24 februari 2017

De neveneffecten van propofol

Ik lig op de tafel en kijk naar het plafond. Naast mij humt de anesthesist terwijl hij de propofol afmeet. In de verte voert een maan een gesprek aan de telefoon over kinderen afhalen, vakantieregelingen en wie er aan de beurt is. Een tweede man zoekt de juiste tune op de P.A. Ik lig onder een groen laken en denk aan mijn eigen bescheidenheid.


Alles voelt niets. Op mijn rug gelegen denk ik hoe ik zonder gps door het leven fiets, zonder dat iemand de route laat staan, de afstand berekent maar wel met een duidelijk begin en een tot nu toe onverwacht einde. Nergens spijt van denk ik, soms wel droevig, af en toe opgewekt. Ergens rammelt er iemand in een bak gevuld met stukken bestek. Nu ik mijn bril in een spuugbakje gelaten heb zie ik niets scherp meer. Zelfs de tijd op de klok is verdwenen.


Hoe eenzaam kan een mens zijn? In de verte klinken de Kinks met Sunday Afternoon. Dan schiet de gedachte aan een zomernamiddag me te binnen. We staan op een sintelbaantje bij een spoorwegenplacement. Over enkele seconden gaat het gebeuren. Onze eerste kus. Ze draagt een gele kabelpull die iets te kort is zoals dat hoort in de zestiger jaren. Mijn brilglazen slaan aan. Alles is mist. In de verte rijdt een trein naar zijn stelplaats. Haar adem ruikt naar pepermunt. In mijn ene hand hou ik een boek, quotering IV, van de bibliotheek, met de andere omvat ik haar leest zoals dat toen nog heette.


Ze wil wel, zegt ze en ik zie haar twee grote snijtanden en hoe er bovenaan links een stukje ontbreekt. Dan opent ze haar mond. Daar gaan we. De lamp wordt aangeknipt. De anesthesist grijnst achter zijn masker. We zijn er klaar voor, zegt de chirurg. Ik stamel mijn geboortedatum. Ik vergis mij, verwissel dag en maand. Nu ben ik op een lunchafspraak en zie dat mijn afspraak niet kom opdagen. Wat duurt dit eindeloos lang. Ik kies een mergpijpje met toast op het menu.


Dan sterf ik de kleine dood en doe een Michael Jackson.


Ik ben in de hemel nu. Nog.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 februari 2017

Hippocrates, onze wegen gaan scheiden


Beste Hippocrates, mijn vrouw wil scheiden. Begrijp me goed: ze wil van jou scheiden. Onze driehoeksverhouding heeft wat ons betreft lang genoeg geduurd.


Het is een kwestie van een onverzoenbaarheid van karakters die pas na jaren duidelijk geworden is. Ze was jong en idealistisch, naïef misschien. Iedereen zei dat jullie voor elkaar gemaakt waren, jij met je hoogstaande principes, je edele eed, zij met haar intellectuele nieuwsgierigheid , haar idealisme en humanitarisme , haar overtuiging dat ze het verschil kon maken, het gevoel dat ze daar wel een of ander voor over had. Ik denk aan haar talloze slapeloze nachtdiensten, de vele academische pesterijen en bovendien, nooit een compliment. Maar na dertien jaar werd het huwelijkscontract gesloten en kon een nieuwe jonge medische carrière van start gaan. De wittebroodsweken waren snel over.


In het ziekenhuis in het provincienest werd de wereld bestuurd door grauwe zusters die meer oog hadden voor haar persoonlijke leven dan haar medische kwaliteiten. Het was belangrijk dat je beantwoordde aan de norm, de deftigheid, de schijnheiligheid. De enige directienota uit die tijd in dat landschap waar meer varkens dan patiënten rondliepen was dat de medische technologie die het ziekenhuis binnen of buiten het kader van de wet gekocht had, ten volle gebruikt werd. Elke patiënt door de machine. Ze leefde in een chanson van Brel. Gelukkig werd de grauwe hoofdzuster ingemetseld. We verhuisden naar de Noordrand en hoopten op beter.


Maar langzamerhand groeiden de ranken van het wantrouwen rond ons verstand. Zij leerde dat de artsen van de verzekeringen haar besluiten niet vertrouwen. Ze leerde dat vrijheid en geneeskunde een paradox is. Dat patiënten haar niet altijd vertrouwen, haar aanbevelingen niet opvolgen, de voorkeur geven aan alterneuterig gezwets dat ze op Google vinden.


En ook dat de nieuwe ziekenhuisadministratie elk vertrouwen in de grond stampt. Haar wereld werd een universum beheerst door tijd en data, zichtbaar en meetbaar, maar nuttig voor niemand. Ze had ooit geloofd dat een arts een pijler van wetenschappelijke welwillendheid was, maar is nu tot de vaststelling gekomen dat artsen de dag van vandaag ontdaan zijn van macht en behandeld worden met openbaar scepticisme.


Om te voldoen aan het metastatische wantrouwen van de overheid, spendeert ze nu de helft van haar nuttige tijd aan het verzamelen en coderen van gegevens. Dit zou onze natie spartelende gezondheidszorg "verbeteren" zegt men. Ondertussen wordt de suïcidale patiënt naar de reporter van de krant gestuurd, krijgt de andere patiënt zijn antibiotica niet, en wacht nummer drie op zijn aangepaste pijnstilling. Who cares? Ik zie hoe haar ergernis groeide met elke stap in dit mijnenveld van de selectievakjes op de formulieren.


Dit was niet het leven dat ze gepland had. We krijgen steeds meer woorden. De ergernis groeit. Van de eed die ze aflegde, blijft niets meer over.


