06 augustus 2017

‘Ziekenhuizen hebben belang bij zo veel mogelijk zieke mensen'


‘We kunnen écht niet verder zo. De manier waarop onze ziekenhuizen werken, is financieel onhoudbaar.’ Marc Noppen, de topman van het UZ Brussel, trok dit weekend in De Tijd aan de alarmbel. ‘Van ziekenhuizen wordt verwacht dat ze zo veel mogelijk zieke mensen zo goed mogelijk behandelen. Op zich is dat een nobel doel, maar het werkt niet. Het betekent ook dat alle honderd ziekenhuizen in ons land er alle belang bij hebben dat er zo veel mogelijk zieke mensen zijn.’


De uitspraak van de gedelegeerd bestuurder van het UZ Brussel zal in de sector niet overal op applaus worden onthaald. Noppen neemt in De Tijd geen blad voor de mond en schuwt harde uitspraken niet: ‘Het zou al veel helpen mocht eindelijk eens een visie worden ontwikkeld over hoe onze zorg er over vijftig jaar zou moeten uitzien. Nederland, Duitsland en de Scandinavische landen zijn daarmee bezig en dat is nodig, want het huidige model is financieel onhoudbaar. In ons land reikt de horizon evenwel niet verder dan de volgende verkiezingen, met alle gevolgen van dien.'


Noppen wil dat ziekenhuizen meer voor de geleverde kwaliteit worden vergoed en niet langer vooral voor een prestatie. Het zal er volgens hem toe leiden dat het aantal ziekenhuisbedden kan worden verminderd.


Daarmee zit hij op dezelfde lijn als CM-voorzitter Luc van Gorp die zei dat een op de vier ziekenhuizen zonder problemen dicht kan en het KCE, dat onlangs berekende dat het met 7.000 ziekenhuisbedden minder kan.


‘Ik weet dat het in de ziekenhuiswereld als vloeken in de kerk is, maar we moeten echt die richting uitgaan.' Hij bevestigt de stelling die we al eerder op MediQuality verkondigd hebben: ‘De focus ligt op sick care en niet op health care. We proberen te herstellen wat kapot is en we worden daar steeds beter in. Het wordt evenwel steeds duurder om almaar kleinere gezondheidswinsten te boeken. Mensen sterven veelal niet meer onmiddellijk door kanker of hartinfarcten, maar ze blijven leven met zo'n chronische en dus dure ziekte. Om hen in leven te houden zijn evenwel vaker geïndividualiseerde en dus peperdure behandelingen nodig.


Door de vergrijzing, waardoor er meer ouderen en dus meer zieken zijn, zullen we nog frequenter zulke behandelingen moeten uitvoeren. Nu al gaat 80 procent van de uitgaven in de gezondheidszorg naar 20 procent van de bevolking. 50 procent gaat zelfs naar slechts 5 procent van de bevolking. Zo kan het echt niet verder. We kunnen beter mensen redden door ziektes te voorspellen en te voorkomen in plaats van ze te genezen. Pas dan spreken we over health care, waarbij we proberen te voorkomen dat mensen ziek worden, zodat we de kosten kunnen drukken. In Nederland, Duitsland en enkele andere landen denken beleidsmakers daarover na. Ze zoeken uit hoe ze in tien jaar tijd 500 ziekenhuisbedden kunnen schrappen in een bepaalde regio.'


‘Nederland heeft op een bepaald moment zelfs beslist het aantal ziekenhuizen op termijn te halveren. Dat is niet onlogisch. Een gemiddelde nacht in mijn ziekenhuis kost 600 euro. Daarvoor kan je een suite nemen in het betere Brusselse hotel. Elke nacht die we kunnen vermijden, is winst voor de gemeenschap. Dan moeten er natuurlijk wel alternatieven voorhanden zijn, zoals zorghotels waar de kostprijs beperkt blijft tot 100 euro per nacht.'


