16 maart 2016

Allah heeft het zo gewild

Ik krijg een sms van een vroegere collega. Dat ze terug uit Afrika is waar ze de voorbije vijftien jaren gewerkt heeft in diplomatieke dienst en dat ze nu opnieuw in Antwerpen woont. En de laconieke mededeling dat ze borstkanker heeft. Over een week moet ze onder het mes. Ik kan haar als iemand bij wie niets zonder plan gebeurt. Haar leven verloopt niet als een stroom, maar gaat in zorgvuldig vooruit geplande fasen. Omdat de natuur zich echter niet laat opdelen in tijdzones zorgt deze houding ervoor dat ze regelmatig opportuniteiten mist. Zo slaagde ze er nooit in om een echte relatie op te bouwen, laat staan deze ook af te breken. Er was gewoon geen tijd voor. Het was niet gepland.

Een paar dagen later heb ik haar aan de telefoon. Ze klinkt onthutst, uit haar evenwicht.  Ik zeg dat ik haar verwarring begrijp. Je zou van minder van slag zijn. Dat is het niet, zegt ze. Dan vertelt ze haar relaas. Nadat ze de knobbel in haar borst had waargenomen, had ze op Google zorgvuldig alle mogelijke informatie bij elkaar gezocht. Vervolgens was ze op zoek naar een huisarts bij een groepspraktijk in haar buurt terecht gekomen. Daar had ze telefonisch een afspraak gemaakt. Ze had haar bankzaken in orde gebracht. Haar hospitalisatiepolis gecheckt. En haar inkomensverzekering.

Vervolgens had ze haar enige broer op de hoogte gebracht. Ze had duidelijke instructies gegeven voor het geval dat. Ze had haar euthanasiepapieren laten registreren. Het vinden van twee onafhankelijke getuigen was nog het moeilijkste geweest maar die had ze tenslotte in de jazzclub aan het Zuid gevonden. Ik was er helemaal klaar voor, zegt ze. Koel, beredeneerd, zoals ik ze altijd gekend heb. Dan zegt ze, typisch, dat je hiervoor een app zou kunnen ontwikkelen.

Ik zeg haar dat je niet alles kan beheersen, dat de wil om alles onder controle te krijgen er precies voor zorgt dat je de controle over je leven verliest. Dat tegen het leven geen enkele verzekering helpt. Dan zegt ze, dat ze nu wel weet waarom ze kanker gekregen heeft. Ze heeft jaren de pil genomen. De schuldige is gevonden. Of ik voor haar wat gespecialiseerde literatuur bij elkaar wil zoeken. Ik heb toch toegang tot die gesloten websites voor artsen en wetenschappers? Ik beloof haar mijn best te zullen doen.

Vier dagen later belt ze terug. Ik kan nooit raden wat er gebeurd is. Ze vertelt dat ze op consultatie ging en terecht kwam bij een huisarts met Marokkaanse roots. Hij luisterde naar haar verhaal, deed alle onderzoeken volgens het boekje, maakte de nodige afspraken met het ziekenhuis, zette een stappenplan op papier, gaf haar de nodige brochures. Toen had ze hem de vraag gesteld: waarom, en waarom nu?

Je weet nooit wat hij antwoordde, zegt ze. Ze wacht even om het dramatisch moment goed tot zijn recht te laten komen. Spreek, zeg ik. In Sha Allah, zegt ze. Ze spreekt het uit zoals het echt hoort, ze kent een mondje Arabisch, ze heeft in Kenya en Somalië gewerkt. Ze herhaalt het nog eens: ik vraag hem waarom en hij zegt إن شاء الل! Even weet ik niet wat gezegd. Laat je gaan, zeg ik, laat die verdomde controle los. Dat bedoelt je huisarts.

Ze zegt dat ze toen pas gehuild heeft.

Gisteren kwam er een nieuwe sms: Operatie geslaagd. Geen uitzaaiingen. Geen kwaadaardige tumoren. Ben weer thuis. Bedankt voor je empathie.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)