16 oktober 2017

De Orde wacht op hervormingsbesluit


Naar aanleiding van de zaak van CVS-professor De Meirleir onderzocht journalist Steven Vandenbussche van nieuwssite Apache, welke de stand van zaken bij de Orde der Artsen is. Maar daar wordt geen informatie over vrijgegeven.


De Orde erkent dat de procedures hopeloos verouderd zijn, maar wacht op een beslissing op haar hervormingsvoorstel, aldus dr. Michel Deneyer. "Als er nu tuchtprocedures lopen of niet, of als er na een schorsing beroep wordt aangetekend (dat opschortend werkt) of in cassatie gegaan wordt, een arts blijft op de lijst staan tot er een uitspraak is die kracht van gewijsde heeft (definitief is, red.)", zegt professor dr. Michel Deneyer, woordvoerder van de Nationale Raad van de Orde der Artsen. In het huidige tuchtreglement wordt geen communicatie met het publiek voorzien.


De Orde zelf is met haar manier van werken gebonden aan veertig jaar oude wetgeving, en is zelf vragende partij om een open procedure te voeren. Minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld) vroeg de Nationale raad van de Orde bij het begin van de legislatuur om een hervormingsnota voor te bereiden. Een nota met enkele krachtlijnen rond onder meer regulering, plichtenleer, deontologie, transparantie en samenwerking met patiëntenverenigingen werd op 30 mei 2015 door de Nationale Raad goedgekeurd.


Sindsdien is de nota besproken met het kabinet van De Block en ook in wetsartikelen gegoten. Het is nu wachten op de federale regering om de knoop door te haken. De Orde keurde halverwege 2015 een hervormingsnota goed en onderhandelde met de minister over een hervorming. Een belangrijk onderdeel van de hervorming is een modernisering van het tuchtprocedures. Zo wordt voorgesteld om de tuchtopdracht te scheiden van andere opdrachten van de Orde. De tuchtopdracht zou niet meer provinciaal georganiseerd worden, maar per taalgebied, met de oprichting van een Nederlandstalige en Franstalige tuchtraad van eerste aanleg. En de Orde wil zelf een openbaarheid van de zitting en de uitspraak invoeren. Ook de positie van de klager moet duidelijk uitgeklaard worden, net als de rol van patiëntenorganisaties.


"De Orde is duidelijk vragende partij voor een hervorming", benadrukt voorzitter professor Dr. Michel Deneyer. "Ook tuchtprocedures moeten veel transparanter. In eerste aanleg (provinciaal) gaan die zittingen achter gesloten deuren door. De klager moet gehoord worden en weten wanneer de zitting is, want nu krijgt hij enkel een melding dat zijn klacht in behandeling is. In beroep zijn de zittingen nu al openbaar, maar die worden nergens geafficheerd. Als de deur van de zittingszaal openstaat kan dat twee dingen betekenen: ofwel is men aan het poetsen, ofwel is er een zitting in beroep bezig. Als de klager niet op de hoogte gebracht wordt van de zitting door de arts, kan die dat niet weten."


De kritiek op de verouderde aanpak van tuchtzaken onder artsen, onder meer dat de Orde zowel rechter als partij is, en dat klagers niet altijd gehoord worden, laat staan ingelicht over de afwikkeling van klachten, hekelde onder meer ere-senator en arts Patrik Vankrunkelsven jaren geleden al. De enige dossiers die de afgelopen jaren naar buiten kwamen, op enkele verhalen van geschorste (en in beroep procederende) CVS-artsen na, waren dan nog procedures tegen artsen van de Geneeskunde voor het Volk.


Een aantal van de Geneeskunde voor het Volk-artsen weigert namelijk om politiek-ideologische overtuigingen, lidgeld aan de orde te betalen. "Tuchtrecht binnen de orde heeft weinig te maken met het beschermen van patiëntenrechten, maar met het beschermen van het beroep in de corporatistische zin van het woord: de eer en de waardigheid van het beroep", zegt woordvoerder Dr. Anne Delespaul van Geneeskunde voor het Volk.


Informatie over geschorste artsen bereikt dan wel niet de patiënt, ook niet gebeurlijke klagers, wel speelt de Orde haar beslissingen door aan de Dienst voor geneeskundige evaluatie en controle (DGEC). Dat is één van de vijf kerndiensten van het Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsuitkering (Riziv). Maar ook die dienst ziet het niet als haar taak om daarover te communiceren, daarover werd recent een ‘beleidslijn' uitgestippeld om redenen van privacy. En de ziekenfondsen mogen daarover niet communiceren met hun aangesloten leden.


Het systeem van informatie over schorsingen wordt momenteel hervormd in het kader van de herziening van de Orde, bevestigt het kabinet van Federaal minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld). "De Orde heeft constructieve voorstellen gedaan om haar werking en de transparantie daarvan te verhogen", zegt haar woordvoerster. "De minister heeft deze voorstellen bestudeerd en heeft haar administratie de opdracht gegeven om juridisch te analyseren hoe de voorstellen geïntegreerd kunnen worden in de wetgeving." De deontologie zal positief in plaats van repressief geformuleerd worden en gericht zijn op het preventief en proactief begeleiden en oriënteren van artsen, aldus nog de minister.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

19:11 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 oktober 2017

Het verraad en de begrafenis

 
Ik ben op een begrafenis in het dorp en bedenk dat wie uit de provincie verhuist naar de stad, aan de poort van de stad een tol betaalt, een tol die elk jaar verdubbeld wordt terwijl we proberen een evenwicht te vinden tussen wat we zo hartsgrondig achter ons gelaten hebben en wat we zo zorgvuldig, aarzelend, maar vlijtig in de plaats kregen.


