22 februari 2018

Lyme: nieuwe bewijzen voor persistente borrelia-infectie


Wetenschappers van de Tulane University, Louisiana, hebben bevestiging gevonden voor het bestaan van persistente borrelia-infectie, beter bekend als de ziekte van Lyme.

Resusapen werden geïnfecteerd met Borrelia burgdorferi en vier maanden later 28 dagen lang behandeld met een antibioticum. Het antibioticum slaagde er niet in om de borreliabacterie volledig uit te roeien: 7 tot 12 maanden later konden de wetenschappers de bacterie terugvinden in verschillende weefsels, weliswaar in lage concentraties.

Borrelia kan dus ontsnappen aan het immuunsysteem van het lichaam, een antibioticumbehandeling doorstaan en vitale organen zoals hart en hersenen invaderen, zo besluiten de onderzoekers. Het gaat eerder om zwakke infecties met lage aantallen aan bacteriën, maar precies daarom is het goed mogelijk dat een persistente infectie oorzaak kan zijn van vele niet-specifieke ('vage') symptomen zonder dat de infectie bij mensen waarneembaar is.

Begin deze maand nog verscheen in Knack een virulent artikel waarin wetenschapsjournalist Dirk Draulans en viroloog professor Marc Van Ranst de persistente borrelia-infectie naar het rijk der fabelen verwezen. Prof. Van Ranst had het in die context over de 'nog grotere schurken' die voor hem 'de artsen (zijn) die zijn overgegaan naar de dark side om hun duistere magie te beoefenen'.

Het onderzoek toont ook het bestaan van infectie in afwezigheid van de normaal verwachte antilichaamrespons. De immuunrespons is erg variabel, waarschijnlijk ook bij de mens, ondanks het gebruik van een duidelijk gedefinieerde borreliastam. Op diverse plekken in het lichaam worden tekenen van ontsteking gezien. Bovendien toonden de wetenschappers aan dat de teruggevonden borreliabacteriën levensvatbaar zijn.

De meeste lymepatiënten worden succesvol behandeld, maar een groep blijft langdurig ziek. Omdat bij deze patiënten geen infectie meer vastgesteld kan worden, spreken wetenschappers van post-Lyme disease of post-treatment persistence. Wat de oorzaak is van post-Lyme disease is lange tijd onderwerp van een pittige discussie geweest. De consensus is vandaag nog steeds dat de symptomen niet te wijten kunnen zijn aan een blijvende infectie.

Eerdere experimenten met muizen hadden al de suggestie gewekt dat borrelia na antibioticum in het lichaam kan achterblijven. Daaruit bleek inderdaad dat borrelia 12 maanden na behandeling kan terugkeren. Maar het verloop van een infectie bij muizen verschilt sterk van die bij mensen.

Marc van Impe

Referenties

Embers ME, Hasenkampf NR et al. Variable manifestations, diverse seroreactivity and post-treatment persistence in non-human primates exposed to Borrelia burgdorferi by tick feeding.PLoS One. 2017 Dec 13;12(12):e0189071 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/29236732

Crossland NA, Alvarez X, Embers ME. Late Disseminated Lyme Disease: Associated Pathology and Spirochete Persistence Post-Treatment in Rhesus Macaques. Am J Pathol. 2017 Dec 11. pii: S0002-9440(17)30894-5 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/m/pubmed/29242055/

 

Bron: MediQuality

09:07 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 februari 2018

Griepvaccin niet EBM


Je kan maar één keer maagd zijn, je kan maar twee keer griep krijgen. Een groep internationale wetenschappers becijferde een paar jaar geleden in PLOS Biology dat (Aziatische) volwassenen vanaf hun dertigste gemiddeld slechts twee keer per tien jaar de griep krijgen.

De kans op een verkoudheid is vele malen groter, met de tientallen verkoudheidsvirussen die circuleren. Watten in het hoofd, een algemene malaise, kriebelhoest , vrijlopend snot, een lichte koorts en alleen maar dorst. Wie zich dus voor de eerste maal deze winter grieperig voelde en nu weer, heeft waarschijnlijk toch maar één keer echt de griep gehad. En heeft nu een flinke verkoudheid vast, zoals uw ondergetekende.

