14 maart 2018

IJsland verbiedt besnijdenis voor alle geslachten


IJsland is het eerste Europees land dat niet-medische besnijdenis van kinderen verbiedt. "Alle permanente ingrepen die ernstige pijn kunnen veroorzaken in een kinderlichaam" zijn vanaf nu verboden. De ouder, voogd én arts die dat toch doet, riskeert een gevangenisstraf tot zes jaar.

De wet geldt niet voor het wegnemen van de voorhuid voor medische redenen zoals phimosis of bepaalde ziekten. Zowel joden, moslims als katholieken veroordelen het verbod om jongens te besnijden. "Het gaat om de rechten van kinderen, niet de vrijheid van godsdienst. Iedereen heeft het recht om te geloven wat hij of zij wil, maar de rechten van kinderen staan daarboven", zegt parlementslid Silja Dögg Gunnarsdottir van de centrumrechtse Progressieve Partij, die het wetsvoorstel in het parlement in Reykjavik indiende. De wet is vanaf vandaag van kracht.

De joodse gemeenschap in IJsland veroordeelt het verbod op wat ze "de meest centrale rite in ons geloof" noemt. "Er is geen enkel bewijs dat de minimale procedure bij jongens schadelijk is", aldus Moshe Kantor van het Europees Joods Congres. "Het stuurt de boodschap de wereld in dat joden niet meer welkom zijn in IJsland." Dat is ook de mening van islamitische geestelijken. "Besnijdenissen wordt al eeuwen uitgevoerd. Ze zitten diep in onze culturele en religieuze tradities geworteld", aldus Ahmad Seddeeq, de imam van het Islamitisch Cultureel Centrum van IJsland.

Beide religies waarschuwen er ook voor dat een verbod op besnijdenissen bij jongens ervoor kan zorgen dat de praktijk ondergronds gaat. Of dat mensen naar het buitenland zullen reizen op zoek naar een plaats waar het wel nog mag. De leiders van de joodse godsdienst en de islam vrezen dat een dergelijke maatregel het leven van joden en moslims in IJsland onmogelijk zal maken. Ze vrezen dat het een springplank zal zijn naar antisemitisme en islamofobie, zoals een verbod op bepaalde kledij en ritueel slachten. Ze krijgen bij hun protest de steun van kardinaal Reinhard Marx, de vertegenwoordiger van de katholieke kerk in de Europese Unie. Hij noemt het wetsvoorstel een "gevaarlijke aanval" op de godsdienstvrijheid. "Het criminaliseren van de besnijdenis is een ingrijpende maatregel die grote zorgen baart", zegt hij.

De motivatie achter de wet is dat de besnijdenis de rechten van jonge jongens schendt en in strijd is met de rechten van het kind, zoals die geformuleerd werden door de Verenigde Naties. Er wordt ook een parallel getrokken met vrouwenbesnijdenis, die al in bijna alle Europese landen verboden is. In 2005 verbood IJsland al genitale verminking van vrouwen . Jongens mogen volgens de wet alleen besneden worden om religieuze of culturele redenen als ze een leeftijd bereiken waarop ze zélf kunnen begrijpen wat de risico's zijn van een dergelijke procedure.

IJsland telt 336.000 inwoners. Daarvan zouden er naar schatting 1.500 moslim en 250 joods zijn.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 maart 2018

"Pas op voor mannen zonder vriendinnen"


Het kan gek klinken in deze tijden van #MeToo en #balancetonporc, maar je kan als man niet genoeg vriendinnen hebben. Sterker nog: wantrouw de man zonder vrouwen in zijn vriendengroep. Dit laatste opvallend advies komt van de Australische journaliste Johanna Leggatt. Wat dat betreft bevind ik me dus aan de goede kant van wereld. Ik hou van vrouwen. En de vrouwen houden van mij.

" Elke succesvolle en duurzame vriendschap tussen man en vrouw is een kleine rebellie tegen de anachronistische gedachte dat mannelijk verlangen en vrouwelijke verleiding oncontroleerbaar en onweerstaanbaar zijn," zegt Legatt in The Guardian.

Nogal wat mensen geloven nog altijd het klassieke verhaal van Odysseus die was in zijn oren moest stoppen en zich aan de mast moest laten vastbinden om de vrouwelijke sirenes die hem lokken en afleiden, te kunnen weerstaan. Vergissing: echte mannen hebben genoeg aan hun veiligheidsgordel om zich galant door het sociaal verkeer te bewegen. En echte vrouwen kunnen een lunch doorstaan zonder zich in een mentale tuinbroek te moeten hijsen.

