21 februari 2017

Wie ziek is, denkt in een andere dimensie

 

Dat hij het nochtans zo goed uitgelegd had, zegt hij. Hij begrijpt het niet. Hij neemt zijn tijd voor zijn patiënten. Geeft antwoord op hun vragen. Vraagt zelfs of ze alles goed begrepen hebben. Ja, dokter. En dan gebeurt dit.

Een patiënt heeft zijn medicatie totaal verkeerd tot zich genomen. Met een spoedopname tot gevolg. Ik vertel hem dat hij misschien uit het oog verloor dat zieke mensen anders luisteren, anders begrijpen, zelfs anders lezen. Een paar weken overviel mij de eerste verkoudheid van het seizoen. Sinussen dicht, een bonkend hoofd, een stukje dat af moest, een geleerde vrouw die alle momenten van de consultatie terug zou komen en natuurlijk honger had, een krant die nog niet gelezen was. Kortom alles wat bij een valling hoort.


Tot de telefoon ging. Er moest dringend een afspraak gemaakt. Ik knikte, mompelde wat, legde een datum vast en ging verder met de wanorde van de dag. 's Avonds herinnerde ik me absoluut niets meer. De rode wijn had zijn weldoende werking bewezen, de de fles was zijn 16 euro waard. Ik verkeerde in een soort roes, een rode wazigheid. Ik had me verzoend met de wereld. Mijn vrouw gaf me advies: dampen, met een handdoek over het hoofd boven een kom zout water. Het helpt. Ik vergat het. Een neusdruppel of twee, nu het nog betaalbaar was. Maar ik was afgekickt.


Ik sliep en werd badend van het zweet wakker. Ik had een afspraak gemaakt en wist niet meer met wie, waar noch wanneer. Ik zou dus schandelijk afwezig blijven op een rendez-vous met iemand die absoluut op mijn aanwezigheid zou rekenen. Mijn reputatie of wat daarvan overbleef na meer dan vijfenveertig geschonden beloften en dure eden die gebroken werden, ging aan diggelen. Ik heb geen oog meer dicht gedaan. Tot het zo rond zevenen was. Een stuk in de voormiddag werd ik wakker. Het ergste was voorbij. Ik dacht weer helder. Het snot liep in sloten uit mijn neus. Ik had zelfs trek in mensenvlees.


Ik vertel hem het verhaal, om hem duidelijk te maken dat als je ziek bent, je niet denkt als iemand die gewoon rechtop door het leven wandelt. Vanaf het moment dat je het grootste deel van de dag onder een dekentje op de bank doorbrengt schakelt je brein een aantal synapsen uit. Je bent verontschuldigd, je moet geen verantwoording afleggen. Je bent ziek. Mag het even?


Die volgende dag belde mijn relatie terug. Dat het haar verschrikkelijk speet. Dat onze afspraak niet door kon gaan. Of ik haar wou verontschuldigen? En een nieuwe datum voorstellen. Ik heb haar gezegd dat ik daarover even moest nadenken. Druk, druk, weet je wel. Dat ze me maar een mailtje moest sturen om me te herinneren dat ik haar moest bellen. Ze begreep het. Met nog eens duizend excuses.


Die avond ben ik niet vergeten te dampen. Die nacht heb ik geslapen als een roos. Ze moeten niet overdrijven.
Deze blog is geïnspireerd op het boek "De urolige", in het Nederlands "De rustelozen" van Linn Ullmann, in het Engels "The troubled", ISBN: 9789048834921 | € 19.99 | oktober 2016, Ebook | ISBN: 9789048834948 | € 9.99, https://www.bol.com/nl/p/de-rustelozen/9200000060212657/?...

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 februari 2017

Ooit goed geslapen in een ziekenhuis?

Waar vind ik een onderzoek naar de slaapkwaliteit in onze ziekenhuizen? Ik herinner me van mijn laatste verblijf dat de nachtverpleging systematisch de deur halfopen liet staan, wat me mateloos ergerde en liet deelnemen aan een hoorspel dat zo rond elven begon en meestal doorliep tot vijven: een verwarde bejaarde die de hele nacht om aandacht vroeg.


En niemand die haar noch mijn deur sloot. Toen ik daarover mijn beklag maakte bij de hoofdverpleger van de afdeling haalde die zijn schouders op. Zo gaat dat blijkbaar in dat ziekenhuis. Niemand die van mijn insomnia wakker ligt.


