01 maart 2017

Het gat in de markt: krediet voor oude dokters en apothekers

 

Nogal wat artsen en apothekers hebben een belangrijk deel van hun pensioenkapitaal geïnvesteerd in de woning waar ze verbleven. Dat blijkt nu niet zo’n verstandig plan te zijn. En niet zelden was in dit pand met twee voordeuren zowel woonst als praktijk of officinaal gedeelte gevestigd.

Je ziet ze staan langs onze lintbebouwde wegen, in de uitgestorven dorpskommen waar de middenstand, de grootgrutters en ketenbedrijven als Blokker, Kruidvat en Paris XL al vertrokken zijn omdat het welmenende gemeentebestuur de hele zone verkeersvrij gemaakt heeft.


Een enkeling bouwde buiten het centrum, makkelijk bereikbaar, parkeergelegenheid zat, maar in een stijl en naar de normen uit een tijd dat woorden als milieu en bescherming eerder geassocieerd werden met de georganiseerde misdaad dan met onze leefomgeving. De gebouwen beantwoorden niet langer aan de nieuwe milieunormen, dubbele beglazing, geïsoleerde spouwmuren, co-ketels, dakisolatie, vergeet het.


Je zal nog eerder een rieten dak vinden, een kruipkelder en daarnaast een dubbele garage en een locomotief die op basis van half-lichte fuel een heel huis dat vijf kinderen heeft grootgebracht, warm stookt. De Mechelse eikenhouten meubelen zijn uit de tijd. De hooiwagens nemen elke lente het huis en bij voorkeur de oude badkuipen in.


Het gaat er ruiken naar pensioen en herinneringen aan de wilde vynilplaten van de babyboomers. Antoine, Dutronc, The Stones, Petula Clarck, hun tijd is over. Kortom: er moet verhuisd worden en men gaat op zoek naar een appartement, als het kan met zich op een stuk natuur en toch dicht bij het stadscentrum. De bank steunt je enthousiast. In ruil geef je je huis in pand. Een mandaat, geen overbodige kosten uiteraard.


Een flat is gauw gevonden. En de financiering is een habbekrats. Nu nog gordijnen en nieuwe meubels en we zijn op weg naar de volgende 25 jaar. Maar dan blijft het oude huis op de markt. De makelaars dringen aan op prijsverlagingen. Stilaan bereikt de balans van uitgaven en verwachte inkomsten een precair evenwicht. Je vraagt je bank die meedenkt met vrije beroepers en zelfstandige ondernemers om advies.


Na veertien dagen komt dat er. De algoritmen hebben bepaald dat jouw spaargeld en je bijkomende pijlers van je pensioenverzekering verzilverd zullen worden. En je mandaten zullen hypotheken worden. "Daar wordt niemand beter van," geeft de bank toe. Maar zo werd beslist. No worries, no hurries. Voor de bank die je vijf minuten later per mail by the way ook nog eens uitnodigt voor een leuke informatieve avond met een stand-up comedian en een hapje en tapje achteraf, mag je klant blijven zolang je rekening rekt.

Ik ken ondertussen nogal wat apothekers en oude huisartsen en specialisten die met een basispensioen rondkomen en voor het vijftiende jaar in hun Mercedes naar de Lidl gaan. "Wij willen geen ALDI-klanten meer," zei de man van de bank door de telefoon, "dat straalt verkeerd af op u en mij". Die vérstraler was er overigens trots op dat hij de "great liquidator" was. "Moest ik niet goed zijn in mijn vak dan had ik dat al jaren niet zo lang gedaan." Ik vraag me af hoe die 's nachts als hij zijn himmlerbrilletje – zo stel ik me dat voor- op de nachttafel legt, in slaap valt?


De senior accountant van de bank bijt een citroen door: "Het is een kwestie van leeftijd. Was u jonger geweest dan hadden we u graag anders geholpen. Dan hadden we u een investeringskrediet aangeboden. Maar nu bent u een dagje ouder en u wordt er ook niet jonger op, geef toe." Ze heeft haast want ze gaat deze week met haar man en muizen skiën.


Ik lees in de krant dat 65–plussers maar niet langer aan de slag willen. Ik wel, dat leest u hier. En ergens, in dat vileine bezemkastje achter mijn reptielenbrein, wens ik hen allemaal een gebroken been toe. Of kanker achter het hart, zodat de dokters lang mogen zoeken, zoals Egon Schiele een van zijn uitgevers ooit wenste.


