12 mei 2012

Een kwestie van vertrouwen

Amper een Belg op de vijf vertrouwt de federale overheid, om juist te zijn: het gaat om slechts  19 procent. Zeg niet dat wij het gezegd hebben! Op 7 mei maakte Erik Saelens, strategisch directeur van Brandhome, op het congres ‘Overheid: merk, imago en identiteit’ de resultaten bekend van de grote publieksenquête van Kortom, de vereniging van 750 voorlichters en  communicatieambtenaren. Saelens legt de oorzaak vooral bij de politici.  Een minister van Pensioenen die stomdronken op de tribune van de Kamer verschijnt. Een premier die zijn amoureuze twitters het net op stuurt.  Een andere premier die zich presidentiële allures aanmeet en niet zonder escorte buitenkomt. Een gewezen premier die een miljoenen bonus opstrijkt maar de sociale onderkant van de maatschappij pretendeert te vertegenwoordigen. Een politicus die zijn handen niet kan thuishouden.  Een politica die in de rijkste gemeente van het Waalse land woont en maar zich om electorale redenen laat inschrijven in een van de armste Brusselse deelgemeenten. Geef toe dat de politici voor hun reputatie zorgen. De Belg gaat moedig door het dal van de crisis en levert in, betaalt meer belastingen dan ooit maar ziet ook dat de politici goed voor zichzelf zorgen en dat aan hun pensioenrechten niet geraakt wordt. Idem dito luidt de conclusie dat de Belg een enorm negatief beeld heeft van ambtenaren. Ze worden door de meerderheid van de ondervraagden omschreven als grijze muizen zonder zin voor initiatief, matig betrouwbaar en met weinig inlevingsvermogen.  Dat die ambtenaren hand in hand met de politiek eenzijdig en eigenzinnig gemaakte afspraken verbreken, negeren of verbuigen –de artsen en apothekers kunnen daarover meespreken- maakt het vertrouwen zeker niet groter. Onze maatschappij verwordt tot het eind van het Ancien Regime  toen een gepoederde en bepruikte kaste edelen en landjonkers met een stuk cake in de hand krampachtig vasthield aan zogenaamd verworven rechten, terwijl de werkende klasse het moest stellen met aardappels in hongersaus. We weten wat daarvan gekomen is.

Marc van Impe

18:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 oktober 2011

Soutane

De Europese Commissie heeft het voor ons gezegd: de ziekenfondsen zijn niet de vertegenwoordigers van de patiënten, het zijn aanbieders van verzekeringsproducten en het maakt niet uit of ze dat op commerciële of coöperatieve basis doen. De ziekenfondsen verdedigen dan ook niet de belangen van de patiënten maar hun eigen belangen. Van welke ideologie, zuil of politieke groep ze ook deel uitmaken. En niet alleen de EC zegt dit. Ook de Oeso waar onze ontslagnemende premier straks mee het mooi weer gaat maken, onderschrijft die stelling. Uit een recente studie van dit zeer gerespecteerde orgaan blijkt dat ons land geen enkel punt scoort op de schaal van het betrekken van patiënten bij de besluitvorming inzake gezondheidszorg. Ze worden niet betrokken bij de erkenning van terug te betalen geneesmiddelen, zij hebben geen fluit te zeggen over de behandelwijzen, laat staan dat hun mening gevraagd wordt over instellingen als doktershuizen, ziekenhuizen of ambulante zorg. De patiënt leeft in het ancien regime en is afhankelijk van de loeten van hem die zegt het beste hem voor te hebben. Wat dat betreft hebben de ziekenfondsen de rol van de pastoor en de kerk overgenomen. Zij weten wat goed voor het zieltje is. Professor Yvo Nuyens, ooit in een artsenkrant afgeschilderd als een licht dementerende emeritus,  zegt het met net zoveel woorden. De man is gewezen programmadirecteur van de WGO en weet dus beter dan de belletjetrekkers, ruitentikkers, klaplopers  en hadjememaars die bij de grote ziekenfondsen de dienst uitmaken. Ter vergelijking: in Nederland is het bij wet verplicht ‘gebruikers’ te laten meebeslissen. De acht universitaire ziekenhuizen moeten daar zelfs een cliëntenraad hebben. Daar denken ze in ons land nog niet aan. In Frankrijk moet elk ziekenhuis de patiënten opnemen in de interne raden en hebben de patiënten sinds 2002 een plaats in de Haute Autorité de Santé. In de UK zitten de patiënten sinds jaar en dag in de NHS en Nice. En in Duitsland zitten de patiëntenorganisaties in het raadgevend comité voor het gezondheidsbeleid.

In België heeft men zopas de patiëntenbelangenverenigingen hun karige werkingsmiddelen onttrokken en probeert het grootste ziekenfonds alle Vlaamse patiëntenverenigingen op haar “platform” te brengen. Dat is niet toevallig in haar sociale hogeschool gevestigd. In Wallonië is nu wel een financieringsdecreet in de maak.

Ik lees zopas dat een ziekenhuis uit de Brusselse periferie eigenhandig besloten heeft dat bepaalde patiënten die aan een vervelende ziekte lijden geen privé kamer meer krijgen. Benieuwd wat een patiëntenraad daar van zou gevonden hebben. Probleem is dat de ziekenfondsen , zoals de Kerk weleer, blijven claimen dat zij en niemand anders de vertegenwoordigers van de patiënten zijn. De zelfbenoemde voogden zou een betere omschrijving zijn. Het wordt hoog tijd dat een ontkerstening zich doorzet. Daar komt ook de stelling van de Koning Boudewijnstichting op neer. “Dat neemt niet weg dat ziekenfondsen en sommige patiëntenorganisaties soms toch samenwerken,” schrijft De Standaard. Het is dan wel het ziekenfonds dat de soutane draagt.

www.kbs-frb.be

Marc van Impe

11:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)