19 april 2017

Zijn bijdrage


Hij wil hier niet zelf over schrijven. Hij wil dat ik dit doe. Het is halftien ’s avonds en we hebben elkaar toevallig ontmoet achter een glas in één van de praatcafés in de Dansaertwijk. Hij had me herkend, zegt hij. Ik hem niet. Ik ken weinig lezers van gezicht. Hij heeft die avond iemand naar de overkant geholpen, zoals hij dat zelf zegt. Als huisarts wist hij dat dit er aan zou komen.


Ze had geen levensbeschikking gemaakt. Ze was niet zo van de papieren. De familie, een dochter die het druk-druk heeft met haar baan en wedersamengesteld gezin had het er met hem nooit over gehad. De zoon zou nu op een vlucht zitten, onderweg naar huis. Zij was wat men een in Brussel een deftige dame noemt. Kunstlerares geweest. Enthousiaste bezoekster van tentoonstellingen en theater. Niet vies van het leven. Monter, niet rijk maar ook niet hulpbehoevend. Zoals er een paar miljoen in dit land zijn, kleinburgerlijk maar met een groot hart en zonder veel illusies. Het was de werkster die hem gebeld had. In gebroken Frans had ze verteld dat mevrouw geen asem meer had. Mevrouw stikte. Onderweg bedacht hij wat hij kon doen. Er was geen uitweg meer. Er zou een volgende dag komen. En nog een dag. En nog een dag van ademnood tot op een dag de werkster of de buurvrouw toevallig niet meer zou langskomen en ze alleen zou zijn. Dan zou ze niet sterven maar creperen. Om een paar dagen later gevonden te worden door een brievenbus in de hall die zou uitpuilen van de folders van de Lidl en de Aldi, en een belastingbrief, want die vergeten je nooit. Hij had gedacht aan de wet die hem verbiedt de definitieve handeling te stellen. En aan de alternatieven.


De MUG oproepen, via Spoed naar de beademing. En dan? Hij was geschrokken toen hij haar zag. Ze sprak niet meer. Ze gierde. Haar ogen zou hij nooit vergeten. Hij kan niet verzinnen wat die ogen zeiden. Maar hij wist, deze vrouw ziet eindeloos af. Ooit hadden ze het er over gehad, bij een kopje thee na de laatste visite van die dag, hoe ze een dosis arsenicum zou innemen. "Zoals in de weduwe Besson in de roman van Simenon." Ze hadden gelachen. Allez Jeanine. Tuttut, had ze gezegd. "Maar dan zal ik uit mijn mond stinken," zei ze. Want arsenicum ruikt naar geplette look. Dus die methode zou ze niet kiezen. En ze keek uit het raam hoe het donker werd. Nu keek ze los door hem heen. Hij berekende hoeveel dormicum en morfine nodig was. De dochter was ondertussen aangekomen. Hij wist dat hij niet te weinig mocht geven want dat zou haar lijden verlengen en tweemaal prikken kon hij niet aan. Maar ook niet zoveel dat ze pats boem omviel. Het einde moest waardig zijn, wist hij. "Ik ga uw moeder rustig laten worden," had hij gezegd, "maar er is kans dat uw moeder overlijdt." Ze had geknikt dat ze het begreep. Hij had nog een kwartier gewacht. Haar mond schoongemaakt. Haar lippen bevochtigd. De nodige ampullen klaar gelegd, netjes op een rijtje. De geur van ontsmettingsmiddel. Het gedempte licht. Hij had haar gezegd hoe laat het was. Dat het buiten fris was. Geen weer voor een avondwandeling. En hoe gezellig warm het in haar appartement was. Hij had de verse boenwas geroken. De verbrande geur van de Turkse koffie die de werkster voor zichzelf gemaakt had. Ze was hem blijven aankijken. En toe had hij de beslissing genomen. Het gieren had nog een paar minuten aangehouden. Dan ging ze rusten. Ze sloot haar ogen. Het was stil. Haar gezicht ontspande. Haar wangen vielen in. Hij had de papieren ingevuld. Hij had de dochter uitgelegd dat wat hij gedaan had geen euthanasie was. Ze had gezegd dat het goed was. Toen was ze de keuken gaan opruimen.


En nu zat hij hier. In het gele licht. Eén glas. Hij moest nog rijden. Maar eerst moest hij dit verhaal kwijt. Zijn bijdrage. Anoniem, zoals het gegaan was.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 april 2017

Vlaams huisartsentekort groeit

Steeds meer mensen vinden geen huisarts in de buurt, wegens een gebrek aan geneesheren of een patiëntenstop, schrijft De Standaard. En het blad vroeg zijn lezers of ze zich in die situatie herkennen. Het antwoord is onthullend.


