14 maart 2018

IJsland verbiedt besnijdenis voor alle geslachten


IJsland is het eerste Europees land dat niet-medische besnijdenis van kinderen verbiedt. "Alle permanente ingrepen die ernstige pijn kunnen veroorzaken in een kinderlichaam" zijn vanaf nu verboden. De ouder, voogd én arts die dat toch doet, riskeert een gevangenisstraf tot zes jaar.

De wet geldt niet voor het wegnemen van de voorhuid voor medische redenen zoals phimosis of bepaalde ziekten. Zowel joden, moslims als katholieken veroordelen het verbod om jongens te besnijden. "Het gaat om de rechten van kinderen, niet de vrijheid van godsdienst. Iedereen heeft het recht om te geloven wat hij of zij wil, maar de rechten van kinderen staan daarboven", zegt parlementslid Silja Dögg Gunnarsdottir van de centrumrechtse Progressieve Partij, die het wetsvoorstel in het parlement in Reykjavik indiende. De wet is vanaf vandaag van kracht.

De joodse gemeenschap in IJsland veroordeelt het verbod op wat ze "de meest centrale rite in ons geloof" noemt. "Er is geen enkel bewijs dat de minimale procedure bij jongens schadelijk is", aldus Moshe Kantor van het Europees Joods Congres. "Het stuurt de boodschap de wereld in dat joden niet meer welkom zijn in IJsland." Dat is ook de mening van islamitische geestelijken. "Besnijdenissen wordt al eeuwen uitgevoerd. Ze zitten diep in onze culturele en religieuze tradities geworteld", aldus Ahmad Seddeeq, de imam van het Islamitisch Cultureel Centrum van IJsland.

Beide religies waarschuwen er ook voor dat een verbod op besnijdenissen bij jongens ervoor kan zorgen dat de praktijk ondergronds gaat. Of dat mensen naar het buitenland zullen reizen op zoek naar een plaats waar het wel nog mag. De leiders van de joodse godsdienst en de islam vrezen dat een dergelijke maatregel het leven van joden en moslims in IJsland onmogelijk zal maken. Ze vrezen dat het een springplank zal zijn naar antisemitisme en islamofobie, zoals een verbod op bepaalde kledij en ritueel slachten. Ze krijgen bij hun protest de steun van kardinaal Reinhard Marx, de vertegenwoordiger van de katholieke kerk in de Europese Unie. Hij noemt het wetsvoorstel een "gevaarlijke aanval" op de godsdienstvrijheid. "Het criminaliseren van de besnijdenis is een ingrijpende maatregel die grote zorgen baart", zegt hij.

De motivatie achter de wet is dat de besnijdenis de rechten van jonge jongens schendt en in strijd is met de rechten van het kind, zoals die geformuleerd werden door de Verenigde Naties. Er wordt ook een parallel getrokken met vrouwenbesnijdenis, die al in bijna alle Europese landen verboden is. In 2005 verbood IJsland al genitale verminking van vrouwen . Jongens mogen volgens de wet alleen besneden worden om religieuze of culturele redenen als ze een leeftijd bereiken waarop ze zélf kunnen begrijpen wat de risico's zijn van een dergelijke procedure.

IJsland telt 336.000 inwoners. Daarvan zouden er naar schatting 1.500 moslim en 250 joods zijn.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:40 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 maart 2018

Darmkankertest brengt poliepen aan het licht


De cijfers zijn eens te meer dramatisch. Terwijl 54.5% van de beoogde doelgroep van Vlamingen vorig jaar deelnam aan de campagne voor de opsporing van darmkanker, nam in Wallonië slechts 14.6% van de doelgroep deel. Eind 2017 was dit percentage met veel goede wil gelukkig gestegen tot 24%. In Brussel was het percentage 0 %. Daar wordt de preventiecampagne pas in juni 2018 op gang getrokken. Ter vergelijking: in Nederland neemt ruim 75% van de doelgroep deel aan het opsporingsonderzoek. In België loopt dus niet alleen een taalgrens maar ook een zorggrens.

Toen we vorig jaar de vraag stelden waar deze verschillen aan te wijten waren, vielen de (Franstalige) verantwoordelijken uit de lucht. Ondertussen ontdekten we dat dezelfde verschillen afgetekend merkbaar zijn voor andere preventiecampagnes zoals voor HPV, baarmoederkanker, borstkanker en andere aandoeningen die mits tijdig ingrijpen niet dodelijk hoeven af te lopen. Het is ondertussen duidelijk waarom Franstalig België achterloopt.

