04 december 2017

Undercover in de Duitse Lyme-kliniek


Medisch toerisme draagt grote risico’s in zich. Wie in eigen land met gezondheidsklachten kampt en niet au serieux genomen wordt, wijkt al snel uit naar peperdure klinieken in het buitenland voor een second opinion. Duitsland is wat dat betreft een magneet voor zowel radeloze patiënten als alterneuterige artsen.


Ketil Alstrup en Michael Bech, journalisten van TV2 Denemarken maakten een onthullende reportage over drie Duitse Lyme-klinieken, waar ook Belgische patiënten naar toe komen. De kerngezonde Deense journalisten besloten zich voor te doen als patiënt en lieten hun bloed onderzoeken in de Duitse BCA-clinic, Arminlabs en Privatpraxis für Integrative Medizin.


Met de geheime camera legden ze vast dat behandelaren Lyme constateren bij de gezonde proefpersonen, ook bij Deense patiënten met ALS en Parkinson. Zo kreeg de Deense ALS-patiënte Tabitha Nielsen bij de Duitse BCA-clinic een diagnose en behandelplan voor de ziekte van Lyme: "Ik heb ze laatst gebeld omdat ik volledig overstuur was. Ik zei dat ik bang was dat ik doodging. Ze zeiden dat ze hadden gevonden waar ze naar hadden gezocht. Ze zeiden: 'Rustig maar. U blijft leven.'"


De buitenlandse privéklinieken trekken duizenden klanten uit heel Europa. Zoals mensen met ernstige klachten zoals gewrichtspijnen en vermoeidheid, die vermoeden dat ze dat ze de ziekte van Lyme hebben opgelopen na een tekenbeet. Vaak voelen ze zich in de steek gelaten door hun eigen dokters. De diagnose en behandeling van Lyme is niet altijd eenvoudig. Dat speelt een rol bij de vlucht van patiënten naar deze klinieken.


Volgens de buitenlandse klinieken hebben ze betere testen en behandelingen ontwikkeld voor de ziekte van Lyme. Maar volgens medisch specialisten ontbreekt het wetenschappelijk bewijs voor deze claims bij de gebruikte bloedtesten.


De kliniek Privatpraxis für Integrative Medizin gebruikt, nadat ze een positieve bloedtest hebben van een patiënt, ook nog een donkerveld microscoop om Borrelia-bacteriën op te sporen in het bloed. Uit de reportage blijkt dat behandelaar Yusuf Günes zowel bij een 3-jarig meisje als bij één van de gezonde Deense presentatoren de ziekte van Lyme hiermee definitief vaststelt.


Nadat hij een druppel bloed afneemt en die onder deze microscoop legt, wijst in de reportage hij de Borrelia-bacteriën aan. Terwijl een Noorse studie uit 2016 aantoont dat deze methode zeer onbetrouwbaar is. Tijdens het onderzoek levert het bij 85% van de gezonde proefpersonen ten onrechte de diagnose Lyme of Babesia, een andere vorm van tekenbesmetting op.


De reactie van BCA-clinic vindt u hier: http://www.bca-clinic.de/statement-of-the-bca-clinic-on-t...

marc van Impe


Bron: MediQuality

16:39 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

10 januari 2012

Mantelzorg

“Eens goed werken, dat zal je deugd doen,” had de dokter haar gezegd. “Je bent nu al negen jaar arbeidsongeschikt en wij vinden dat het lang genoeg geduurd heeft.” En prompt werd Ilse naar de VDAB gestuurd, met de opdracht een nieuwe baan te vinden. Ilse had jaren in de thuisverpleging gewerkt, was al die tijd door weer en wind in een R4’tje van patiënt naar patiënt getrokken tot ze na een kleine operatie waarbij wel een bloedtransfusie te pas kwam niet meer recupereerde. Er begon een schier eindeloze zoektocht langs artsen, kenniscentra, psychologen, diëtisten en op aanraden van haar eigen huisarts kwamen er zelfs alterneuten aan te pas. Die staken een brandende kaars in haar oor. Het ziekenfonds dat familie was van de opdrachtgever van Ilse en het kruis hoog in het vaandel draagt, had haar zonder problemen als chronisch zieke patiënt erkend. Ilse bracht zelfs een tijdje vrijwillig in de psychiatrie door waarbij ze een contract moest tekenen dat ze beter ging worden. Ze leerde er aardappelen schillen en groenten schoonmaken. Groepstherapie heette dat. Tot Ilse genoeg had van de groentesoep en via via te rade ging in een kliniek in de Brusselse rand. Daar viel het verdict CVS, mét ondervoeding en een zware inflammatie. Ilse kreeg krachtvoeding en aangepaste medicatie. Ze werd weer een beetje beter. En nog beter. En weerbaarder vooral. Dus vroeg ze aan haar ziekenfonds of ze met al haar ervaring niet kon ingeschakeld worden in een project voor mantelzorg. De ziekenfondsdokter kon er niet mee lachen. “Wat u hebt is een typisch vrouwenkwaaltje,” beet hij haar toe, “en dat bedoel ik niet gynaecologisch. Wie kan mantelzorgen kan ook gewoon werken. ”  

Bij de VDAB wachtte Ilse een koude douche. Bij werkgevers bestaat er nauwelijks interesse om oudere werknemers aan te werven. In de praktijk blijkt de leeftijdsgrens voor nieuw personeel al tot veertig jaar gezakt. En in de krant van vandaag las Ilse dat op basis van een enquête van het sociaal kantoor SD Worx bij bijna achthonderd Belgische bedrijven met minder dan achthonderd werknemers,  amper 27 procent van de werkgevers interesse toont voor werknemers ouder dan veertig. En slechts 7,9 procent had belangstelling voor 50-plussers. Opvallend was dat niet zozeer het te hoge loon in de top tien van de bezwaren tegen oudere werknemers staat. De vrees voor een gebrek aan motivatie is de meest aangehaalde reden. En dat is nu net wat Ilse op overschot heeft. Motivatie genoeg. Alleen kan ze haar oude baan op haar 56ste niet meer aan. Daarom biedt de VDAB nu een herscholing aan. Tot chauffeur voor schoolbussen en gehandicaptenvervoer. Zoals de bediende achter het loket zo vriendelijk zei: “Dat ligt toch een beetje in uw sector, niet?”

 “Wat moet ik nu doen?” vraagt ze me aan de telefoon. Buiten stormt het tegen 110 per uur. In dezelfde krant staat een bericht dat een staatssecretaris oudere chauffeurs aan een verplichte psychische en fysische keuring wil onderwerpen.

Marc van Impe

11:34 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)