07 mei 2017

1 op 3 afgestane organen is niet geschikt voor transplantatie




Iets meer dan een derde van de gedoneerde harten en longen in België wordt niet gebruikt. Het gaat over organen die artsen niet geschikt vinden voor transplantatie. Daarnaast weigeren 1 op de 10 families organen van hun geliefde af te staan na overlijden, ondanks een vooruitstrevende wetgeving, schrijft Katrien Verbeke op Apache.


Momenteel wachten 1.217 mensen op een geschikt orgaan. De grootste groep wacht op een nieuwe nier. Maar omwille van medische en/of technische redenen worden organen in België geregeld afgekeurd. "In 33% van de gevallen krijgt een hart uiteindelijk geen ontvanger. En ook 34% van de longen, 21% van de levers en 13% van de nieren, wordt niet gebruikt. Uitschieter is de pancreas, een erg gevoelig orgaan. Daarvan kunnen artsen slechts 17% gebruiken en gaat 83% verloren", zegt Luc Colenbie, transplantatiecoördinator van het universitair ziekenhuis in Gent en expert bij de FOD Volksgezondheid.


De reden daarvoor is vooral medisch van aard. Het orgaan voldoet dan niet aan de kwaliteitsvoorwaarden. Ook de urgentie is een belangrijke factor. Er is ook een maatschappelijke verklaring. De inspanningen van de overheid om het aantal verkeersslachtoffers te doen dalen, werkt. Daardoor zijn er minder jonge donoren, waardoor de gemiddelde leeftijd van een orgaandonor stijgt naar 56 jaar, veelal na een hartstilstand of hersenbloeding. Ook de organen die in de database terechtkomen, zijn dus ouder. Artsen kunnen dan wel het hart weigeren, de nieren van diezelfde persoon zijn vaak wel nog bruikbaar.


"Tegenwoordig kunnen we organen die vroeger afgekeurd zouden worden op basis van leeftijd, toch nog transplanteren", zegt Colenbie. "Dat zorgt voor een belangrijke shift. We selecteren nu op basis van de kwaliteit van het orgaan, ook al was de persoon al wat ouder. De oudste donor in 2015 was 90 jaar." De technische vooruitgang zal de verliespercentages doen zakken, maar alle organen recupereren lukt nooit.


"Momenteel gebruiken we de perfusietechniek enkel voor nieren. In de toekomst moet dat ook mogelijk zijn voor de andere organen", zegt Colenbie. Dat zal de verliespercentages volgens de expert doen zakken, maar alle organen recupereren zal volgens de expert nooit lukken.


België behoort op vlak van orgaandonatie bij de top van Europa. We bevinden ons op de tweede plaats, na een verrassende winnaar: Kroatië. Het succes van België is grotendeels te verklaren omdat we een zeer hoog aantal donoren hebben per miljoen inwoners. Dat komt door onze vooruitstrevende wetgeving, die voorschrijft dat iedereen in principe donor is, tenzij iemand expliciet laat registreren geen donor te willen zijn. Toch kan het nog beter. "We kunnen het tekort aan donors nog meer terugdringen door te sensibiliseren", weet Lauwereys. "Veel geschikte donoren komen niet in de database terecht omdat familieleden weigeren om de organen van hun geliefde af te staan." Dat gebeurt in 12% van de gevallen.Vaak omwille van religieuze overtuigingen. Ze gaan er volgens Lauwereys van uit dat het wel niet zal mogen, terwijl dat vaak niet klopt.

Marc van Impe



Bron: MediQuality

09:41 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

06 mei 2017

Een warm boek



Bent u ook zo niet van de knuffel? Lees dan het boek The chemistry of human nature van de Britse auteur Tom Husband en u weet wat u mist. Uiteraard kent u het liefdeshormoon. Oxytocine is één van de vele hormonen die ons leven sturen. Husband gebruikt dit voorbeeld om uit te leggen waarom knuffelen ons een goed gevoel geeft en waarom dat nuttig is. En vooral, waarom maken wij hormonen zoals oxytocine aan? Niet alle organismen produceren dit ‘knuffelhormoon’. Wat is het evolutionaire voordeel dat oxytocine biedt? Maar er is meer.


De Britse scheikundeleraar en blogger beschrijft in zijn boek de chemische achtergrond van verschillende menselijke drijfveren en eigenschappen zoals lust, verliefdheid en liefde, creatieve intelligentie, geweld, verslaving, statusgevoeligheid, genot en de vrije wil. Husband legt in de opeenvolgende hoofdstukken gedetailleerd, maar helder uit welke biochemische processen in ons lijf plaatsvinden. Van de mechanische receptoren in onze huid tot het beloningssysteem in onze hersenen: het komt allemaal aan bod. Met een mooie samenvatting aan het eind van elk hoofdstuk.