Het enige probleem is dat je je verleden nooit achterlaat. Toen we hier aankwamen werd mijn vrouw aangesproken door een oude klasgenoot, die van zodra hij haar, met haar begon te praten in dat ongepoetste accent van het Pajottenland, alsof zij gisteren nog maar adieu had gezegd. Gelijk spraken ze over mensen die ze gemeenschappelijk bij naam of reputatie gekend hadden. Het verliep allemaal heel ontspannen en vriendelijk. Later vroeg ik haar of ze wist dat niet alleen haar accent en toon, maar haar hele lichaamstaal, veranderd was toen ze die oude schoolmaat ontmoette? Ze was bijna een andere persoon. Pas in de auto op weg naar huis toen ze weer alleen met mij was, keerde ze terug naar de persoon die ik voor het eerst had ontmoet. Had ze toen zo gepraat, zou ik haar dan aangesproken hebben.


Ik heb die eigenschap niet, ik ga niet op verschillende manieren met verschillende mensen praten. Ik realiseerde me toen dat ik de ziel van de authenticiteit miste. En ik realiseerde me dat wie van de periferie naar het centrum verhuist, zijn wijzerplaat op een andere golflengtes afstelt, afhankelijk van waar we zijn en wie er bij ons is. In die wereld zorgt het geheugen voor een vorm van herstel, een manier om ons opnieuw te connecteren met een meer eenvoudige tijd van toen, zoals een oude melodie geen orkestratie nodig heeft om ons aan vroeger te doen peinzen.


Diezelfde dag, op een receptie waar keurige dames en heren in jurk en pak, elkaar op een beschaafde manier onderhouden na een medische conferentie. Specialisten, huisartsen, verpleegkundigen keurig in de jurk of het pak op een late zaterdagmiddag in de grote salon van de Bozar.


Het is alsof ik een lang niet gelezen boek open, dat gevuld is met een dubbelzinnig verlangen naar een verloren huis, een beetje zoals de verloren zoon zich moet gevoeld hebben. De mensen rondom mij hebben een plaats in de wereld veroverd die er hier toe doet. Maar op het moment dat ze geconfronteerd worden met de mensen met wie ze hun kindertijd doorbrachten, ook met eigen ouders, worden ze opnieuw hun eerste identiteit. Het is een moment van grote tederheid. Even terug kind zijn. Terug fragiel zijn.


Ik denk dat het daarom is dat ik tranen voelde opkomen tijdens de rouwdienst. Ik treurde niet om de vriend die heen ging. Ik had medelijden, ik treurde om mezelf, omdat ik me aangepast heb aan sociale conventies, zoals ieder van ons dat doet en zo mijn onschuld verloor.


Het is een intense ervaring, een vorm van schaamte die te maken heeft met het milieu dat ik kwijt geraakt ben, het milieu waarin ik ben opgegroeid, en dat eenmaal ik in Brussel was aangekomen en mensen met zo' n verschillende achtergrond ben gaan ontmoeten, verdrong, dat me in verlegenheid bracht. Ik vraag me af waarom ik dit nooit eerder in een artikel beschreven heb?


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:48 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

12 oktober 2017

Geneeskunde prijs voor briljante mislukkingen


De Maastrichtse hoogleraar Paul Iske, specialist in innovatie, richtte het Instituut voor Briljante Mislukkingen op. De award Geneeskunde voor 2017 ging naar de huisarts en collega-onderzoeker Loes van Bokhoven van dezelfde universiteit die een zorgtraject bedacht voor mensen met somatische onbegrepen en onverklaarbare klachten.


Denk aan vermoeidheid. Veel therapeuten beschouwen het behandelen van patiënten met deze somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten (SOLK) als lastig. Omdat de oorzaak van die klacht zo wijd kan zijn en de huisarts zich daar vaak geen raad mee weet, bedacht dr. Van Bokhoven dat de patiënt het best geholpen zou worden door een professionele gezondheidscoach die hem anders zou leren omgaan met zijn klachten.


Maar in de praktijk bleek dat niet te werken. De artsen konden het moeilijk accepteren dat ze zich geen raad wisten en hun patiënten moesten vertellen dat ze uitbehandeld waren, de coaches ontpopten zich tot amateurpsychologen en richtten meer schade aan dan ingeschat werd, en de patiënt voelde zich onbegrepen en "voor gek" verklaard.


Dr. Van Bokhoven trok haar conclusies. "de prijs voor de Briljante Mislukking is een positieve prijs," zegt ze, "zodat we nu met z'n allen kunnen leren van elkaars fouten." Ze adviseert nu patiënten door te sturen naar een internist voor een diepgaand onderzoek, en hen desgevallend professionele psychologische hulp te bieden. "Zo'n drempel is mogelijk lager voor de huisarts omdat dan duidelijk zowel naar de psychologische als naar de lichamelijke component wordt gekeken," besluit Van Bokhoven.


In ons land durven sommige academici en ziekenfondsartsen in deze –Somatisch Onverklaarde Lichamelijke Klachten- nog altijd de diensten van een gezondheidscoach aanbevelen. Als de patiënt anders leert denken wordt hij vanzelf beter, zeggen ze. Niet dus.


http://www.briljantemislukkingen.nl/zorg/

Marc van Impe


Bron: MediQuality

17:57 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)