In Vlaanderen kampt 58 procent van de gemeenten met een huisartsentekort. Om dat probleem te bestrijden, besliste de federale overheid in 2006 om startende huisartsen te belonen als ze hun praktijk vestigen in een gemeente met een tekort. Sinds 2014 valt die materie onder Vlaams gezag en zijn er steeds meer aanvragen. Terwijl er in 2010 nog 13,5 miljoen euro werd uitgekeerd voor heel België, is dat dit jaar al 18,6 miljoen euro voor Vlaanderen alleen. Vorig jaar kregen 159 Vlaamse huisartsen een premie van 20.000 euro omdat ze zich vestigden in een gemeente met een huisartsentekort. Dat is een stijging met 60 procent ten opzichte van het jaar daarvoor. Toch blijft het aantal gemeenten met een artsentekort oplopen, zo blijkt. Dat er meer vestigingspremies worden toegekend, betekent volgens een studie van de KU Leuven en de UGent evenwel niet dat de premie ook een gunstig effect heeft op de spreiding van huisartsen. Volgens de onderzoekers laten beginnende huisartsen zich in hun keuze waar ze zich vestigen eerder beïnvloeden door de werkomstandigheden zoals wachtregelingen, collega's of het type praktijk. Toch is de premie ‘zowel een financiële als psychologische bron van ondersteuning voor veel huisartsen en zou ook in de toekomst behouden moeten blijven, mits aanpassingen'.


De patiënt heeft daar echter geen boodschap. Een greep uit de reacties: "Vroeger waren er binnen een bereik van 1km 4 huisartsen. Nu geen enkele meer. Bovendien doen de huisartsen ook geen huisbezoeken meer! Ooit loopt dit fout af... maar dat zal de regering worst wezen. Ze kost toch teveel aan de pensioenkas als ambtenaar op rust." "Huisarts 3 maanden wachttijd, groepspraktijk."


"Niet alleen huisartsen, maar ook tandartsen zijn niet meer toegankelijk. Ik heb er bijvoorbeeld vijf maanden op gedaan om een vaste tandarts te vinden. Ik werd van de ene tandarts naar de andere doorverwezen, omdat ze geen nieuwe patiënten meer aannemen, ziek vallen voor onbepaalde duur of te veel patiënten hebben. Als je niet tevreden bent omdat je niet goed behandeld werd en wil veranderen dan kan dat dus niet. Ze wimpelen je af en dat is ongehoord als je een crisis meemaakt. Je bent dan verplicht om naar de spoedgevallen te lopen.""Mijn al meer dan 30 jaar zijnde huisarts te Borsbeek is 2 jaar terug met zijn tandarts zijnde vrouw plots gestopt met hun praktijk, slechts weinige patiënten waren op hoogte, anderen werden pas als ze ziek waren geconfronteerd met onmogelijk bereik van hun huisarts, zelfs geen briefje aan de deur met eventuele doorverwijzing naar een collega of zo !! Ook andere contactpogingen onmogelijk en net als je ziek bent moet je andere arts vinden. Heel zijn klantenkring sprak hier schande over. Uiteindelijk kon ik bij een huisartspost in de buurt terecht maar kreeg daar te horen dat van de 3 artsen één..." "Volgens de statistieken vertrekken jaarlijks een 400-tal huisartsen van de ongeveer 10.000 op welverdiend pensioen. Daar waar er de afgelopen jaren slechts 150-200 per jaar zich nieuw installeren, is het duidelijk waar we naartoe gaan. Zelfs indien met de beperking van het aantal studenten dmv de ingangsproef (waarmee nota bene op enkele uren tijd de levensdroom van velen wordt kapot gemaakt) zou verminderen of opheffen, dan gaat die evolutie van -250 artsen per jaar nog minstens 6 jaar door. Dit gaat het werkvolume bij de resterende huisarts gemiddeld met 20% doen toenemen, en wordt ook daar onhoudbaar..."


Op te merken valt dat het overgrote deel van de reacties afkomstig zijn van academici!