Maar op bepaalde momenten wordt Husband obsessioneel en wil hij koste wat kost een verband te leggen tussen de bepaalde fenomenen en de evolutionaire onontkoombaarheid daarvan. Waarom willen we naar Mars? Omdat onze zelfreplicerende basisbouwstenen ons daartoe aanzetten? Is de menselijke romantische liefde echt de beste manier om je genen te verspreiden? Volgens Husband zijn we het resultaat van een lang, toevallig, evolutionair proces dat helemaal bedóeld was om juist ons op te leveren. Hij doet me op zo'n momenten aan Richard Dawkins en zijn selfish genes denken. Fascinerend, maar daarom niet direct een wet van Meden en Perzen.


Terug naar het knuffelhormoon. Oxytocine is een versatiele actor, die een rol speelt in seks, reproductiviteit, sociaal gedrag en emotie. Het kan je geloof in de mensheid verstevigen en je tot coöperatief gedrag brengen. Het kan ook de sociale vaardigheden van autisten stimuleren. En het komt massaal vrij bij een orgasme. Het beïnvloedt de lactatie, baarmoedercontracties en de relatie van moeders met hun pasgeboren kinderen. De lijst gaat verder: drugverslaving, depressie, vrijgevigheid en empathie, leren, geheugen hebben allemaal met oxytocine te maken. Lees het boek, maar toch dit: oxytocine krijgt ook vaak een misleidend etiket.


En dat mis ik in het boek. Jennifer Bartz van de Mount Sinai School of Medicine vond dat oxytocine ook het geheugen kleurt. Wie in zijn volwassen leven moeilijk relaties aanging bleek een negatieve moederbinding te hebben, en omgekeerd. Bartz zegt dat oxytocine geen " wondermiddel" is. En Heejung Kim van de University of California, toonde aan dat oxytocine anders werkt bij Koreanen en Amerikanen. Aziaten werden er introvert van, de Amerikanen, indien mogelijk, meer extravert.

Misschien is een neusspray met oxytocine toch niet zo'n goed idee.


Marc van Impe


Meer op: PNAS http://dx.doi.org/10.1073/pnas.1012669107 The Chemistry of Human Nature, door Tom Husband. Uitgeverij: Royal Society of Chemistry, 417 pagina's, € 27,99 ISBN: 978-1-78262-134-8

Bron : MediQuality

09:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

05 mei 2017

Vroeger was alles slechter

 

Ik hou van doemdenkers. Ze zetten me aan tot optimisme. Ik herken ze zo. Het zijn de verliezers die denken dat ze een geboorterecht op winnen hebben. Het zijn mensen die altijd minder hebben. Het zijn mensen die indien Obamacare Trumpcare heette, voor zouden zijn, lees ik op het net. Het zijn mensen die zich laten leiden door sympathieën, antipathieën, hartstochten.


Het zijn mensen die liever niet in de realiteit leven en daarom voor de virtuele wereld gaan. Die treuren als een soapster fictief borstkanker krijgt, maar hun overbuurvrouw nog geen lift naar de Lidl geven. Die als ze een snotneus hebben, doodziek zijn. Het zijn mensen die dromen van miraculeuze oplossingen maar altijd ingehaald worden door de ontnuchtering. Dat heet dan genezingsproces.


En soms komt de dood nog eerder dan de ontnuchtering, schrijft Arnon Grunberg, de kleine krantenfilosoof uit New York. Ik denk: dat zijn de rokers die stug doorroken tot ze een klein-cellig carcinoompje krijgen. Dan vergaat hun wereld. Het zijn de mensen voor wie de uitspraak geldt dat de gezondheidszorg zo ingewikkeld in elkaar zit dat ze de kans lopen nooit beter te worden. Ik kijk naar buiten en zie hoe de lente komt. Wat is het leven mooi.


In het Vilvoordse café "Het 13de Gebod" ging het vroeger over de kansen van Tom Boonen of een andere favoriet. Nu staat de huisschilder/kunstcriticus op hoge toon op te snijden tegenover de loodgieter/beeldhouwer dat ze de getuigen zijn van de ondergang van het Westen. Om dat Westen te vinden, hebben ze wel een GPS nodig.
De mens is geen lachebekje. Het gaat over verloren generaties. Hier staat er minstens één aan de toog. De huisschilder meent parallellen met de jaren dertig te zien. Ik schat hem zo'n begin dertig. Bedoelt hij dat? Heel veel benul van geschiedenis kan hij niet hebben, hij kent de geschiedenis alleen van B-series en Games of Thrones en speelt soms zelf geschiedenisgames op zijn spelconsole. Daarin staat de wereld altijd aan de vooravond van de grote Apocalyps. Dat zit altijd snor want lekker kijken.