De doelgroepen van de bevolkingsonderzoeken naar kanker worden in Vlaanderen ruim geïnformeerd om vrij te kunnen kiezen tot deelname. In de Franse Gemeenschap was dat tot voor kort niet of nauwelijks het geval. Komt daar bij dat in het Zuiden de patiënt zich voor het minste onderzoek tot zijn huisarts moet wenden. De SSMG heeft tot niet zo lang geleden zich altijd verzet tegen het feit dat de patiënt direct aangesproken werd. Pas vorig jaar heeft men toegegeven en wordt de doelgroep rechtstreeks aangesproken. Vandaar dan ook de spectaculaire stijging van het aantal deelnemers. Komt daarbij dat er een groot mentaliteitsverschil bestaat tussen de Vlaamse en de Franstalige huisarts. In Vlaanderen wordt die huisarts door zijn patiënt als een partner gezien, in het Zuiden van het land is de huisarts nog een autoritaire figuur, of hij nu in een privé praktijk werkt of in een maison de santé. Met andere woorden: de emancipatie van de patiënt is er nog lang niet zo groot als in het Noorden.

Vlaanderen volgt de gezondheidsindicatoren ook op. Op die manier wordt de gezondheidstoestand van de Vlaamse bevolking in kaart gebracht. Die indicatoren geven weer wat de belangrijkste gezondheidsproblemen zijn en vormen zo het uitgangspunt voor het te volgen beleid. Zo bestaat er in de Franse Gemeenschap, in tegenstelling tot in Vlaanderen, geen centraal registratiesysteem met informatie over alle toegediende vaccins.

Een tweede oorzaak is de administratieve cultuur die in het Noorden gericht is, -maar daarom niet altijd even geslaagd is-, op een simpele rechttoe-rechtaancommunicatie. In Wallonië zijn sommige aanvragen voor een medische test even ingewikkeld als een bouwaanvraag.

Een derde reden is dat de Franstalige ziekenfondsen bijna principieel weigeren om met een industriële partner samen te werken. Dan nog liever niets. Bij gebrek aan eigen middelen woirdt dat dus niets.

Ook in Brussel gebeurt er tot nu toe niets. Ondanks vier bevoegde ministers voor volksgezondheid, wetenschappen en welzijn, netjes verdeeld over MR, Défi, cdH en PS, start daar in juni eindelijk een campagne voor de opsporing van darmkanker. Maar dan moet de patiënt wel op eigen initiatief naar de apotheek.

Het kan nochtans poepsimpel. Net zoals in de politiek wijst een simpele test de poliepen aan.

We kijken nu al uit naar de cijfers van volgend jaar.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Vrouwen worden ook in ons land door artsen verminkt


Vrouwenbesnijdenis gebeurt ook in ons land. Dit type van genitale verminking wordt niet enkel stiekem uitgevoerd in een achterkeuken in Matongé, maar is een courante praktijk in tal van artsenkabinetten. Volgens wel ingelichte bronnen die ons de voorbije jaren meermaals contacteerden gaat het om drie pistes.

In het eerste geval wendt de welgestelde moeder zich met haar dochter tot een privékliniek van een esthetisch chirurg die een zogenaamde vaginacorrectie uitvoert: De procedure bestaat uit een schaamlipverkleining waarbij de "overtollige huid" van de labia minora en/of de grote labia majora, verkleind wordt. Eventueel wordt er overgegaan tot labioplastiek waarbij de kleine schaamlippen met V-incisie verkleind worden, waardoor meer inwendige huid verwijderd wordt. Meestal vraagt de moeder ook de verkleining van het clitoriskapje waarbij " de overtollige huid van de clitoris" chirurgisch verwijderd wordt. De kostprijs van zo'n correctie kan oplopen tot 2100€ exclusief 21% BTW.

De cover is perfect, de arts die we in deze consulteerden garandeerde ons dat er geen sprake is van enig blijvend genitaal letsel en dat er achteraf normaal seksueel verkeer en genotsbeleving mogelijk is. Alles gebeurt in de beste hygiënische omstandigheden en onder volledige of lokale verdoving. Hij vergeleek dit met de besnijdenis bij jongens, een banale ingreep.

Fabienne Richard, vroedvrouw in het Brusselse Sint-Pietersziekenhuis en voorzitster van de GAMS vzw, die strijdt tegen genitale verminking, is niet verbaasd als we haar deze praktijk melden, ze weet dat de vraag bestaat. En waar er vraag is, is er aanbod.