Noppen verwijt de ziekenhuizen vast te houden aan hun bedden ‘omdat die geld opleveren. Volume draaien - en dus meer mensen behandelen - is financieel interessant. Dat heeft voordelen, want het maakt onze gezondheidszorg heel toegankelijk. Maar er zijn nog meer nadelen. Veel te kort door de bocht gesteld worden ziekenhuizen zelfs beloond als ze slechte kwaliteit afleveren. Dan moeten mensen vaker terugkomen, waardoor het ziekenhuis nog eens langs de kassa passeert. In denk niet dat het beleid dat als doelstelling heeft.' Noppen maakt dan ook komaf met de mythe dat ons land de best mogelijke gezondheidszorg biedt.


Wie een snelle service wil, moet in België zijn. Maar voor een betere service kan je beter in Nederland terecht. Noppen: ‘De Nederlanders komen naar hier voor de snelle service. Als een Nederlander een nieuwe heup wil, kan hij hier dezelfde avond nog terecht in eender welk ziekenhuis en kan hij de week nadien onder het mes. In Nederland komt de patiënt op een wachtlijst te staan, maar kan na zijn operatie al na een dag naar huis in plaats van na een week bij ons. Het aantal complicaties ligt er de helft lager, net zoals het aantal vervangingen binnen tien jaar. En ze doen dat tegen de helft van de prijs. We moeten evolueren naar een systeem waarbij een ziekenhuis meer beloond wordt als het kwaliteit aflevert. ‘


Noppen is opgetogen over het ziekenhuisplan van minister De Block: ‘ Maggie wil ziekenhuizen laten samenwerken in netwerken en ze heeft daarvoor een pico bello plan afgeleverd. In plaats van 100 ziekenhuizen willen we evolueren naar 25 ziekenhuisnetwerken. Patiënten zullen daardoor niet altijd meer in hun ziekenhuis terechtkunnen voor een ingewikkelde ingreep en ze zullen iets verder moeten rijden. Maar ze krijgen wel betere zorg.' Maar hij waarschuwt voor tegenwerking, vooral in het zuiden van het land.


‘De minister heeft een heel goede eerste stap gezet, maar haar hervorming dreigt op de grenzen van de Belgische besluitvorming te botsen. In het zuiden van het land houden ze er een andere visie op na, waardoor het moeilijk is de netwerken van de grond te krijgen.'


Maar er zijn nog hindernissen. ‘Er moeten financiële afspraken worden gemaakt. Als een ziekenhuis inzicht krijgt in de financiën van een ander, kan het goed zijn dat de zin om samen te werken drastisch afneemt Hoe ga je ziekenhuizen vergoeden voor de gemiste inkomsten als ze hun spoed sluiten? Maggie De Block zou daarvoor een oplossing moeten uitwerken, maar door de verdeeldheid tussen de deelstaten komt die er maar niet. De ziekenhuizen gaan dan maar zelf wat bricoleren. Op zich is dat niet slecht, maar we verliezen hierdoor alweer tijd.


Probeer in ons land maar eens tot één visie te komen met één federale overheid en drie deelstaten. Dat is vrijwel onmogelijk. Omdat dat niet lukt, handelen de politici au fur et à mesure. Ik hoop dat de politiek op termijn een oplossing vindt, maar ik vrees dat het heel moeilijk wordt.'


Noppen: ‘Het almaar verder schotten opbouwen in de gezondheidszorg, zoals we dat de voorbije decennia hebben gedaan, is inderdaad niet de oplossing. Alle andere landen gaan net voor meer integratie. De thuiszorg, de eerste lijn zoals huisdokters en de rust- en ziekenhuizen slaan er de handen in elkaar. Het zou me verbazen dat wij, die altijd voor een verdere opsplitsing zijn gegaan, het als enigen bij het rechte eind hebben. Het gaat ook in tegen de medische logica. Het opsplitsen van bevoegdheden gaat volledig in tegen die filosofie van samenwerking en is echt niet de weg die we moeten uitgaan.'

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

21:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

05 augustus 2017

Peter Adriaenssens gecompromitteerd !