Er is veel te weinig onderzoek gedaan naar de kwaliteit van slaap van patiënten op verpleegafdelingen van ziekenhuizen. Nochtans is de kwaliteit van slaap is gerelateerd aan de gezondheid. Een goede nachtrust in het ziekenhuis is dus zeker essentieel.


Ook in Nederland stelt men zich de vraag hoe het met de slaapkwaliteit gesteld is en daarom start men er deze maand een uniek flashmob-onderzoek, de Insomnia-studie, naar de slaapkwaliteit in ziekenhuizen en welke ziekenhuisgebonden factoren hierin de belangrijkste rol spelen. De verwachting is dat mensen in het ziekenhuis slechter slapen dan thuis.


Het onderzoek wordt uitgevoerd op de verpleegafdelingen van 40 ziekenhuizen in Nederland. In aansluiting op de uitkomst kunnen gerichte interventies voor een betere slaapkwaliteit ontwikkeld worden.Het is een initiatief van acute internisten in Nederland en wordt gecoördineerd door VUmc en Erasmus MC.


Op een ochtend in de maand februari krijgen patiënten in 40 ziekenhuizen in Nederland een vragenlijst over hun slaap. Voor dit onderzoek gebruiken de onderzoekers een samengestelde vragenlijst, gebaseerd op de ‘Consensus sleep diary', die gericht is op de kwantiteit en kwaliteit van slaap van de afgelopen nacht, en het ‘Patient-reported outcomes measurement information system' (PROMIS) met vragen over slaapkwaliteit. De PROMIS-vragenlijst is gevalideerd in de algemene bevolking en in patiëntgroepen met bepaalde chronische ziekten.


Als opzet is gekozen voor een ‘flashmob'-onderzoek, waarbij gedurende 1 reguliere werkdag in februari 2017 patiënten van alle deelnemende centra kunnen worden geïncludeerd. Alle patiënten van 18 jaar of ouder die in staat zijn om informed consent te geven, de Nederlandse taal voldoende spreken om de vragen te kunnen beantwoorden en die zijn opgenomen op een gewone verpleegafdeling vanaf minimaal middernacht de afgelopen nacht, kunnen deelnemen aan het onderzoek.


Op basis van eerder flashmob-onderzoek verwachten de onderzoekers 1500 proefpersonen te includeren, afgaande op 30 inclusies per ziekenhuis bij een deelname van 50 klinische centra. Hoofdonderzoeker is acute-internist dr. Prabath Nanayakkara van VUmc: "Een grootschalig onderzoek naar hoe patiënten slapen in ziekenhuizen is uniek in Nederland. We denken dat patiënten vaak slecht en te weinig slapen en dat het ziekenhuisritme hierbij een belangrijke rol speelt. Doorgaans maken we mensen heel vroeg wakker omdat er vóór het ontbijt allerlei metingen gedaan moeten worden, dus omdat het handig is vanwege de werkprocessen in het ziekenhuis. Terwijl zieke mensen hun slaap juist hard nodig hebben. Met de resultaten van het onderzoek kunnen gericht interventies ontwikkeld worden om de slaap in ziekenhuizen te verbeteren."


Naar verwachting zullen in totaal 1500 à 2000 patiënten deelnemen aan het onderzoek. De precieze onderzoeksdatum wordt niet vooraf bekend gemaakt. Het is immers een flashmob; dit om te bewaken dat de situatie zo natuurgetrouw mogelijk is en niet vooraf kan worden beïnvloed. Op de ochtend van het onderzoek zal VUmc bekendmaken dat het onderzoek op die dag heeft plaatsgevonden. De resultaten van het onderzoek en eventuele vervolgstappen worden binnen enkele maanden gepubliceerd.


Mijn vraag: wie start er zo'n initiatief op in ons land? En als men daar dan mee klaar is, kan men dan ook eens naar de kwaliteit van het voorgeschotelde menu informeren. Ik wed dat de resultaten onthutsend zullen zijn.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

16 februari 2017

CVS blijkt een metabole stoornis te zijn.

 

CVS blijkt een metabole stoornis te zijn. Dat blijkt uit Noors en Australisch onderzoek. Officieel gelooft Volksgezondheid nog altijd dat CVS een psychosomatische aandoening is en dat de beste behandeling een combinatie is van kinesitherapie en cognitieve gedragstherapie. Een groot voorstander van deze stelling is professor Dirk Vogelaers van de UGent en adviseur van Volksgezondheid, die zich beroept op de grote, invloedrijke, in 2011 gepubliceerde PACE-studie.

