21 augustus 2015

Het farmaceutisch dossier stuit op de regels van het alfabet

Ik ben deze zomer gemigreerd van een witloofdorp aan de grens van het Hageland naar een stad aan een kanaal met zicht op het maritiem verkeer tussen de metropool en het verre Charleroi. Dat maakt ook dat ik de regelmatige gang naar mijn apotheker moet omleggen naar een nieuwe farmaceutische relatie. Uitgaande van de gedachte dat men deze dagen mag verwachten dat de transfer van het veelgeroemde farmaceutische dossier een fluitje van een cent zou worden, begaf ik me dus naar de dichtstbij zijnde farmacie voor de zogenaamde proef op de som.

Groot was mijn verbazing toen ik geconfronteerd werd met het culturele verschil tussen stad en platteland. In mijn vorige dorp gingen de conversaties aan de balie over likdoorns, hoestsiroop, het schielijk overlijden van een honderdjarige dorpsgenoot en de jongste zitting van de gemeenteraad.

Tussendoor werden adviezen verstrekt over het innemen van pillen voor of na het eten, het vermijden van teveel alcohol in combinatie met, of de noodzaak regelmatig te drinken en te eten, ook bij tropische temperaturen. Hier niets van dat alles. Er werd geanimeerd gediscussieerd in het Berbers, het Spaans, het Brussels Frans en de assistente en ikzelf hanteerden een lokaal Nederlands.

Of ik mijn SIS-kaart maar wou bovenhalen? Maar dat hoeft toch niet, zei ik. Aan de hand van mijn nationaal nummer -de heer zegene de kruispuntbank, dat ze vaak geconsulteerd moge worden-  kon men toch zo aan mijn data? Nee, dan moest eerst een nieuw farmaceutisch dossier opgestart worden, legde ze uit. Was een digitale transfer dan niet een stuk eenvoudiger?

Daar moest de apothekeres bij gehaald worden. Die begon een verhaal dat het allemaal niet zo simpel was als "ze" dat voorstelden. Deze apotheek hoorde bij de keten M., terwijl mijn oude apotheek bij de keten B. hoorde. De communicatie bleek dus alfabetisch te verlopen. Dat "ze" daar bij de APB niet aan gedacht hadden. Aan zo'n logica konden ze een puntje zuigen.

Ik heb afgerekend en plaats gemaakt voor twee dames die op zijn vrijdags gekleed waren en dat in een temperatuur van bij de 28°. Ik denk dat ik mijn ecologische voetafdruk maar een stukje zal vergroten en voorlopig nog maar eens de rit naar het witloofdorp maak als ik mijn maandelijkse voorraad drugs haal. Een goed gesprek krijg ik daar altijd gratis bij.

 

Marc van Impe

15:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 september 2012

Bericht uit Absurdistan

Hoe komt het dat zorgprofessionals weerstand vertonen tegen het nieuwe beleid, zoals nieuwe bezuinigingen? Bij de overheid bestaat het beeld dat zorgprofessionals niet erg volgzaam of ronduit opstandig zijn. Ook zouden de  zorgprofessionals geen oog hebben voor de waarde van ‘economische’ doelen die ze het liefst vervangen door andere, ‘hoogwaardigere’ doelen. Zij willen ‘de beste zorg voor de patiënt’. Met dat idée fixe in het achterhoofd verzint diezelfde overheid keer op keer maatregelen waar de zorgverstrekker maar vooral zijn patiënt het slachtoffer van wordt. Dat is erg. Maar nog erger is dat zo’n beleid niet leidt tot de daarin gestelde doelen. Het nieuwe beleid leidt helemaal niet tot meer efficiëntie, transparantie en keuzemogelijkheden voor patiënten. Zorgprofessionals, artsen en apothekers, hebben steeds vaker het gevoel zinloos beleid uit te moeten voeren. Zinloos voor de patiënten en zinloos voor de samenleving. Dat is de belangrijkste reden waarom zij ervan vervreemden. Een voorbeeld, ons gesignaleerd door een bekend huisarts uit het noordwesten van het land. Een patiënt met prostaatkanker krijgt sinds jaar en dag om de drie maanden een injectie met leuproreline, merknaam Lucrin Depot (Abbott) voorgeschreven. Deze specialiteit kan slechts worden terugbetaald indien aangetoond is dat ze gebruikt wordt bij de behandeling van prostaatcarcinoom dat gemetastaseerd is of lokaal doorgegroeid. Wat het geval is. Leuproreline, acetaat in spuitampoule 1 van 11,25 mg kost € 203,38 en valt onder de regelgeving bij terugbetaling volgens categorie A. Op p.7 van het Gecommentarieerd geneesmiddelenrepertorium 2012 van het BCFI staat dat Af levensnoodzakelijke medicatie inhoudt met volledige terugbetaling.
Tot verbazing van de patiënt, de apotheker en zijn arts wordt nu een remgeld geëist van bijna € 11,00. De maandelijkse dosis van 3,75 mg die € 106,05 kost is echter gratis. Maar daarvoor moet de patiënt wel elke maand op consultatie bij zijn huisarts voor een nieuw voorschrift. De patiënt heeft dus de keuze: elke maand de ziekteverzekering op kosten jagen of € 44,00 verdoken belasting per jaar betalen. En nu de hamvraag: wie wordt hier beter van? Waarom worden huisartsen niet ingelicht en wist de apotheker deze morgen van niks ? En hoe komt het dat de prijs op de website van het  BCFI honderden euro hoger is dan kostprijs deze morgen vermeld op factuur apotheek. Overschakelen naar generiek is niet steeds voor de hand liggend bij een patiënt, die dit jarenlang toegediend krijgt. De boodschap: Neem een kanskaart en ga terug naar Af.
Marc van Impe

13:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)