De overheid aan wie u blijkbaar uw macht delegeert, spreekt in drievoudige formulieren, parameters , logaritmes en ICD-10 codes. Zij daarentegen luistert, interpreteert, raakt aan en spreekt. U ratelt met EBM. Je bent blind geworden Hippocrates, je kijkt via een beeldscherm, je slurpt data en je induceert inefficiëntie.


Ik zie hoe je haar dag na dag beschadigt. Je maakt haar werkt omslachtig, je zweert bij gedateerde wetenschap, je doet haar nog harder werken en je betaalt haar elk jaar minder. En dat alles om haar over een paar jaar naar een schamel pensioen te sturen terwijl uw ambtenaren verzekerd zijn van een gegarandeerde en geïndexeerde uitkering waar citytrips als het ware voor uitgevonden zijn.


Ik zie hoe je haar zoetjes aan tracht te veranderen een cynische vrouw die patiënten als nummers ziet, die als een Turkse schaakautomaat haar handelingen verricht, die medische zorg in tijdsblokken van 15 minuten perst. Ik zie dat ze zich verzet. Ik steun haar daarin.


Daarom vraag ik de echtscheiding aan Hippocrates. Doe je ordes, je domestieken, je ambtenaren en inspecteurs de groeten. Ze kunnen de boom in.


Ik hoop dat je je bril verliest en tegen een verkeersbord aanloopt en je neus breekt. Liefst op een zondagavond. En dat er voor jou tachtig wachtenden zijn op Spoed.


Sans rancune,
Marc van Impe



Bron: MediQuality

08:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

22 februari 2017

Over nierkolieken en de kunst van het wachten

Ik lees De Wachteling, een boekje dat ik u ten zeerste kan aanraden. Het is een zen-oefening in geduld. In mijn hoofd speelt een liedje van de Franse chansonnier Albin de la Simone, “Het regent in mijn mond, Il pleut dans ma bouche.” Maar mijn mond is droog en de combinatie van een vrij volumineuze caliciële lithoasis in de onderpool van de linkernier met een doormeter van 2.9 cm en een tourneé minérale is niet van die aard dat het, naast een dubbele buscopan, enige vorm van soelaas biedt.

Ik lees in De Wachteling, een boekje voor kinderen en volwassenen van Frank Pollet & Moniek Vermeulen met tekeningen van Tim Polfliet, dat we wachten omdat we er nog niet klaar voor zijn, dat we wachten omdat de rest van de wereld er nog niet klaar voor is. Sommigen wachten noodgedwongen omdat ze niet anders kunnen…


Leonard Cohen bast door het huis. Verder is het stil. Als het stil is, denk ik luider. Ik denk aan mijn uroloog die opgewekt zei dat het beeld heel duidelijk was. Zoals altijd overigens, -het zal zowat de twaalfde keer geweest zijn dat ik van een calculus verlost moet worden. Je hebt aanleg voor iets! Ik denk aan de doktersassistente die me vrolijk een datum halverwege maart voorstelde.


Er verschoof iets in mijn rug, onderaan links. Hou ik dit vol? Ik dacht aan mijn uroloog die deze week met zijn hernieuwd samengesteld gezin gaat skiën. Ik denk aan alle geplande afspraken, de uitgestelde lunches, de boeken die ik echt moet lezen, zoals "Denkkracht" van Richard E. Sisbett, "Trump Reversed", de 95 pagina's antidepressieve aanbevelingen van Maggie De Block.


De memoires van Siegfried Bracke en Elio Di Rupo waar ik elke nacht in mijn dromen aan schrijf. Is het de pijn of de lichte koorts. Ik ervaar wat een wachtlijst is, bedenk ik, dit is geneeskunde op zijn Hollands. Ik denk ook aan het huis dat ik tegen zondag moet leeghalen, kasten en dozen boeken, tapijten, snuisterijen, servies.


"Wat ben je stil," zegt mijn vriend, de lobbyist van het huisartsensyndicaat, "je leest een kinderboek?" Hij begint een betoog over de jongste persconferentie van Trump. Schakelt dan over naar Maggie. Over de inadequate zorg. En dat het allemaal haar schuld is. En van de intercommunales. Dat raast maar door. Ik sluit hem kort met een uitspraak van de afscheidnemende Duitse president Joachim Gauk: "Mensen met verantwoordelijkheid praten vaak met mensen met verantwoordelijkheid. En dat zijn vaak mensen die nieuwe, progressieve ideeën hebben. Maar ze zouden er goed aan doen als ze ook keken naar mensen die minder politiek betrokken zijn. Of die slechts af en toe lezen wat er in de media omgaat. Ook zij zijn burgers die wat te zeggen hebben, die een mening hebben. Ik dacht daar aan toen ik je bezig hoorde: een uitgesproken mening, hoogstaande gedachten en van allebei weet ik dat er in de praktijk maar weinig van zal komen. Want de massa, en in deze de hoog opgeleide massa volgt je niet. Maar morgen sta je hier weer, met een nieuw geraas."


Daar heeft hij niet van terug. Dan valt hij stil. "Wanneer laat je je opereren ?," vraagt hij tenslotte. Ik citeer De Wachteling: "Op het goede moment. Dat komt altijd. Dat voel je." Hij zucht. Het gekke is, met nierkolieken leer je leven. Het is een kwestie van houding. En tegen 15 maart zijn de drie boeken uit. En mijn steen weg. Als mijn uroloog op de piste geen been breekt.


De volgende dag belt de uroloog: de operatie gaat volgende woensdag door. Dat wordt doorlezen.


Lees mee:
De Wachteling, isbn 9789082277531, uitgeverij de rêverie, Laakdal
Denkkracht , isbn 978 905712 3993, uitgeverij Nieuwezijds, Amsterdam
Trump Revealed, isbn 978 147115 9718, Simon & Schuster, UK


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)