12 oktober 2015

Regeert de minister of de ambtenaar ?

De regering is de vertaling van de democratie, maar de echte macht ligt bij de ambtenarij en die verwijdert zich meer en meer van de burger. De minister is het gezicht van het beleid en zijn ambt zet de krijtlijnen uit en tracht die ingevuld te krijgen. Maar de krijtjesdoos is in handen van de kaste der eeuwig vast benoemden die weet dat ministers komen en gaan maar de ambtenaar eeuwig blijft bestaan. En dat die niet verkozen noch gesanctioneerd kan worden, tenzij hij spreekwoordelijk vader en moeder vermoord heeft.

Wie dit verhaal sinds een halve eeuw volgt moet moeite doen om geen scepticus te worden en te blijven geloven in een democratisch proces dat zich stembusgang na stembusgang opnieuw uitvindt, met nieuwe moed herbegint en de kiezer dan ook nog de belofte durft te doen dat het met hen anders wordt.

Politici zijn de Scheutisten die tegen beter weten in de brousse intrekken, zichzelf de illusie wijsmaken dat ze een steen in de rivier kunnen verleggen, terwijl stroomopwaarts de lokale chefs die rücksichloss hun wingewest besturen, de stroom omgelegd hebben. Het zal de ambtenaren, want dat zijn die chefs, een zorg zijn wat de minister tegen de kiezers zullen zeggen. Dat een minister zegt dat hij niet verantwoordelijk is voor wat zijn ambtenaren uitspoken, zou in ieder land meteen tot ontslag leiden. Maar hier in dit land is dat niet mogelijk. Hier gijzelt de ambtenaar zijn minister. 

Ambtenaren spelen de rol van minister; de ministers dreigen te verworden tot  niet meer dan marionetten. Dat is volgens mij de 'tragedie van de Wetstraat'.  Zeker 85 procent van de ambtenarij trad in dienst onder een ander regime dat gedurende meer dan vijftig jaar Volksgezondheid bestuurde als een wingewest voor twee grote ziekenfondsen. De besluiten werden daar door  ambtenaren genomen die niets met de kiezers, laat staan met patiënten te maken hebben.

Daardoor groeide er een situatie van onvoldoende doorzichtigheid en zo krijg je minstens een schemersituatie. Het is niet dat de mensen slecht zijn; dit systeem zou in ieder land tot fraude leiden. In het begin van deze eeuw schreef de journalist Stefan Huysentruyt het boek De ambtenaar regeert niet langer het land. Paars-groen zou het primaat van de politiek herstellen, beweerde hij. Zelden was een vergissing zo grotesk. De ambtenarij zag waar de wind vandaan kwam en sloot een verbond met de academie, de leverancier van de zogenaamde onafhankelijk adviseurs. Ze heeft zich voorbereid.

Het resultaat zien we dezer dagen. Het is als zwemmen in drilpudding. Je beweegt maar raakt niet vooruit.  Er is één hoop: voor het eerst heeft Volksgezondheid een vakminister, die niet van enig cynisme gespeend is.

 

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 juni 2011

Hospitalisatieverzekeringen

Vier personen op tien die  al eens beroep deden op hun hospitalisatieverzekering blijken verrast dat bepaalde kosten niet gedekt werden. Zo was ruim 10 procent verbaasd dat er een vrijstelling diende betaald evenals kosten voor tv, telefoon en drank. Dat blijkt uit een onderzoek door Test-Aankoop bij 2.400 Belgen.  De gemiddelde tevredenheid over de hospitalisatieverzekering scoort 77 op 100. Alhoewel hun dekking doorgaans minder is dan die van privéverzekeraars is de tevredenheid het grootst over ziekenfondsen. De top-3 bestaat uit Onafhankelijke Ziekenfondsen (84/100), Mutualités Chrétiennes (81/100) en Neutrale Ziekenfondsen (80/100). De ziekenfondsen zijn goed voor 1 op 3 van de verzekeringen. Iets minder dan de helft heeft een hospitalisatieverzekering via zijn werkgever. Bij wie zijn verzekering zelf nam bleek het bedrag van de premie het doorslaggevende criterium. Dat blijkt vooral het geval bij wie koos voor een polis van het ziekenfonds. Ook subjectieve elementen zoals de reputatie van de maatschappij/polis of familiegewoontes worden vaak aangehaald.    

Ons land telt inmiddels 8 miljoen polissen. 9 op 10 van wie aan de enquête deelnam heeft er één. De voornaamste reden om er geen te nemen is de kostprijs. Eén op drie denkt dat ze zo'n verzekering niet nodig hebben omwille van de dekking van de verplichte ziekteverzekering. 14,5 procent stelt dat de verzekering uitgesloten is omwille van de ziekte waaraan men leidt of geweigerd werd om gezondheidsredenen. 10 procent zegt niet te weten hoe men zo'n verzekering moet nemen. Merkwaardig is dat de meeste verzekerden niet eens weten waarvoor ze wel verzekerd zijn. De kleine lettertjes worden gemakkelijkheid halve niet gelezen. Een oplossing zou zijn dat deze vaak onbegrijpelijke clausules vertaald werden in een mensentaal, net zoals dat met de bijsluiter ooit gebeurde. Het was minister Wivina Demeester die daartoe het initiatief nam en daarvoor een beroep deed op de Gentse huisarts en ondertussen professor Robert Vander Stichele. Ons advies: schrijf naar uw volksvertegenwoordiger an eis dat hij daar wat aan doet. Het kan niet allemaal op een schoteltje bij het bed gebracht worden. Of huur een bus. En ga betogen.

Maar is dat is dan weer méchant, zegt de geleerde vrouw. Ik leer het nooit.

Marc van Impe

14:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)