"Wanneer je iemand voor het eerst ontmoet en verliefd wordt, ga je hem in een eerste reflex screenen op tekenen van sociopathie, zodat je op een dag niet wakker wordt en moet ontdekken dat hij je haar aan het vlechten is," schrijft Legatt. Bedoelt ze dat het onderwerp van haar bijslaap vrouwelijke trekjes heeft. Of deelt ze het bed met een Masai? Ik zou het daar graag met haar eens over hebben. Legatt is van het wantrouwige type: ze stelt zich vragen als wat voor baan heeft hij? Hoe gedraagt hij zich in het moeras van de social media? Is hij overdag onverstoorbaar en vriendelijk, terwijl hij 's nachts als een Renaud Hardy tekeer gaat? "Vrouwen, vooral alleenstaande vrouwen, - en dat zouden ze liever niet zijn-," schrijft Legatt-, "praten onder elkaar graag over wat ze zoeken in een relatie. Wat zij wel en niet willen, waar de lijnen getrokken worden. Mijn eigen belangrijkste criterium is altijd geweest of mijn date al dan niet vrouwelijke vrienden heeft. En met vriendinnen, bedoel ik niet vrouwen die hij hoopt op een dag te versieren. Toen ik mijn partner ontmoette, was dit een van de vele dingen die ik leuk vond. Hij had inderdaad mannelijke vrienden, maar ook veel vrouwelijke vrienden, van wie er nog heel wat nog altijd goede vriendinnen zijn. Sommige mensen vroegen me voorzichtig of ik goed bij mijn hoofd was. Natuurlijk antwoordde ik, waarom zou ik dat niet zijn? Nou, je kent de mannen, zouden ze zeggen, ze kunnen het niet helpen dat ze je willen versieren."

Ik ken collega's die nooit met een vrouw alleen aan tafel gaan. Ze zijn als vice-president Mike Pence die zegt dat hij nooit alleen eet met een andere vrouw dan zijn vrouw en dat hij zonder haar geen evenementen bijwoont waar een borrel gedronken wordt. Een evangelische Odysseus dus. Zo lopen er nog wat rond. Volgens een opiniepeiling van het Amerikaanse bureau Morning Consult staan de meeste Amerikanen wantrouwig tegenover niet romantische man-vrouw interacties. Hoe lager opgeleid, des te minder zelfvertrouwen: bijna twee derde van de ondervraagde arbeiders zegt dat men "extra voorzichtigheid" aan de dag moet leggen bij interactie met leden van het tegenovergestelde geslacht.

En meer dan de helft van de vrouwen en bijna de helft van mannen vinden het onaanvaardbaar om alleen met iemand anders dan hun partner, en die van de tegenovergestelde sekse is, te lunchen of een glas te drinken. Ik vind dit discriminerend gedrag. Een vrouw kan meer zijn dan je moeder of je sekspartner. Tussen de madonna en de hoer liggen vele gradaties. Ik spreek er een vriend over aan. Hij doet het wel maar vertelt het thuis niet. "Partners denken toch meteen aan overspel."

"Maar door grenzen te stellen, zetten koppels veel druk op hun relatie. Op den duur is de enige persoon van het andere geslacht die je nog privé mag ontmoeten je moeder. Het zou jammer zijn dat monogamie je geklemd doet voelen in je relatie, maar ook in je geluk. Daarom adviseer ik om eens op café te gaan, fijne dingen te doen met andere mensen dan je partner. Misschien ga je weleens twijfelen, maar dat is menselijk en goed. Door die contacten creëer je een stuk verantwoordelijkheid. Net als je het verbiedt, maak je het contact met het andere geslacht heel beladen," zegt de seksuoloog Wim Slabbinck die nu en vogue is.

Ik denk dat het een restant van mei '68 is, de zogenaamde revolutie die niet begon omwille van de sociale onrechtvaardigheid maar omwille van de seksuele segregatie. Zo werd de toenmalige katholiek Ludo Martens van de Leuvense universiteit weggestuurd omwille van een artikel over seksualiteit in het brave studentblad Ons Leven. En in Nanterre begon het met een discussie over de slaapzalen van de meisjes waar de jongens verbannen werden. Pas later kwam men tot de strijd voor het wetenschappelijk socialisme. Er is in de hoofden van velen blijkbaar niet zoveel veranderd ten opzichte van vijftig jaar geleden.

