buitenstaanders, moe en niet kunnen, staat blijkbaar gelijk aan depressie bij gebrek aan een beter begrip.

Het is al op me geplakt door collega-artsen, waar ik dan mag verdedigen dat het erg moeilijk is om heel erg vrolijk te zijn een groot stuk van de tijd als je je doodellendig en doodop voelt voor weken en maanden en jaren aan één stuk. Niet te bevatten voor de niet-kenners, denk ik.

Het is nog nooit op me geplakt door degenen die het kunnen weten, die kort bij me staan, die me graag zien, die me beroepshalve volgen als arts of psycholoog. Zij plakken eerder enorme veerkracht en indrukwekkend op me.

En nu voor het eerst in jaren voel ik hoe mijn veerkracht beperkt is, hoe de moed om alweer op te staan me af en toe ontbreekt, hoe er wel eens een gedachte in me glipt van ‘voor wie of voor wat eigenlijk' ‘het hoeft niet meer voor mij'.

Voor het eerst ben ik ook mentaal moe, mijn vechtlust opgebruikt, ontmoedigd, ontgoocheld en gewoon moe.
Moe van pijn, moe van ellendig zijn, moe van zoveel moeite moeten doen en dan nog niet mee te kunnen of niet te kunnen wat ik plande of waar ik zin in had, moe van te merken dat hoe hard ik ook mijn best doe, hoe sterk ook mijn wilskracht, ik dit niet kan sturen of buigen naar iets waar ik meer vrede mee heb.

Moe van onder ogen te moeten zien hoe mijn wereld alsmaar kleiner wordt, hoe mijn lijf me dwingt tot dingen die ik nooit zou kiezen.

Hetgene wat me nu over de rand lijkt te duwen is te merken hoe weinig begrip daar voor is professioneel, niet bij mijn naaste associés, waaraan ik hen verdiend heb weet ik niet, maar wel bij de officiële instanties (als je patiënten kan zien kan je wachten doen), mijn diensthoofd en ziekenhuiscollega's (hoe vervelend toch voor hen, hoe lastig maak ik toch hun leven door niet mijn volwaardige deel van wachten te doen, alle reden dus om me te straffen en te pesten)

Van alle ellende is het weinige begrip van collega's die over mij denken te mogen oordelen het meest pijnlijke en minst draaglijke. Zelf begrijp ik dit niet zozeer want op zich staat dit het verst van me af, is dit momenteel het minst essentieel voor mijn leven. Maar ik kan dit zo totaal niet rijmen met een keuze voor een beroep als arts… het vaste standpunt dat iemand zou profiteren, het harde van te moeten leveren wat je fysiek niet kan, het enorm eisende en dwingende…

Gedeeltelijk zeker mijn eigen fout omdat ik weiger me te tonen tenzij sterk, omdat ik weiger me te tonen op mijn slechtst, omdat ik weiger uit te leggen wat er me allemaal scheelt, omdat ik het vernederend vind, mijn trots niet wil of kan inslikken, omdat ik het zelf zo moeilijk kan aanvaarden, omdat ik me niet zo kwetsbaar wil opstellen want dan is er misschien geen kracht meer om weer recht te staan…

Ik voel me inderdaad onrecht aangedaan, zo schrijnend om ook dat te moeten dragen bovenop de zwaarte van het ziek zijn, door hun gedrag wordt me nog meer ontnomen dan wat misschien nodig was geweest.

Pijnlijk om te voelen hoe weinig erbarmen er in onze artsen-wereld is voor elkaar. En als ik dat zo schrijf doe ikzelf onrecht aan de collega's die me steunen, die zo vaak voor me klaar staan, die echt luisteren en proberen te helpen waar mogelijk om mijn leven beter te maken.

Het meest van alles denk ik, is dat ik iemand mis die me in alle volledigheid begrijpt, die begrijpt wat het echt betekent om moe te zijn en pijn te hebben en je ziek te voelen, en toch ook te willen blijven werken en doen waar je hart en ziel in liggen…

Dat raakt me aan uw getuigenis, het gevoel van een moment van begrip, echt begrip, een moment dat me even wiegt en toelaat van al de miserie te hebben die er is en toch te verlangen om nog dezelfde persoon te zijn die ik was, ondernemend, dynamisch, gedreven, the sky is the limit,…

En even kan ik thuiskomen en zijn wie ik ben nu, en weten, ik ben niet alleen hierin.

Van harte dank hiervoor.

(anonieme getuigenis

Bron : MediQuality

08:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)