Kinderpsychiater Peter Adriaenssens schreef een open brief naar aanleiding van de moord op een veertienjarig meisje, dochter van een Leuvense academica. De kinderpsychiater is van oordeel dat er teveel loze verhalen de ronde doen en meent dat advocaten moeten waken over integriteit van verdwenen of vermoorde minderjarigen moeten beschermen.


Afgelopen week doken verschillende details op over de fysieke en mentale gezondheidstoestand van zowel de neurochirurg, die aangehouden is op verdenking van moord, als haar dochter. Zoals gewoonlijk zijn de meeste van die verhalen grote onzin en soms regelrechte leugens. Dat is niet uniek. De gerechtsjournalistiek in ons land is niet de meest intelligente discipline binnen het mooie vak van de journalistiek. Ik verwijs in deze graag naar de hangende rechtszaak die bekend staat als de Kasteelmoord. Ook daar circuleren de meest onwaarschijnlijke onzinverhalen. En meestal halen ze nog de krant ook. Komt daarbij dat gerechtsjournalisten in ons land de gewoonte hebben om duidelijk partij te kiezen, op welke gronden dan ook.

Meestal wordt de argumentatie daartoe overgoten met een psychologische saus van de koude grond. Advocaten, ook de grote namen, speurders, onderzoeksrechters en deskundigen, zelfs griffiers, spelen graag in dat spel mee. Het is als in het theater: een gesloten wereld waar roddels, halve waarheden en voorkeuren welig tieren.

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens kan het niet meer aanzien. In zijn verdediging van het slachtoffer en de dader geeft hij details vrij uit het persoonlijk medisch dossier die vallen onder het beroepsgeheim. Ik vraag me af wat daarvan de bedoeling kan zijn. Slachtoffer noch dader worden daar beter van. Het enige wat bereikt wordt is de kinderpsychiater die zelf niet weg te branden is uit de media zichzelf nog maar eens gepositioneerd heeft als incontournable. In deze zaak wel uiterst delicaat. Meester Jef Vermassen, advocaat van de aangeklaagde neurochirurg, hield het eind vorige week bij de mededeling dat "de dochter zwaar ziek was en zowel moeder als dochter depressief was". Hij wou niet verder te willen ingaan op de zaak. "Ik heb mijn beroepsgeheim, maar ik mag ook het geheim van het gerechtelijk onderzoek niet schaden. U begrijpt dat dit voorrang heeft." Vermassen, zelf niet vies van enige publiciteit, gaat tot op de grens maar er niet over. Adriaenssens, die nu zwijgt, doorbreekt zijn beroepsgeheim wel. Sterker nog, hij beschuldigt zijn collega's die zwijgen van " schuldig verzuim" . Hij vraagt zelfs dat de Kinderrechtencommissariaat hier een initiatief neemt, zodat een verdwenen of vermoorde minderjarige automatisch een advocaat krijgt die de integriteit beschermt. Ik moet de grote witte ridder Adriaenssens teleurstellen. De richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek stellen duidelijk dat het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Daarom worden er initialen gebruik. Wordt er geen adres vrij gegeven. Respecteert men de regels van het onderzoek. Toch in deze zaak. Gaat het echter om de moord op een minderjarige en haar beide grootouders door een bodybuilder dan verschijnt foto, naam en toenaam in de krant en wordt zelfs de ontsnappingsroute in detail beschreven. Inderdaad , twee maten en gewichten. Twee verschillende sociale klassen ook.


