21 november 2017

Brandt Brussel? Maar nee!


Ik ben voor een absolute nultolerantie. Niet alleen voor geweld maar ook voor incompetente en inconsequente politici. Ik hou van Brussel. Maar het is een waakzame liefde. Ik heb geleerd dat deze stad niet altijd te vertrouwen is.


Ik ben aangevallen aan de Botaniek. Gemolesteerd op het perron van Schuman. Bedreigd op de Kaasmarkt. Ik ben uitgescholden voor sale juif, sale flamand en vieux con. Er is één constante: waar is de politie? Waarschijnlijk druk in de weer met het uitschrijven van parkeerbonnen en dus geen tijd voor het echte ordehandhaven. Er is een tweede constante: bij elke persoonlijke agressie ging het om jonge medeburgers van het andere type met amper dons op de bovenlip en een gebrekkige grammatica en vocabulaire.


In mijn hart ben ik een tikkeltje anarchist. Noem het mijn boho-trekje. Maar zoals een groot Brussels denker het ooit kernachtig uitdrukte: trop is teveel. In Brussel heeft het centrale gezag het afgelegd tegen de anarchie. De staat heeft het verloren van de straat. En de straat is niet de Brusselse ket maar het ongeleide projectiel dat zijn dagen doorbrengt met spijbelen, hangen en blowen.


Wat begon in Molenbeek, heeft zich als een olievlek uitgebreid naar Anderlecht, het historische centrum van Brussel Stad en rukt langs de Hallepoort en de Botaniek op naar de bovenstad. Afgelopen weekeinde werd van de Beurs tot Midi alles kort en klein geslagen door zo'n 2.000 feestvierende Marokkaanse ‘supporters'. De pas opgebouwde kerstmarkt werd verwoest, winkels werden geplunderd en straatmeubilair, auto's en een stadsbus gesloopt. Meer dan twintig agenten raakten gewond. Het was sinds de boerenbetoging van 1971 geleden dat zo'n onbeheersbaar blind geweld door de stad trok.


Woensdagavond komt mijn dochter ontdaan aanbellen. Ze werkt op de eerste etage in het Muntcentrum. In de loop van de middag zag ze op haar Whatsapp hoe een nieuwe rel in opbouw was. Ze was vroeger vertrokken. De politie had niets in de gaten. Houdt iemand van die 2200 agenten van de zone Brussel Hoofdstad in de gaten wat er op het Internet gebeurt?


Wat me opvalt in het journaal is dat een verkoopster van de Standaard-boekhandel op het Muntplein zegt dat het wel meeviel. Op hetzelfde moment zie ik beelden van honderden derdegeneratiezonen die stenen gooien naar een politiecombi die zich terugtrekt en ondertussen een kookwinkel slopen.


Ik citeer de schrijver Tommy Wieringa die die dag te gast was in het nabij gelegen Passa Porta: "Ik vraag me af waarom sommige mensen rellen geen rellen willen noemen en de gebeurtenissen van zaterdagavond en woensdagmiddag ondanks hun eigen waarneming bagatelliseren. Ik probeer dat denkproces te volgen, dat zich volgens mij stapsgewijs voltrekt: als het geen rellen zijn, hoef je de aanstichters ervan geen daders te noemen, en hoef je over de volgende stap ook niet na te denken: benoemen dat die daders migrantenzonen waren." Hollandse nuchterheid, maar werkelijkheid.


De dag daarop werd in de Kamer het ceremoniële protest geacteerd: "On-aan-vaard-baar! In-ac-cep-ta-ble!" Alle partijen, de ene al wat luider dan de andere articuleerden hun verontwaardiging. Opmerkelijk hoe zuinig het mondje stond van de leden van CdH en PS. En hoe Défi en N-VA het roerend met elkaar eens waren. Ook de Kamerleden zijn nu voor nultolerantie. Hoezo? Stond die tolerantie dan tot woensdagavond wél in het veiligheidspakket ingeschreven?


