20 januari 2012

Schorsing door het Riziv

 

"Beste,

Toen ik op uw blog het verhaal las van de vrouw die geschorst werd omdat ze vrijwilligerswerk deed, heb ik besloten het mijne toch ook te vertellen.

In 2008 werd bij mij CVS/fybromialgie vastgesteld.  Ik wou echter graag zo goed als mogelijk actief blijven en slaagde erin, vanaf september 2009, terug een viertal uurtjes te gaan lesgeven in de school waar ik al jaren werk, met goedkeuring van de adviserende geneesheer van de CM.  Met een bijkomende uitkering van het ziekenfonds was dit financieel redelijk haalbaar.  Gedurende 2 schooljaren was dit geen enkel probleem : de adviserende geneesheer was en bleef heel begripsvol en vond dat ik moest "geprezen worden" voor mijn doorzettingsvermogen en mijn wil om ondanks alles te blijven werken.

Tot mijn grote ontsteltenis werd ik echter in november 2011 door het Riziv geschorst, na een onderzoek dat eigenlijk alleen de naam "schijnproces" verdient en dat een aanfluiting is voor al wie in dit land op een eerlijke en professionele manier aan geneeskunde doet.

De reden ? Volledig arbeidsgeschikt.  Enige uitleg over de motivatie voor deze beslissing, werd mij botweg en op een respectloze manier geweigerd.  

Uit contacten met mijn vakorganisatie, die me zou moeten kunnen bijstaan in geval ik een proces zou aanspannen, bleek mijn kans om dit te winnen maar heel klein.

Het komt erop neer dat ik beter helemaal niet was gaan werken, zelfs niet die paar uurtjes. 

Ik betwijfel of ze het bij het rechte eind hebben, maar eerlijk gezegd, ik heb momenteel niet de energie om het allemaal zelf uit te zoeken.

In dit land worden zieken blijkbaar gezien als een soort van rechtenloze parasieten, waar niemand echt mee bezig wil zijn. Ik word er zo moedeloos van, het gevoel van machteloosheid en eenzaamheid is zo groot, dat ik, uit een soort van zelfbehoud, besloten heb om geen procedure aan te vatten, en mijn lot maar te ondergaan.

Er zit voor mij niets anders op dan meer uren werken om het financieel verlies te compenseren.

Wat dit met mijn gezondheid, en eventuele kansen op enig herstel zal doen, daar geeft niemand ook maar ene moer om.

Vriendelijke groeten,

 

Mylène Vranckx"

11:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (8)

15 mei 2011

Knijp

Of ik eens langs wou komen in verband met een onderzoek naar mijn status, schreef hij. En hij had in het bijzonder belangstelling voor mijn relatie met de CVS Liga. Hij is een sociaal inspecteur bij het Riziv. Laten we hem in alle discretie de heer Knijp noemen. Ik bel hem op een ochtend in februari. Of er specifieke informatie is die ik alvast bij elkaar kan zoeken. Zijn er documenten die de heer Knijp wil inzien? Een kuchje, nee dat was niet nodig. Een routine onderzoekje. Een zaak van niks.

De ontmoeting met Knijp  roept oude herinneringen op: de geur van slappe koffie, karton, verzameld stof en goedkope aftershave. Knijp  maakt dadelijk duidelijk waar het om gaat. Ah, u bent de man van dokter U. . Waarom ik zo’n belangstelling heb voor CVS? Vanwaar al die bemoeienissen? Denk ik dat ik daarmee de zaken ga keren? En dan verandert plots de toon. U bent zelf chronisch ziek en bent erkend als gehandicapte. Weet u dan niet dat u dan niet actief mag zijn? Knijp probeert heel serieus te kijken wat niet eenvoudig is als je er uit ziet als een wijkagent van nog geen dertig en met twee vingers op je klavier zit te tokkelen terwijl je een verhoor leidt. Dat zijn drie dingen tegelijk en dat soort multitasking is niet iedereen gegeven. En u schrijft een blog, zegt hij verwijtend. De man of één van zijn collega’s  leest dus mee. Dat CVS zo’n triestige ziekte is. Niet dat hij er iets mee te maken heeft. Gelukkig maar. “Ik geraak gewoon vermoeid.” Ik ook als ik hem zo bezig hoor. “maar voor die patiënten, dat ze voor alles een uitleg willen. Als het van hem afhing…” Het is vooral mijn schrijven dat hem dwars zit. Dat doet een mens toch niet voor niets?

Tja, schrijven. Ik ben ruim veertig jaar journalist en dan is het moeilijk om het schrijven te laten. En zoals heer Bommel zegt, geld speelt in deze geen rol. Maar dat begrijpt Knijp niet. Wie die Bommel is? Waar woont hij? Heb ik zijn ondernemingsnummer? Een voornaam. Olivier Bommel, zeg ik. Knijp noteert. Hij wil nu weten wat de omzet is van de CVS Liga, wie wie betaalt. Het is liefdewerk, zeg ik hem, of beter gekkenwerk. Het is als Zeno’s paradox. Elke keer dat je een stap dichter bij je doel komt wordt de afstand groter. Zeno, noteert Knijp. Maar al die wetenschap is niet aan hem besteed. Hij wil feiten, zegt hij. U bent ook aandeelhouder in een journalistiek bedrijf, zegt hij. Daar is geen ontkennen aan. Helaas heeft dat nog geen cent opgebracht. Maar à là, dat zijn mijn zorgen. Ik heb ook nog andere aandelen, die al evenmin wat opbrachten, en sommige dan weer wel. Knijp kijkt me wazig aan. Ik weet alles, zegt hij, ik volg u op Linkedin. Hemeltje, de administratie vogelt nu al de sociale websites uit! We zijn uitgepraat. Knijp laat voorlopig los. Ik mag gaan.

Een paar weken later belt mijn accountant. Een zekere Knijp is langs geweest en heeft al mijn data in beslag genomen. En vorige week belt een uitgever die een van mijn blogs publiceert. Of ik ene meneer Knijp ken. Die is binnengevallen en heeft hem “met politiebevoegdheid” ondervraagd over wat hij over mij wist. En gisteren belt een vriend die mijn blog vertaalt. De heer Knijp kwam hem “vatten” tijdens de lunch. Wie ik ben, hoe lang hij me al kent, wat ik zoal doe.  Knijp knijpt verder.

Volgens mijn advocaat kan dit allemaal. Sociaal inspecteurs hebben in dit land meer bevoegdheden dan om het even wie en kunnen je hele leven binnenste buiten keren. Maar waarom? Zij ziet een onmiddellijk verband tussen het geschil dat mijn echtgenote sinds jaar en dag met het Riziv heeft én met mijn zaak over mijn gehandicaptenstatuut die ik voor de Arbeidsrechtbank gewonnen heb. Als er kennissen zijn die Knijp op bezoek krijgen dan zijn ze bij deze gewaarschuwd. Als u een zeehond met een Bill Gates-bril ziet, gekleed in een goedkope jeans met een ruitjeshemd, in een wolk van Old Spice dan is dat de man. Vorige maal had hij speculaas gegeten. Doe hem mijn hartelijke groeten.

Marc van Impe

16:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)