08 augustus 2012

En avant la musique

Het probleem  is dat nogal wat mensen zich gedragen als vissen. Ze zwemmen in het water van hun miserie, slikken en spugen maar zien niet dat er een universum buiten hun ecosysteem bestaat. Zo gaat dat. Alles onder water.  En dat leidt tot heel wat frustratie. Want de vis ziet wel de andere vissen, het wier en de toevallige fuik maar weet niet hoe daar aan te ontsnappen. De rest is onderwatermuziek. Er is slechts één soort vis die aan deze beklemmende werkelijkheid ontsnapt en dat is de vliegende vis. Die realiseert zich dat er buiten het natte universum nog een andere droge wereld bestaat. De wereld van de lucht boven het water. Eens je dat weet en je buiten je eigen denkraam hebt leren denken, kan je doordenken. Maar het probleem van de vliegende vis is dat hij hoe dan ook altijd weer onder water moet landen.

Op een bepaald moment moet je een beslissing nemen en door gaan. Ik geloof dat de geleerde vrouw dit nu gedaan heeft. Alle elementen werden tegen het licht gehouden. De collega’s, de kliniek, de verpleging, de patiënten. De analyse was ontnuchterend. De consequenties des te duidelijker. De conclusie lag voor de hand. We zijn nu tien jaar verder. We zijn het stadium voorbij van het gratuit engagement. We maken de borst nat en stappen in het nieuwe diep. Zwemmen is altijd op weg naar de rand van het bereiken. Zwemmen doe je alleen. Wie wil kan volgen. Wie wil mag achter de fanfare aanlopen. No hard feelings, no regrets. En avant la musique.

Marc van Impe

21:13 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (6)