Ik hoor in Tour & Taxis waar onze campus gevestigd is en waar ook de redactie van De Tijd ligt , hoe de werkloosheid onder de bankiers toeslaat. Hoe loketbediende vervangen worden door pinautomaten. Hoe analisten duizendmaal trager zijn dan algoritmes die ergens in Silicon Valley ontwikkeld zijn. Hoe de crisis van 2008 door een of andere Deep Blue werd ontwikkeld. En op de website van mijn bank zie ik een advertentie met daarop een late twintiger op weg naar het accountmanagementschap, "iemand die meedenkt met zijn klanten." Vergis u niet. Twintigers denken mee tot jij vijfenvijftig bent. En ze denken vooral hoe ze je plaats kunnen innemen. En jij als zestiger -plusser mag dus wel nog projecten hebben nu je ouder bent of wordt, maar je moet daarbij niet op je bank rekenen. Een gat in de markt?


Ik denk dat ik naar die vrolijke en leerzame avond van de Bank ga.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

16:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

05 april 2014

Bestaat er wel een evenwichtige belastingcontrole?

Mijn vriend de apotheker is er helemaal niet gerust in. Het konijn in zijn hoofd heeft de controle overgenomen en bleek staart hij wezenloos voor zich uit. Niet omdat er medicijnen in zijn stock ontbreken. Nee, volgende week krijgt hij een belastingcontrole. Natuurlijk weet hij niet wat er te controleren valt. Tenzij ze het op zijn nieuwe SUV gemunt hebben. Dus is het alle hens aan dek geblazen. Merkwaardig hoe zo’n bericht ons ertoe aanzet om het ene belastingdrama na het andere te vertellen.

Bij de huisarts werden een paar jaar geleden de renovatiekosten van zijn praktijk tot de helft herleid, want de belastingcontroleur ging ervan uit dat de schrijnwerker in dezelfde moeite ook de hall en de mevrouws keuken verbouwd had. Waar hij, zo geeft de huisarts ruiterlijk toe, wel een beetje gelijk in had. De specialist zag dan weer zijn autokosten gereduceerd, want die dagelijks in een ziekenhuis werkt en vlak om de hoek woont kan maar moeilijk een volle tank diesel per week declareren. Zijn argument dat hij vaak seminars volgt in steden als Rijsel en Rotterdam sneden geen hout, hield zijn controleur stug vol. Bovendien wou hij die ingebrachte kosten ook nog wel eens bekijken. Want reizen dat is toch ook een stukje plezier, of niet soms. En wat voor vrolijkheid zorgt moet immers belast worden.

We bestellen nog een rondje betere abdijbieren. Het is februari en dat is de maand van de voorjaarsstormen en belastingcontroles. Buiten giert het. Maar hier binnen loeit de houtkachel. De rest van het Waals café trekt zich blijkbaar weinig aan van belastingen en aftrekposten. De meeste vaste tooghangers wonen in een caravan bij de oever van de Semois. Hun enige zorg is de waterstand die elke dag stijgt. Het zou niet de eerste keer zijn dat hun hele hebben en houden ergens achter een bocht over de Franse grens aanspoelt. Wat voor sterke verhalen en een verhoogde consumptie zorgt.

Onze vriend de professor vertelt hoe zijn controleur zijn krantenabonnementen verwierp met het argument dat je om te beginnen aan één krant genoeg hebt en dat je die online voor niets kon lezen.

Ja, zeg ik, maar wat ik heb meegemaakt slaat alles. Mijn jongste zoon was vorig jaar afgestudeerd en vond o wonder gelijk een baantje, en daarna een interim, en daarna een vaste baan. Daardoor kwam zijn belastbaar inkomen boven het maximum uit dat een student mag verdienen. Dus werd hij van de ene dag op de andere geen kind ten laste meer. En dat scheelt een slok op de borrel. Toen ik hierover mijn accountant aansprak vertelde die me dat mijn zoon er goed aan zou hebben gedaan om eerst een paar maanden vakantie te nemen of tenminste in de werkloosheid te hebben doorgebracht. Zo gaat dat dus in dit land. Wie werkt wordt gepakt, wie geluk heeft wordt gestraft. Je had zoon er gelijk uit moeten gooien, zegt de apotheker die snel kan hoofdrekenen.

Ik geef een laatste rondje. Zou ik die als kosten kunnen inbrengen? Want zonder dit gesprek geen blog. Zo is dat toch?

Marc van Impe

Bron MediQuality

14:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)