Ik heb een hekel aan de manke retoriek van onze politici. En ik heb geen boodschap aan hun eis voor strenge straffen. Dat is niet hun bevoegdheid maar die van de (jeugd-) rechters. En ook daar schort een en ander. Terwijl de burgemeester naar Parijs trekt om de bloemetjes buiten te zetten en naar een rugbymatch te kijken, lunchen de magistraten in Les Larmes du Tigre, terwijl de magistraten in Lasne en Rixensart een blokje op het houtvuur gooien en van hun malt sippen. Ik lees dat er vier minderjarigen gerechtelijk zijn aangehouden, en dat er eentje die louter weerspannigheid wordt verweten. Die zal eens aan zijn oren getrokken worden, of nee, dat mag niet, dat is fysiek geweld.


In de Kamer hoor ik Minister van Justitie Koen Geens. Hij herkent in de rellen geen kanker, hooguit een griepje. "De regering moet hier niet meer van maken dan het is", zegt hij. "Een bende jongeren die amok maken." Er is niets aan de hand. De minister heeft het gezegd.


In mijn brievenbus ligt toevallig een folder van diezelfde Geens waarin hij zijn liefde voor Vlaams Brabant bezingt. De minister zit voor een tractor. Ik zie dat hij zijn Wellingtons van een beter merk verkeerd aangetrokken heeft.


Op nog geen 30 kilometer van Brussel woont de beste burgemeester ter wereld. Die titel kreeg hij officieel. Bart Somers heet hij. Mechelen is een plezier om in te wonen, zegt men. Iemand ooit gedacht om die man om advies te vragen?

Marc van Impe

Bron: MediQuality

07:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 november 2017

Overheid verzwikt haar enkel en verspilt zeker €100 miljoen aan te dure braces


In 2007 schreef het KCE en ophefmakend rapport over de prijsmarges van medische hulpmiddelen. De conclusie? "Gemiddeld genomen zijn braces hier 30 tot 40% duurder dan in het buitenland." Dat is maar één voorbeeld. Tien jaar later betaalt het RIZIV nog altijd dubbel zoveel terug dan de werkelijke kost.


Uiteraard kwam er toen reactie. De genoemde producten kregen een prijsaanpassing of werden geschrapt. Maar voor alle andere medische hulpmiddelen - die niet in het rapport vermeld stonden - bleven de prijzen vrijwel intact. Ziekenfondsen, apothekers en bandagisten vonden dat het zo goed was. Het Riziv gaf zijn zegen. Het kostte onze gezondheidszorg al minstens 100 miljoen euro.


Een van de auteurs van het KCE rapport was toenmalig KCE-hoofd dr. Dirk Ramaekers, thans professor Gezondheidszorgbeleid aan de KU Leuven. "Het is nochtans zeer duidelijk dat sommige braces te duur zijn", zegt hij. Ramaekers ziet een lucratief businessmodel achter de handel. "Als je bepaalde braces goed bekijkt, merk je dat die niet bijster veel voorstellen. Online kan je ze dan ook vaak terugvinden voor een fractie van de prijs die wij in België betalen. Je kan je dus vragen stellen over de hoge terugbetalingstarieven."


Een praktisch voorbeeld is Active Ankle. De fabrikant geeft duidelijke richtprijzen voor zijn producten: in de VS zou je niet meer dan $50 mogen betalen voor de duurste brace in het assortiment. Dat komt neer op €42. In Europese webwinkels blijken de prijzen online echter te variëren tussen 59 en 79 euro. In ons land wordt dat €183, waarvan de patiënt €9 zelf betaalt. Dat is drie keer zoveel als wat Bol.com voor hetzelfde product vraagt. Of wat te denken van een rolstoel die bij de Christelijke Mutualiteit €724 kost - integraal terugbetaald - en in Spanje bij een erkende orthopedist slechts €335.


Iedereen profiteert: de bandagisten, de (ziekenhuis)apothekers en de ziekenfondsen die een zogenaamde thuiszorgwinkel uitbaten. Zij baseren hun verkoopprijzen op geïndexeerde productlijsten uit 1992. De prijzen die men toen hanteerde, zijn vandaag soms amper aangepast. Terwijl de productiekosten drastisch zijn gedaald.


Toch oordeelt het RIZIV dat de verkopers een verouderde meerprijs mogen aanrekenen.