Ik geloof dat hier de maat van Adriaenssens schoen wringt. De moord waar hij zich bij betrokken voelt, had plaats in een academisch milieu, in een provinciestadje waar iedereen iedereen kent en waar rang en stand nog van belang zijn. De Leuvense academische wereld heeft het de voorbije maanden niet onder de markt gehad. Er waren de spanningen rond de rector verkiezingen, het ontslag van een topdokter, nu een andere topdokter die in opspraak komt. Het lijkt een aflevering van Morse wel, recht uit het verderfelijke Oxford. Dirk Depover van Child Focus formuleerde het duidelijk: "Het gaat hier om een zeer uitzonderlijk verhaal, haast larger than life." Ook hij  onderschrijft niet meteen de oproep voor advocaten die de integriteit van vermiste of overleden minderjarigen zouden moeten beschermen. En Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen verwijst naar de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek, waarin het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Die Raad levert overigens uitstekend werk in geschillen tussen journalisten en nieuwsconsumenten. Zij waakt als geen ander over de ethische code van elke journalist. Het recente gebeuren kan er alleen maar voor zorgen dat men deze ethische code nog strikter zal naleven.


Professor Peter Adriaenssens is bezweken aan de verleiding om zich in een debat te gooien, waar hij al tot over zijn oren betrokken is. Zijn emotioneel geladen uitval is gevaarlijk. Het is volgens mij ook in tegenspraak met de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek en van het goed fatsoen.   Het is niet aan hem om onjuiste details te weerleggen of om de zaak te kaderen.


Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen stelt dat het de taak is van iedereen die over minderjarigen bericht om hun integriteit te beschermen. Door het vrijgeven van details van de behandeling van slachtoffer en dader heeft Peter Adriaenssens die grens overschreden. hij maakt van de psychiater een morele rechter. Dat is die niet en zal hij nooit zijn. Hij heeft zich daarbij zeer ernstig gecompromitteerd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

18:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 augustus 2017

Antibiotica: niet alleen minder maar ook korter


Nog een evidence based guideline die de schop op kan: volgens Brits onderzoek dat deze week in de BMJ verscheen, kun je een antibioticakuur beter níet afmaken. Korter is beter, is het nieuwe advies. Je kan het op de website van Volksgezondheid nog altijd lezen: als je een antibioticakuur begint moet je die altijd afmaken. En ook de apotheker geeft je dit advies: altijd het doosje opmaken, ook als de klachten zijn verdwenen.


Anders ontwikkelen de bacteriën resistentie. Dit blijkt dus pure onzin te zijn. Sterker nog: doorgaan met antibiotica als de klachten weg zijn, kan juist leiden tot problemen.


De bron van het advies ligt volgens de Britten bij Alexander Fleming, de ontdekker van de penicilline, die aantoonde dat bacteriën kunnen wennen aan dat bestrijdingsmiddel. Toen hij in 1945 de Nobelprijs kreeg, verkondigde hij het dogma: 'Als je penicilline gebruikt, gebruik dan genoeg.' Het werd een mantra dat zeventig jaar later wereldwijd nog overeind staat.


Maar het is een wijdverbreid misverstand dat bacteriën resistent worden als je een kuur niet afmaakt, schrijven Martin J Llewelyn en zijn collega's in de BMJ. Er zijn inderdaad infecties, zoals tbc, waarbij een stevige kuur noodzakelijk is, maar bij simpele infecties zoals blaasontstekingen en luchtweginfecties speelt dat helemaal geen rol. Wie in dergelijk geval nog dagen onnodig doorgaat met antibiotica, kan juist resistentie veroorzaken, aldus de auteurs . Want de geneesmiddelen verwoesten ook het microbioom in het maag-darmkanaal, waardoor slechte, resistente bacteriën de kans krijgen om door te groeien.


Onderzoek heeft de afgelopen jaren uitgewezen dat een korte kuur bij een aantal infecties net zo effectief is. Patiënten lopen dan niet meer risico op resistentie. Het is wel nodig dat de huisarts bepaalt om welke infectie het gaat. En daar zit hem het probleem. Vaak wordt er al dan niet op vraag van de patiënt in het wilde weg een antibioticabehandeling voorgeschreven, met alle gevolgen van dien. En er is bovendien nog het gevaar dat patiënten overgebleven oude pillen hergebruiken, soms voor kwalen waarvoor ze niet bedoeld zijn.


De Britten zijn stellig: artsen en apothekers moeten patiënten vanaf nu vertellen dat korter beter is.


http://www.bmj.com/content/358/bmj.j3418

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)