11 mei 2015

Bericht van een communiefeest

We zitten zoals dat gaat aan de rand van de rivier en het leven stroomt voorbij. Onze vriend is deze maand tien jaar overleden en nog altijd niet dood, zegt de huisarts die in een nieuw soort jumpsuit, een bibshort, hierheen is gefietst. Onderweg heeft zijn slimme horloge het begeven. Hij is te laat dus. We zaten volop in discussie over de vraag langs welke kant van je bestek je je smartphone moet neerleggen. Het is de tijd van de communiefeesten en als oudere jongere willen we geen belabberd figuur slaan als het om etiquette gaat.

De actualiteit passeert zoals de rivier. Een collega uit Herentals die dagelijks naar Groot-Bijgaarden pendelde en het mooi sociaal weer maakte in de krant, is met pensioen gegaan. De eulogie in de krant  is zoals het menu van een hedendaags communiefeest: een bord met schuimpjes, een onduidelijke roomsoep en daarna varkensvlees met een Spaanse naam en vooral croquetten.

De collega begon zijn carrière als conciërge in een christelijk huurkasteel en wordt nu de hemel in geprezen. Vandaag een grijze held, morgen vergeten.  God zegene de greep, maar daar zullen we waarschijnlijk nooit terecht komen, net zoals onze vriend Stefaan die gecremeerd en wel, nogal leeft in het grote geheugen in de wolken. Gelukkig hebben we de happy birthday app van Facebook niet aangeschakeld of zijn weduwe was vrolijk herinnerd aan een pijnlijk afscheid.

Mijn vriend de huisarts is voor de zoveelste maal ontsnapt aan zijn geliefde. Hij is veertiger en heeft niet zozeer talent maar wel zijn ego.  Zijn powervrouw maakt carrière en brengt haar tijd door op buitenlandse congressen waar ze liefst haar mannelijke collega's voor schut zet  en hij vindt dat prima zo. Zij is de leader of the band, hij is de ritmesectie. Al slaat hij wel eens uit de maat, maar dat hoort zij in het verre buitenland niet.

Ondertussen zijn we er uit: een smartphone leg je niet naast je bord, die hou je in je zak en beter nog, je zet hem uit als je aan tafel bent.

Waar willen we eindigen, vraagt hij. Ik alvast niet met een geheugen vol schaamhaar op een olifantenkerkhof bij de Zusters van Berlaar ergens in het Kempische Wiekevorst.  Nee, dan liever hier in goed geestelijk gezelschap.

Marc van Impe

16:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)