Het Laatste Nieuws dat de affaire vrijdag op zijn voorpagina bracht wijst ook naar bepaalde artsen. "Als zij een brace voorschrijven mét de merknaam op het briefje, dan heeft een bandagist geen keuze en moet hij het betreffende merk verkopen." Eén van de grootste spelers op de markt van braces en protheses betaalde vorig jaar €250.000 aan hotel- en conferentiekosten voor 140 Belgische artsen.


Sommigen ontvingen kregen bijna €6.000 voor 'consultancyopdrachten' of voor een lezing. Andere artsen ‘verhuren' een kantoortje naast hun praktijk en sturen al hun patiënten naar die ene bandagist. "Vervolgens betaalt de bandagist een percentage aan de dokter als tegemoetkoming voor de stroom patiënten. Ze noemen dat huur voor het kantoortje, in werkelijkheid gaat het om een deel van de winst. Zo draait de carrousel vlot rond. En iedereen profiteert mee."


Xavier Berteele, voorzitter van de beroepsvereniging van bandagisten, protesteert: "Er is geen sprake van belangenvermenging. Een tiental jaar geleden hebben wij al een eerste keer gesproken over het aanpassen van alle prijzen. Maar zoiets vergt tijd. We zijn in werkgroepen alle producten in kaart aan het brengen. Vervolgens zullen we moeten bepalen hoeveel elk product mag kosten." Iedereen weet dat het aanleggen van een verband veeeel tijd kost.


Het kabinet van minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld) startte van bij zijn aantreden in 2014 een Operatie Prijstransparantie. Het plan zal wellicht pas in 2019 of 2020 in de praktijk gebracht worden. Het zal dan dertien jaar geleden zijn dat het KCE-rapport verscheen.


De markt van 'prefab'-hulpmiddelen bedraagt zo'n 30 tot 37 miljoen euro per jaar. Sinds 2007 had men dus €400 miljoen kunnen besparen. Een globale prijsverlaging van 25% was al goed geweest voor €100 miljoen.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 november 2017

Cassatie spreekt sjoemelende thuisverpleegster vrij


Begrijpe wie kan, maar het Hof van Cassatie heeft het arrest waarin de Genkse thuisverpleegster Mina Assabane twintig maanden cel met uitstel kreeg deels in de prullenmand gekieperd. Ondanks het feit dat de rechters in Antwerpen en Tongeren haar schuldig bevonden aan het opstellen van valse getuigschriften om het Riziv op te lichten, ontloopt ze voorlopig haar straf. Aanleiding van de vernietiging is een procedurefout. Het is nu aan het arbeidsauditoraat om te beslissen of het proces wordt overgedaan.


Tussen mei 2009 en april 2011 stelde Asabbane meer dan 350 getuigschriften op voor thuiszorg die ze nooit verstrekte. Ook gaf de verpleegkundige zich op papier zestien keer uit voor een collega om valselijk geld via getuigschriften op te strijken. De vrouw beweerde tot zo'n 120 thuispatiënten per dag te kunnen verzorgen terwijl ze slechts een materiële capaciteit had om 70 mensen te bezoeken. Volgens haar advocaat lag dit aan het feit dat de vrouw samenwerkte met collega-zorgkundigen. "Die andere verpleegsters werkten onder haar naam en nummer. Op die manier is dit groot aantal patiënten zeker mogelijk." Voorts rekende ze mensen een wasbeurt aan, terwijl ze die helemaal niet had gegeven. Alles samen ontving Asabbane een onterechte uitbetaling van zo'n 110.000 euro.


Het kwam haar in eerste aanleg op twee jaar effectief te staan. Het Antwerpse Hof van beroep bracht begin dit jaar de straf terug tot twintig maanden met uitstel. Daarbovenop moest ze 114.000 euro aan de burgerlijke partijen betalen. De twintig maanden vervallen nu, maar de vergoeding aan de slachtoffers blijft behouden.


De maand voordien moest de 42-jarige thuisverpleegster zich al eens verantwoorden voor feiten van valsheid in geschrifte, fraude en faillissementsmisdrijven uit de periode tussen 2012 en 2014.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

16:47 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)