Mannen worden nog altijd verondersteld hitsige beesten te zijn, vrouwen geile loeders. Maar toch missen mannen zonder vrouwen in hun vriendengroep een soort toetssteen, argumenteert psychotherapeute Patricia Meyntjens in De Morgen. "Mannen zonder vriendinnen krijgen weinig feedback over hoe ze zich profileren tegenover vrouwen. Een vriendin of een close vrouwelijke collega zal een man anders bekijken, met meer afstand. Vriendschappen bieden een broodnodig extra perspectief: ze geven meer inzicht in wat van je verwacht wordt als man." Zonder man-vrouwvriendschappen blijven we dus hangen in het beeld dat mannen van Mars zijn en vrouwen van Venus, dat er tussen vrouwen en mannen een leegte gaapt. Vriendschap kan die overbruggen, zegt Meyntjens. "Het blijft levenslang leren om je in het gedachtegoed van de tegenspeler te kunnen inleven." "Pas op voor mannen zonder vrouwen in hun vriendengroep"

En nu ga ik mijn veiligheidsgordel vastklikken en de theorie in de praktijk omzetten.

Marc van Impe

https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/mar/06/bew...

 

Bron: MediQuality

15:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

12 maart 2018

Van leven ga je dood

 
Ik lees in de zaterdagkrant dat mijn studievriend en ex-collega in Brugge is overleden. Maandag ging een andere collega heen. Woensdag viel de SMS binnen van de dochter van mijn oud-hoofdredacteur: Pa is vannacht gegaan. Dat zijn er drie op mijn pitjesbak een rij.

Toevallig mailde ik vorige dinsdag een column waarvan ik dacht dat die enig maatschappelijk belang zou hebben, rond een adressenbestand van collega's, vrienden en bekenden. De boodschap was amper vertrokken of de postmeester bracht de eerste onbestelbaarheden terug. Deze ochtend komen er nog retourtjes. Zoveel mensen die niet meer op het vertrouwde elektronische adres wonen: verhuisd, vermist, verouderd, overleden.

Ik denk aan een stukje dat ik deze week in een buitenlandse krant las. Het ging over generaties. Hoe je aan de hand van je naam ontdekt tot welke generatie je hoort. De mijne is de generatie van de Marken, de Lukken, de Jannen en de Hermannen. De babyboomsters heten Hilde, Annemie, Bea en Lutgard. De generatie die mijn generatie voortbracht draagt namen als vergeten groenten zoals schorseneren of bitterpeeën, dat zijn de Camiels, de Gastons, de Marcellen en de Euphrasies, Hortenses en Alices. Die namen hebben nu zoals sommige erfelijke ziekten de generatiesprong gemaakt en zijn sinds het begin van deze eeuw terug in zwang.

De spoeling wordt dun in mijn generatie. Op die manier zal de vergrijzing nog wel meevallen, bedenk ik. Ik lees in dezelfde krant dat er een tweede griepgolf op komst is die alleen al in het rijke en van goede gezondheidszorg voorziene Westen wel eens 33 miljoen doden zou kunnen maken. Ik google naar de bron en lees dat het aantal gevallen van griep de voorbije dagen en weken enorm is toegenomen in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Dat is zorgwekkend, waarschuwen tal van griepexperts, en het begin van een pandemie die zijn gelijke niet zal kennen.

"Het zal bijzonder moeilijk worden om de verspreiding van de griep te stoppen zodra die begonnen is", zegt Robert Dingwall, professor aan de universiteit van Nottingham in The Sun. "Want pas vier dagen na de besmetting zal het eerste symptoom zichtbaar zijn." Tijdens die vier dagen kan de drager dus nietsvermoedend anderen aansteken, en zo kan het erg snel gaan. Tel daar de fatale hart- en herseninfarcten, en de terminale kankers bij en je gaat enigszins anders tegen de toekomst aankijken.

Dan denk ik aan mijn Luikse dokter die dertig jaar geleden de Moiren tegen elkaar uitspeelde. Klotho, de spinster, gaf hij toen nieuwe wol, waarop Lachesis het juiste lotje trok. Sindsdien wacht Atropos. "Zo lang je schrijft, is er niets aan de hand," zegt hij bij de laatste controle. De attributen van die laatste twee vormen van Moira zijn een stift en een schriftrol. "Hoe meer er om je heen sterven, des te gunstiger het perspectief, " zegt de geleerde vrouw. "Statistisch gezien ga je nog lang mee," zegt de professor.

Ik lees dat mijn overleden vriend na de journalistiek een wijnhandel begonnen was. Er valt dus altijd nog wat te ondernemen. We moeten dringend een lijstje maken voor een feest dat we deze zomer willen geven. Alsof wie uitgenodigd is minstens tot die fatidieke datum op dit ondermaanse moet blijven. Op die manier bezweren wij de toekomst.

Buiten huilt de wind rond het zesde. Van leven ga je dood. Het wordt weldra lente.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

09:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)