Inmiddels zijn de Britse onderzoekers die deze studie deden, teruggefloten en hebben ze toegegeven dat ze fouten hebben gemaakt. Noorse onderzoekers stellen nu dat het chronische vermoeidheid syndroom (CVS) wordt veroorzaakt doordat het lichaam overschakelt naar minder efficiënte manieren van energieopwekking . Hun stelling wordt bevestigd door verschillende onafhankelijke onderzoeksresultaten die suggereren dat CVS-patiënten hun vermogen verliezen om op een normale manier uit koolhydraten cellulaire energie op te wekken. Wie aan CVS lijdt wekt geen energie op uit suiker zoals gebruikelijk, maar gebruikt andere brandstoffen, met lagere opbrengst, zoals aminozuren en vetten. Dit soort van de metabole switch produceert lactaat, wat zich ophoopt in de spieren en verklaring is voor de pijn. Dit gebrek aan energie, de opstapeling van lactaat en de kortademigheid zou verklaren waarom zelfs milde oefening vermoeiend en pijnlijk kan zijn. Kinesitherapie is dus geen goed idee. Cognitieve gedragstherapie is zinloos.


Øystein Fluge van  het Haukeland University Hospital in Bergen , Noorwegen, en zijn collega's, bestudeerden aminozuren in 200 mensen met CVS en 102 mensen zonder de ziekte. De niveaus van sommige aminozuren in het bloed van vrouwen met CVS waren abnormaal laag – in het bijzonder wat betreft de soorten aminozuur die door het lichaam als een alternatieve brandstofbron gebruikt kunnen worden. Deze tekorten werden niet gezien bij mannen met CVS, maar dat zou wordt verklaard doordat mannen de neiging hebben om aminozuren uit hun spieren te halen, in plaats van uit hun bloed. En het team zag hogere niveaus van een specifiek aminozuur wat een teken is van een dergelijk proces. "Zowel mannelijke als vrouwelijke CVS patiënten delen wellicht dezelfde obstructie in de koolhydraatstofwisseling , maar de mannen compenseren dit anders," zegt Fluge in de Journal of Clinical Investigation.


Beide geslachten hadden hoge niveaus aan verschillende enzymen die de pyruvaatdehydrogenase (PDH) onderdrukken. De PDH is essentieel voor de verwerking van koolhydraten en suikers in de mitochondriën van een cel. Fluge denkt dat de PDH-functie gestoord is bij mensen met CVS, maar dat het gebrek spontaan kan herstellen. Chris Armstrong van de Universiteit van Melbourne, Australië, ontdekte eveneens anomalieën in de aminozuurniveaus. Hij vergelijkt het mechanisme achter CVS met de hongerdood: "Wanneer mensen met honger worden geconfronteerd, gebruikt het lichaam aminozuren en vetzuren voor de energievoorziening en om de glucoseniveaus die essentieel zijn voor de hersenen en de spieren, zo hoog mogelijk te houden. Het lichaam eet zichzelf op."


Maar wat triggert de overstap van het lichaam naar een ander metabolismemethode? Fluge denkt dat iemands eigen immuunsysteem op de PDH inwerkt, wat mogelijk veroorzaakt wordt door een milde infectie. Zijn team heeft eerder al aangetoond dat het teniet doen van een specifieke soort witte bloedcellen, B-cellen genoemd, verlichting lijkt te brengen. Deze witte bloedcellen maken antilichamen aan en Fluge vermoedt dat sommige van die antilichamen ook de PDH verstoren.

Het team heeft in Noorwegen een grote trial opgezet met het kankermedicijn rituximab, die deze antilichamen vernietigt. De resultaten worden volgend jaar verwacht. Kort gezegd suggereren deze metabole benaderingen dat CVS een biochemische oorzaak heeft. "Het is zeker een fysiologisch effect dat we observeren, en niet psychosomatisch, daar verwed ik mijn hoofd om," zegt Armstrong in The New Scientist. Een paar weken geleden promootte de minister nog kinesitherapie voor CVS-patiënten.


Marc van Impe

Bron: MediQuality


Journal reference: Journal of Clinical Investigation, http://dx.doi.org/10.1172/jci.insight.89376

 

 

 

09:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)