Gezeten als een paus in mijn kamerjas, hete thee bij de hand en warme pantoffels om de voeten, lees ik op CNN Health dat wetenschappers van de CDC berekend hebben dat het griepvaccin dit jaar in amper 36 procent van de gevallen effectief gewerkt heeft. Mijn koortsig brein vertelt me dat dit amper meer is dan wat men in klinisch onderzoek als een placebo effect beschouwd. Het is dus helemaal niet evidence based om hele volksstammen te vaccineren met een vaccin dat op het ogenblik dat het op de markt komt in het merendeel van de gevallen al verouderd is, maar wel veel geld kost. Een virus evolueert immers sneller dan de redeneringsvermogen van een promovendus. Maar dan zal wel een maligne gedachte zijn.

Merkwaardig hoe het katholicisme in de geneeskunde blijft voortleven.. Gisteren had ik het over simonie, een kwalijke praktijk die aan onze ziekenhuizen nog vaak beoefend wordt. Nu valt het woord placebo. Ik denk aan Chaucer's Canterbury Tales en psalm 116: "Placebo domino in regione vivorum" (Ik zal de Heer behagen in het land van de levenden), die in de Middeleeuwen bij begrafenissen gezongen werd als gebed voor de doden. De ingehuurde monniken of buren die tegen betaling – ook hier gaat de vergelijking op- mee zongen heetten de "placebo's".

Geoffrey Chaucer stelde het gebruik aan de kaak dat monniken de rouwende geld aftroggelden voor dit gezang. Hij gebruikte het woord placebo in circa 1340 voor het eerst als een naam in zijn verhaal The Merchant's Tale uit The Canterbury Tales: Placebo is de slechte raadgever.

Het zijn maar koortsige gedachten uit een ranzig brein. Maar ik vraag me af wat onze nationale viroloog daar op te zeggen zou hebben.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

10:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

17 februari 2018

UZ praktijken algemeen verspreid: "Eenpersoonskamer? Dan opereert de prof"


Mijn stukje over simonie in het UZ haalde het journaal en de voorpagina van de krant. Het blijkt geen uniek geval te zijn.

Stel: je gaat met je dure middenklasse wagen naar de garage voor een onderhoudsbeurt. Kopje koffie, boordpapieren nakijken; zegt de dealer: "Dat worden nieuwe schijfremmen, een oliefilter vervangen, en verder het gewone onderhoud om de vijftigduizend kilometer. Wil u dat ik die werkzaamheden uitvoer dan wordt dat 100€ per uur plus 150%, verkiest u de meestergast dan blijft het aangeplakte tarief gelden." Uiteraard neemt u dit niet en verhuist u naar een andere garage.

Precies om dit soort verrassingen te vermijden hangen in garages de uurtarieven duidelijk aangeplakt. De wet schrijft dit voor.

Mijn vraag: waarom vind de patiënt die zich inschrijft bij de balie van het ziekenhuis de ziekenhuizentarieven niet terug. Het komt er op neer dat hij een niet eenvoudige opgesteld formulier onder de neus geschoven krijgt waar hij op de aangeduide plek een krabbel mag plaatsen. In een zelfde moeite heeft hij overigens toestemming gegeven dat zijn medisch dossier vrij gegeven wordt. Niemand die een idee heeft hoeveel een ziekenhuisopname, laat staan een ingreep gaat kosten.

Dit gebeurt niet alleen in universitaire ziekenhuizen, maar in elk ziekenhuis. En elke ziekenhuisdirectie is daarvan op de hoogte.

De patiënt die zich aan de balie van een ziekenhuis aanbiedt verkeert in nood. Min of meer. Slechts zelden laat iemand zich uit puur plezier opnemen. Die patiënt verkeert dus in een stresssituatie. Wie gestresseerd is kan niet altijd helder nadenken. Komt daarbij dat hij vaak al een lange wachttijd achter zich heeft. Wat de ziekenhuisdirectie daar doet is niet meer of minder dan misbruik maken van de situatie. Ik vind dit een kwalijke zaak. Je zou ook kunnen stellen dat het ziekenhuis aflaten verkoopt. Luther heeft uit reactie daartegen de reformatie gelanceerd.

Reactie van Maggie De Block: "De wet is duidelijk: het mag niet afhangen van de kamerkeuze wat de kwaliteit van de zorg is. De kwaliteit van de zorg voor de patiënt moet altijd de beste zijn en gelijk, ongeacht de kamerkeuze."

Marc van Impe


Bron: MediQuality

13:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)