Marc van Impe  

Bron: MediQuality

11:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 april 2017

De risico’s en richtlijnen voor Pasen



Pasen is meer dan eieren rapen, asperges eten of een lamsbout roosteren. Overal ter wereld gaan de Paasprocessies de straat op waarbij mensen zich geroepen voelen om in navolging van de Heiland een kruis te voort te slepen. In sommige hyper-katholieke landen in Zuidoost Azië en Zuid-Amerika laten sommige kruisdragers zich zelfs aan het kruis nagelen. Zo gelovig krijgen ze geen enkele deelnemer aan de Brugse Bloedprocessie. Die gelovige praktijk heeft ook medische consequenties. Omdat bij het spijkeren zoveel ongelukken gebeuren –doorgescheurde handen zijn de meest voorkomende stigmata- hebben de Filipijnse bisschoppen ex cathedra verordonneerd dat zij die zich spijkers door de handen laten slaan eerst een tetanusinjectie moeten ontvangen.


In Nederland –waar alles geregeld is en wordt- heeft de Arbeidsinspectie zich in de Paastijd van 2012 met de zaak gemoeid. De kruisweg van Jezus zou door de Arbeidsinspectie ongetwijfeld zijn afgekeurd. "Aanleiding hiertoe zijn de meldingen van misstanden en opgelopen letsel tijdens de processies rond Pasen van de afgelopen jaren. De resultaten zijn gepubliceerd in het verkennend rapport 'Risico inventarisatie religieuze handelingen Pasen … Daar kwamen tenslotte de volgende aanbevelingen uit: het kruis mag niet te zwaar zijn, het liefst van piepschuim. Anders moet het worden voortgestuwd door 'een steunwagentje'. Verder goede schoenen dragen en niet over kronkelpaden lopen. Leerzame lectuur dus dit rapport. Het rapport meldt een aantal zaken die duidelijk verbetering behoeven. Ter lering en (leed)vermaak het volgende:


Reeds genoemd is het dragen van het kruis tijdens de processie. Daar waar een schrijn voornamelijk door meerdere mensen getild wordt en zodoende al snel wordt voldaan aan de norm, blijken de kruisen eigenlijk te zwaar om door een persoon gedragen te mogen worden. Wanneer er gekozen is om ook te kruisigen, blijken de kruisigers vaak onervaren en de constructies onvoldoende. Het risico op rug- en ander letsel is zeer groot, zo stelt de inspectie. Geadviseerd wordt onder meer "de Maastrichtse methode" waarbij er een steunwieltje onder het kruis geplaatst om de drager te ontlasten. De diameter dient wel afdoende te zijn om ook op de kasseien uit de voeten te kunnen.


De inspectie ziet ook dat het schoeisel opvallend vaak open van aard is, lees: een sandaal, en dat het de benodigde stalen neus ontbeert, geen correcte pasvorm heeft en een CE-markering mist. Naast het schoeisel zijn er ook op- en aanmerkingen over de kleding. Deze is vaak niet warm genoeg en voldoet net als het schoeisel niet meer aan de eisen van deze tijd.


De inspectie wil ook dat men bij het vastleggen van de route rekening zou houden met de breedte van de processie. Inspecteurs zien regelmatig dat er is gekozen voor een route over smalle kronkelige paden en steegjes, terwijl er een beter begaanbare en bredere weg voorhanden is. De inspectie adviseert dan ook omwille van de veiligheid de brede weg te kiezen. Mocht de processie eindigen op een smal pad, dan kan men het beste zo lang mogelijk op de brede weg blijven en pas op het laatst het smalle pad kiezen.


Het Bisdom Utrecht wil nog niet ingaan op de consequenties van dit rapport, maar geeft wel alvast te kennen dat bij het dragen van het kruis ook gekeken wordt naar het fysieke gestel van de drager.


Verplichte drink- en rustpauzes worden niet geadviseerd, net zo min als het stoppen voor gesloten spooroverwegen. Een belangrijke omissie is ook dat men het piepschuimen kruis moet vervangen door een steviger, houten exemplaar, wanneer men de Jezus op juiste hoogte wil bevestigen.


Ondergetekende kan al die richtlijnen alleen maar onderschrijven. Het deelnemen aan een passiespel kan gevaarlijk zijn. Ik ben ooit als Romeins soldaat tijdens zo'n passiespel ter aarde gestort en heb daarbij een tand gebroken, wegens te lang en te nuchter stilstaan onder de lijdende Christus. Het leek The Life of Brian wel, alleen de ninja's ontbraken. Maar de zusters Maricollen in zwart habijt kwamen wel toegesneld.


Bij ons zal het zondag bij eieren rapen blijven, wat op zes hoog ook een risico inhoudt. Maar een tetanusinjectie is daarbij niet nodig.


Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)