Een tweede piste loopt via het buitenland. Moeder en dochter nemen de Eurostar naar Londen waar tientallen privéziekenhuizen en privé gevestigde moslimartsen de ingreep tegen betaling uitvoeren. De kostprijs daar begint om en bij de 275£ voor een eerste consultatie, en kan in een kliniek in Harley Street oplopen tot een totaal van 4.000£. in Brixton, om maar één wijk te noemen, zijn er echter tal van one-day-clinics die voor heel wat minder geld de excisie uitvoeren. Ook deze praktijken zijn mevrouw Richard bekend.

De derde piste is die langs Belgische huisartsen en medische huizen waar allochtone patiënten op zoek naar deze "medische ingreep" terecht kunnen. Het centrum bevindt zich in Brussel, maar ook in Mechelen, Luik en Charleroi kan men terecht voor een medische Sunna-besnijdenis. Daarbij wordt de clitorishoed weggesneden, wat, zoals een ervaren arts ons verzekerde, "geen clitoridectomie is " , dus niet in strijd met de wet.

Volgens diezelfde arts verleent hij een dienst aan mensen in nood. "Het alternatief is de bekende gruwelpraktijk met een scheermesje op een keukentafel. Als het kan sparen we de kleine patiënte en geven we enkel een prik in de top van de clitoris. Van zodra er bloed vloeit, is de ingreep in de ogen van de moeder voltrokken." Volgens die arts gaat het in die gevallen om meisjes uit Arabische, lees: Irakese, kringen. Volgens Volksgezondheid is 1;8% van de betrokken vrouwen afkomstig uit Irak. Dat verklaart de stijging van dit soort ingrepen sinds 2008. Fabienne Richard: "Vaak gebeurt dat de ouders zeggen: je hebt onze zoon besneden, nu kan je ons meisje ‘helpen'."

Moeders uit Zwarte Afrika eisen echter een volledige excisie waarbij de clitoris en soms ook de kleine schaamlippen worden geheel of gedeeltelijk weggesneden. De artsen die we spraken zeggen geen van allen een 'faraonische besnijdenis' of infibulatie te hebben uitgevoerd. "Dat zou niet ethisch zijn, dat is in strijd met de deontologie." Daarbij wordt de hele vulva uitgesneden, de benen van het meisje worden daarna samengebonden totdat de vulva is dichtgegroeid, of de vulva wordt dichtgenaaid, op een heel kleine opening na. 15% van alle besnijdenissen in Afrika behoort tot deze variant. Hierdoor wordt de maagdelijkheid van het meisje gegarandeerd.

In 2009 werden 64 dergelijke gevallen gesignaleerd. In 2013 waren dat er reeds 198. Het gaat hierbij enkel om achteraf gehospitaliseerde vrouwen, niet om ambulante patiënten. De stijging van dat aantal kan volgens minister De Block verklaard worden "door het feit dat de kraamafdelingen van de ziekenhuizen in 2010 gesensibiliseerd werden voor de problematiek van Vrouwelijke Genitale Verminking."

Die sensibilisering gebeurd via een informatiefolder die aan artsen op kraamafdelingen en vroedvrouwen was gericht.

Toen we professor Michel Deneyer, ondervoorzitter van de Orde der Artsen, en sinds 1 maart hoogleraar ethiek aan de VUB, hierover aanspraken erkende hij op de hoogte te zijn van praktijken als "pricking". Zolang er echter geen precieze klachten bij de Orde binnenkomen kan deze niet optredend. Hij onderstreept wel dat artsen die met dergelijke feiten geconfronteerd worden van hun zwijgplicht ontheven zijn.

We spraken hierover meer dan een jaar geleden al met een aantal autochtone en allochtone artsen. Allen eisten volledige discretie. Sommigen verzekerden dat er nomenclatuurnummers gebruikt worden om de "ingreep" terugbetaalbaar te maken. Een paar artsen vertelden ons dat patiënten via zogenaamde culturele organisaties doorverwezen werden.

Fabienne Richard, voorzitster van de GAMS, zegt nogmaals niet verbaasd te zijn maar van geen concrete gevallen weet te hebben. "Als het zo gebeurt in de ons omringende landen, dan moet het hier ook gebeuren." Wij stellen ons de vraag hoe het komt dat deze schandelijke praktijken onder de radar kunnen blijven.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)