03 december 2016

De arme dokter

Geneeskunde leidt tot armoe als je niet voorzien bent van de juiste connecties of gewoon eerlijk en onnozel bezig bent.
We hadden vorig weekend een diner met vrienden die nu oude kennissen geworden zijn. Ik weet het… vriendschap slijt, maar in ons geval is veertig jaar bijna een halve eeuw en zijn onze idealen zoals onze teennagels uit elkaar gegroeid. Eelt tussen de botjes, ingegroeid venijn, een los gewricht.
Maar we kennen elkaar nog en we zijn allemaal professionals. Eén voorzitter van een universiteit, een paar hoogleraars, een bankier, een consultant, een rechter bij het grondwettelijke hof en een mevrouw die in de hoge raad voor justitie of iets anders onbegrijpelijk zetelde en nu naar Den Haag verhuisd is. We waren allemaal young urban profesionnals en we gingen met een stijve door het leven. Niets kon ons overkomen. Ik ben er na een jaar uitgestapt wegens erectiestoornissen. Ik zie nu in mijn pensioenberekening dat dit niet zo verstandig was.
Ik heb geleerd dat -sinds het begin van de jaren tachtig, dat is zo'n 35 geleden- de volksvertegenwoordigers en politici zich elk jaar meer geprofessionaliseerd hebben. Ik betaal mijn voorzitter zijn portie frieten, hij dronk pils, acht jaar later was het tortellini à la tartuffo en Barolo.
Dat is het gevolg van het feit dat je volksvertegenwoordigers elk jaar meer uit professionelen bestaan, zegt mijn vriend Tony Mary en hij kan het als ex-ceo van de VRT weten, " elk jaar bedienen ze zich van enkele nieuwe zoetigheidjes zoals medewerkers, zodat ze hun vriend / vrouw : lief kunnen tewerkstellen, een pensioenregeling die niemand in België heeft, prerogatieven die doen denken aan het ancien régime, vergoedingen voor niemand weet nog wat allemaal. En dan hebben we het nog niet over de Opvolgers gehad – een uitvinding van (denk ik) Verhofstadt waardoor nu quasi de helft van de parlementairen gekozen zijn door de zittende parlementairen die een uitvoerende functie hebben (en dat zijn er in ons land veel) en de partijhoofdkwartieren."
Ik denk aan mijn goede vriend de gynaecoloog die met kanker achter het hart langzaam naar zijn einde gaat en door de inspecteur van het Riziv gepakt werd omdat hij nog een paar patiënten zag terwijl hij toch een ziekte-uitkering van amper 870 euro kreeg. Ik denk ook aan mijn buurvrouw hierboven die daarentegen op haar kaartje alle mandaten bij OCMW en aanverwante heeft staan die ze als schaduwfiguur van haar ex-premier verzamelde.
Dan sta je stom dat de populisten (alhoewel ook zij geen alternatief hebben) winnen, zegt Tony. Ik zou hem bijna gelijk geven.


Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 augustus 2015

Arts onder de armoedegrens

Dat hij mij de eer liet om af te rekenen. Het was een leuke avond onder een paar oude collegevrienden geweest. Een stevige hap, de nodige victualiën, de dames die ons met zachte dwang huiswaarts begeleiden. We hadden hem aan zijn voordeur gedropt. Ik weet dat er iets broedt als de radio zo zacht staat en ze behoedzaam door de bochten schuift. “Valt het jou niet op dat je ‘beste vriend’ je de laatste tijd altijd de eer laat om de rekening te betalen? En jij voelt je dan geroepen om als een grote meneer gelijk je Visa te trekken en met een brede smile aan zijn verzoek te voldoen.”

Het was de volgende ochtend dat ik hierbij stilstond. Ik begreep haar kregeligheid. M. was de voorbije maanden, sinds hij zijn pensionering had aangekondigd eigenlijk, maar al te graag de gast. En eigenlijk had die ontwikkeling zich al eerder gemanifesteerd.