De dictators daar zijn weliswaar wreed en meedogenloos maar spelen in een andere serie dan weer een hoogbegaafd violist. Dus zo slecht en boosaardig kunnen ze niet zijn. In de echte jaren dertig was deze man aan de toog zelfs nog niet vloeibaar en dus totaal onwetend van naderende rampen. In de jaren dertig bleven parlementaire democratieën het antwoord schuldig op de economische crisis. In de jaren dertig waren de mensen bang en onzeker want ze wisten niet wat dat was een parlementaire democratie (PD). Dat is niet veranderd.


Voor hem is PD nu een uitzending op Villa Politica die hij nooit bekijkt. De Belg uit de jaren dertig zou niets ondervinden van de realiteit die wij menen waar te nemen. Hij zou een druk, maar redelijk goed georganiseerd land zien met haastige maar per saldo redelijk opgewekte mensen die elkaar, ook zonder een strenge en alomtegenwoordige overheid, niet naar het leven staan. En hij zou niet begrijpen dat onze waarneming van de realiteit zo zou afwijken van de zijne. Het zou een droomwereld zijn.


Maar de man aan de toog is door zijn opvoeding in een mal geperst die zijn perceptie van 21ste eeuw vormt. Zo gaat dat in elk tijdsgewricht. De Middeleeuwse mens wist niet beter dan dat hij in het laatste tijdvak van de geschiedenis leefde. Doemdenken is dus van alle tijden. Met dat verschil: De middeleeuwer bleef, naar verluidt, tamelijk opgewekt in het aangezicht van het einde der tijden. Nu heerst de populistische doem.


Het gaat hem om een vorm van intellectueel escapisme. Als een ontkenning van de onloochenbare realiteit. Terwijl die realiteit met het blote oog nauwelijks waarneembaar is. Ze ligt zelfs niet besloten in de actualiteit. Ze ligt hooguit besloten in de gangbare interpretatie van de actualiteit. Ik geloof niet dat we door populisten zullen worden veroverd.
Dat redelijkheid en matiging onherroepelijk deugden van gisteren zijn. zij die dat geloven vinden er een grimmig genoegen in dat zíj getuigen zijn van de ondergang van het Westen. Hun realiteit die hun somberheid legitimeert, is een geconstrueerde realiteit die er niet is als we er geen kennis van nemen. En in die luxepositie verkeren we: we kunnen het nieuws negeren. Of we kunnen het zo interpreteren dat we er minder mismoedig van worden.


In 1989 meenden we aan het einde der geschiedenis te staan. Zo beschouwd, is 1989 het 1918 van de naoorlogse generaties. Alles zou opnieuw en veel beter herbeginnen. Maar dit zegt meer over de verwachtingen van 1989 dan over de beroerde stemming van 2017. 1989 was het jaar dat de banken en de verzekeraars aan hun wildgroeiplannen begonnen.


In zijn essaybundel "De barbaren", dat precies tien jaar geleden verscheen, maakt de Italiaanse 58-jarige schrijver Alessandro Baricco en kersverse eredoctor aan de KU Leuven brandhout van het idee dat de westerse beschaving in verval is. Ook hij is nooit optimistisch geweest. Wel realistisch. Mensen geloven zo graag dat het vroeger beter was omdat dat comfortabeler is, schrijft hij.


Wie pessimistisch is over de toekomst, kan achteroverleunen en alles laten gebeuren, terwijl optimisme tot actie aanzet. Ik ben het daar mee eens. Ik probeer de mensen wakker te schudden: ze moeten de realiteit onder ogen zien in plaats van zich aan het verleden te blijven vastklampen. We staan echt niet op de rand van een Apocalyps. Pessimisme is luiheid.


Het gesprek aan de toog gaat nu over de verdwenen volkstuintjes. Vroeger was verse groente vaak meer bespoten. De meeste mensen hadden zelf een groentetuin op niet gesaneerde grond en hadden zo iedere dag verse groente, vooral in de zomer. DDT stond in elk schuurtje. Tegenwoordig zijn alle gebruikte producten EG-gekeurd. Blijken sommigen toch schadelijk te zijn, dan horen we dat gelijk via de media. Daar zijn regeringen over gevallen. Zoals Roundup en de Franse republiek.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

07:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)