29 april 2016

Anti-vaccinatielobby lokte Robert De Niro in de val

Er zijn bij mijn weten weinig gastro-enterologen die filmgeschiedenis schrijven. Andrew Wakefield is er in elk geval één van. Gaat er een belletje rinkelen? Deze Britse internist publiceerde in 1998 in The Lancet een zogenaamde studie die het verband aantoonde tussen het BMR vaccine autisme. In 2000 moest The Lancet het artikel terugtrekken wegens fraude, onwetenschappelijkheid en belangenvermenging.

Het aantal proefpersonen was gênant klein: twaalf. Data werden gemanipuleerd en Wakefield bleek stiekem geld te ontvangen van letselschadeadvocaten die munitie nodig hadden om vaccinatiefabrikanten aan te klagen. In mei 2010, werd de gastro-enteroloog levenslang geschrapt door de British Medical Association. Maar het kwaad was geschied.


In Engeland daalde het aantal kinderen met BMR-vaccinatie schrikbarend. Studie na studie, onder meer van de WHO, heeft inmiddels aangetoond dat er geen verband is tussen de BMR-vaccinatie en autisme. Ook in ons land blijven heel wat ouders de vaccinatieprik wantrouwen omdat het 'risicovol' of 'onnatuurlijk' zou zijn. Ondertussen heeft de vrees zich uitgebreid tot de vaccinatie tegen het hpv-virus. De indianenverhalen en stadslegendes die op internet circuleren slaan veel beter aan de overheidscampagnes.

De tegenstanders van vaccinatie hebben de sociale media veel beter begrepen. Het zijn veelal particuliere initiatieven die zogenaamd „goede informatie" geven. En het werkt als een kettingbrief. Je kan geen chronische ziekte hebben of ergens is er iemand die beweerd dat een vaccin aan de basis ervan ligt.


Beyoncé zingt ‘Listen' terwijl foto's van jonge meiden voorbij komen en teksten verschijnen als „meiden please, denk heel goed na" en „wees geen proefkonijn". Inmiddels is het filmpje bijna 65.000 keer bekeken. Veel mensen vertrouwen eerder anonieme recensies en berichten op internet dan instanties of bedrijven. Daar spelen de tegenstanders handig op in. En het is voor de overheid altíjd moeilijk om angstaanjagende verhalen te ontkrachten.


Andrew Wakefield is wetenschappelijk gezien uitgespeeld, maar blijft publiceren en stort zich nu op het grote doek, waar het potentiële publiek stukken groter is. Deze dagen moest zijn film Vaxxed in première gaan op het Tribeca Film Festival in New York. Robert De Niro, medeoprichter van dat festival, trad op in de trailer met de boodschap 'Zijn onze kinderen veilig?' . De vraag vliegt onheilspellend in beeld bij de trailer van Vaxxed, de film over de complottheorie dat vaccinaties het risico op autisme vergroten en de gevestigde orde deze kennis in de doofpot stopt.


Maar na eerst uitgenodigd geweest te zijn, werd de film snel van de affiche geschrapt wegens te controversieel. De Niro gaf als reden dat hij zelf een autistische zoon heeft en dat het 'cruciaal is dat alle aspecten van autisme openlijk worden bediscussieerd'. Vorig weekend kwam hij daarop terug, na oproepen van bezorgde gezondheidsexperts. Maar slechte publiciteit is goede publiciteit , ook als het gaat om een zogenaamde documentaire die de vermeende banden tussen autisme en vaccins beweert bloot te leggen.


Ergens in een montagekamer zitten Wakefield en zijn handlangers nu een nieuwe trailer van Vaxxed te monteren: 'De film die u niet mag zien van de overheid, Big Pharma én Robert de Niro.'


U weet welke hysterie u binnenkort op sommige patiëntenfora voorbij zult zien flitsen.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 juli 2011

Dokters daarentegen

“U bent het toch wel met me eens dat het door al die vaccinaties is dat we zoveel  CVS,  ADHD en Autisme zien,” zegt hij. We staan op een van de vele nieuwjaarsrecepties die het normale leven van de voorbije weken onmogelijk maken. Hij is een jonge, dynamische huisarts, gepokt en gemazeld in de correcte lokale politiek, enthousiast publicist van Evidence Based artikels in de Belgische vakliteratuur met een lichte hang naar alterneutisme en vrouwelijk schoon. Zijn patiëntenpopulatie is navenant, weet ik: goed opgeleide middenklasse met een lichte oververtegenwoordiging van vrouwelijk sociaal en pedagogisch bedrijvig jong ouderschap dat zich het liefst in lichte SUV’s verplaatst in H&M designer outfit. Soit, u ziet het beeld. Zijn echtgenote is een ravissante assistente bij een tandarts bij een stralende vakkundige glimlach op stelten.

Ik ontwijk de provocatie niet en zeg hem dat het nu wel duidelijk is dat het oorspronkelijke artikel van de hand van de Brit Andrew Wakefield dat de zogenaamde vaccin-autisme link aan het licht bracht, totaal fout was. “Sta me toe daar aan te twijfelen,” glimlacht hij met een charme van een verkoper van herverpakte beleggingsproducten. “Dokter Wakefield heb ik nog horen spreken en hij was heel overtuigend.” “Hij kon ook overtuigend liegen,” repliceer ik, “daarom werd hij op 28 januari vorig jaar veroordeeld door de Britse Hoge Medische Raad voor maar liefst drie dozijn klachten,  waarop op 20 mei van dat jaar hij geschrapt werd uit het artsenregister. Andrew Wakefield is met andere woorden een fraudeur.” “Altijd die zware woorden,” zegt hij, “waarschijnlijk heeft de brave man zich vergist.” “De man liet zich betalen door een advocaat en schreef wetens en willens leugens in The Lancet,” zeg ik. “Ach,” zegt hij, “wij dokters worden altijd geviseerd. Was het een gewone journalist geweest dan had er geen haan naar gekraaid. Jullie schrijven toch altijd maar wat raak. Altijd een mening klaar, niet?”

Ik kijk of ik mijn geleerde vrouw ergens zie. Ik heb frisse lucht nodig. Als ik me omdraai hoor ik hem nog zeggen:  “Wat de onderhandelingen betreft, ik denk dat zowel De Wever als Di Rupo worstelen met een jeugdtrauma. Kom zeg, geen van beiden had een normale jeugd. Kan daar iets goed uit voortkomen? Da’s zoals Bil Clinton. Ik las laatst een artikel in Psychiatry…”

“Je bent zo stil,” zegt ze in het naar huis rijden.  “Ik geloof echt dat de meeste mensen proberen eerlijk te zijn,” zeg ik, “hoewel dat maar zelden helemaal lukt. Liegen is een dagelijkse zonde. Maar in de politiek en de journalistiek komt het minder voor dan in het dagelijks leven, niet omdat we eerlijker zijn maar omdat we vaker de kans lopen betrapt te worden. *Dokters daarentegen…”

“Al goed,” zegt ze, “je bent weer op dreef. Wat een diepzinnige gedachten na een glas cava.”

*Marcel van Dam, socioloog

 

Marc van Impe

12:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)