Het was begonnen met de komst van een jong duopraktijk in het dorp. Het jonge koppel trok in in een statig herenhuis. Al snel kwam in een dependance een tandarts en een cardiologe voor een dag in de week. De praktijk organiseerde ook werkgroepen en voorlichtingsavonden, niet alleen voor jonge ouders, maar ook voor echte en aankomende senioren.

In het naburige huis vestigden zich een kinesist, een psycholoog, een pedicure en een logopediste. Hij had het aanvankelijk lijdzaam aangezien. Daarna was hij zijn public relations gaan verzorgen bij de lokale voetbalclub, maar hij had moeten vaststellen dat de ene helft van de duopraktijk ook op het voetbalterrein een begenadigde spelverdeler bleek te zijn.

Tenslotte had hij zijn beklag gedaan bij de Orde, zonder resultaat. Hij had niemand die hem nog aanporde, zijn vrouw was een paar jaren terug aan kanker bezweken. Zo was hij één van de 16.6 procent zelfstandige en vrije ondernemers geworden –want dat zijn artsen volgens de regel van de wet- die vorig jaar minder dan 10.000 euro netto verdienden. Dat betekent amper 833 euro per maand. Dat is een stuk minder dan de officiële Europese armoededrempel voor een alleenstaande van 1.074 euro per maand.

Het Neutraal Syndicaat voor  Zelfstandigen zegt dat dit maar liefst 1.6 procent meer is dan de 15% van de Belgen die volgens het officiële zwartboek 'Armoede in België' in  armoede leven. De toekomst ziet er grauw uit voor hem, want van zijn pensioen zal hij niet veel beter worden.

Ik belde hem gisteravond. Of ik kon helpen met een of ander? Hij lachte, wat kan je als oude huisarts nog doen? Wat kun je beginnen? Er was toch iets positiefs: zijn Volvo was nu 25 jaar oud en dus officieel oldtimer, dat scheelde een slok op een borrel qua belastingen en verzekeringspremie. En nu hij me toch aan de lijn had, hadden wij niet ergens een stek in de Ardennen?

Marc van Impe

15:22 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 mei 2012

Geen advies

Wat is jouw stemadvies, vraagt een lezer. Alsof ik dat hebben zou. Ik denk dat ik van nature voor de sociaaldemocratie ben, waar het vechten voor mensen uit de onderkant centraal staat. Maar daar ben ik te vaak en te hard in teleurgesteld. Vooral toen bleek dat de sociaaldemocraten het woordje ambitie uit hun vocabulaire geschrapt bleken te hebben. Ambitie én creativiteit hebben ze deskundig versmoord. Steeds opnieuw bleek dat onze sociaaldemocraten de doelstelling van de creatieve mens als prioriteit hebben opgegeven. Ik vond mezelf terug bij de linkse liberalen. Omdat de doelgroep steeds kleiner werd en de middenklasse steeds groter, besloot men in het Noorden reeds in de jaren zeventig een partij voor de middenklasse te worden en zich aan te sluiten bij het neoliberale streven naar meer markt en een kleinere overheid, met de zelfredzame burger als uitgangspunt. De overheid ging de weg vrij maken voor het ongebreideld ondernemen, waarbij de risico's werden afgewenteld op de burgers.  In het Zuiden deed men precies het omgekeerde. Beiden maakten een fatale keuze. Ze dwaalden. In een giftig politiek klimaat waar politiek bedrijven herleid wordt tot het zwemmen in een zee van zuur geworden soep, heeft een meerderheid  zich aangewend haar principes te offeren op het altaar van de macht. Onze sociale zekerheid is van een recht een gunst geworden en een instrument om mensen onder curatele te stellen. Op straffe van armoede moeten ze doen wat er wordt gezegd. Baanzekerheid wordt afgeschaft, verdergaande flexibilisering maakt van laaggeschoolden nomaden op de arbeidsmarkt. Binnenkort werken we weer met dagloners. Ik bedenk nu, dat ben ik eigenlijk al.  Geld is de maat van alle dingen en alles wat niet in geld gemeten kan worden, is waardeloos. En linkse liberalen zijn een uitstervende diersoort. Een stemadvies dat heb ik dus niet.


Marc van Impe

17:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)