04 augustus 2016

Bedenkingen in de wachtzaal

Ik zit in de wachtzaal voor orthopedie en probeer mijn krant te lezen maar dat wil maar niet lukken. Naast mij zit een Congolese mevrouw die op hoge toon een gesprek voert met haar overbuur. Die antwoord met gegrom en gehum. Het is me niet duidelijk of dit ze het over familiezaken hebben, of ze hem probeert te overtuigen en anders nog dat ze hem uitscheldt. Zijn mimiek verandert geen spier. Met haar lichaamstaal kan je alle kanten uit.

Twee stoelen verder een Noord-Afrikaanse meneer die duidelijk lijdende is. Zijn enkel ziet rood en is danig gezwollen. Hij kreunt zachtjes in zijn smartphone. De dame achter de balie roept luid de namen af van wie aan de beurt is en herhaalt in twee landstalen het nummer van de box waar de patiënt op consultatie mag.

Gek genoeg kan ik me niet concentreren. In een bomvolle brasserie waar Nederlands, Frans, Engels en nog wat Europese talen door elkaar gesproken worden heb ik daar niet de minste moeite mee. Hier wil het niet lukken. De vreemde klanken blijven me uit mijn concentratie halen, alsof ik wil begrijpen van wat er gezegd wordt maar de enige woorden die ik af en toe herken zijn hôpital en docteur. Het valt me op dat ruim drie kwart van de wachtenden van allochtone afkomst zijn. Kranten lezen zal voor vanavond zijn.

De mevrouw naast mij is stilgevallen en gaat nu over tot de inspectie van haar vuurrode nagellak. De man rechtover haar heeft de ogen gesloten. Er zijn zeker nog tien wachtenden voor mij. Een mevrouw die deftig rechtop zit, handtas op de schoot, bladert in een oude Marie-Claire. Alle allochtonen praten met elkaar, door elkaar heen. De gekneusde blanke burger zwijgt of duikt in een oud tijdschrift. Als ik mijn krant weer opensla steekt de Congolese weer van wal. Ik vermoed nu dat ze de man rechtover vertelt wat ze in mijn krant meeleest.

Ik vraag me af waarom je in wachtzalen alleen maar oude glossy's en roddelbladen vindt. Story, Privé, Point de Vue, Royalty. Vreemdgaan! Een nieuwe liefde! Kanker! Scheidingen! Liefdesbaby's! Beroemdheden uit de reality-tv , voetballiefjes, starlets, prinsessen, Kim Kardashian, Màxima, Charlène, Mathilde. Allemaal ruim over de vervaldatum. Een verblijf in de wachtzaal is als een cursus riooljournalistiek. Wie koopt die bladen? Wie legt die op het tafeltje in de wachtzaal? Of haalt men die op bij de nachtverpleging? De allochtonen laten de blaadjes voor wat ze zijn. Met of zonder gips, de wachtenden WhatsAppen, swipen, tokkelen of tonen elkaar belangrijke boodschappen.

Dan komt een jonge allochtoon de wachtzaal binnen gehinkt, een nieuw gips aan het been. Trots neemt hij een selfie voor de balie met de onthaaldame.

Er zijn nog vijf wachtenden voor mij.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

15:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 augustus 2016

Wat hebben ze te verbergen?

We zitten in het café aan de bocht van de rivier en luisteren naar de radio. De zoon van mijn vriend heeft vast werk gevonden. Na een mislukte studie geneeskunde –omdat papa dat wou- ging hij voor informatica. Hij werkt nu voor een grote Chinese verzekeringsmaatschappij en ontwikkelt algoritmes die ons sociaal gedrag in kaart brengen. Lees: die binnen loeren en kijken wat we over onszelf op Facebook, Google, Whatsapp en andere LinkedIn kwijt willen. En waar de verzekeringsmaatschappij zijn voordeel mee doet.

Er gaat een apocrief verhaal in die technologische kringen: Google en Facebook kunnen dingen doen met onze data die ons bloed zouden doen keren als we ervan wisten. Google en Facebook zeggen dat ze er niet aan denken om dat te doen, maar geloof ik hen?

Ik lees in de News Scientist dat Google dochter DeepMind een contract gesloten heeft met de Britse NHS- ziekenhuizen en zo toegang heeft verkregen tot de –geanonimiseerde, naar men zegt- gezondheidsdata van miljoenen Britse patiënten. Alles, maar dan letterlijk alles weet DeepMind: details over vaccinaties, erfelijkheid, ongevallen, hiv-besmettingen, abortussen, IVF-pogingen, tot en met de voorgeschiedenis van de ouders en nageschiedenis van de kinderen. Deepmind wil hierover niet communiceren. Als er niets aan de hand is, waarom dan zo geheimzinnig doen?

Ik denk aan onze eigen maatschappij "Société de Mécanographie pour les Allocations familiales " die sinds 1939 de data van elke burger opslaat. Aanvankelijk op op ponskaarten en adresplaatjes, nu op in gigantische databanken. Smals, de vzw die door de charmante Frank Robben geleid wordt, bewees van bij het begin dat privacy een details is. De vzw werkte tijdens WO II ongestoord door, verviervoudigede zelfs zijn personeelsbestand. Sinds 1949 werd het pas opgerichte Riziv klant. (https://www.smals.be/nl/content/historiek#sthash.Z3ZaKRbm... ) .

Na de RSZ, het RIZIV en de Rijksdienst voor de Coördinatie van de Kinderbijslagen, wil Smals nu de medische dossiers van elke individuele Belg beheren. Die data zijn een goudmijn die meer ontdekt moet worden. Dat betekent dat als een volgende regering een onvermoede bron van inkomsten wil aanboren om het gat in de begroting voor eens en voor altijd dicht te rijden, er simpelweg toegang moet verkocht worden naar de database in de Koninklijke Prinsstraat.

Voor wie dagelijks met metadata en de analyse ervan aan de slag is, zullen mijn bedenkingen hier belachelijk zijn. maar ik blijf erbij. Op dit ogenblik geven we onze gezondheidsdata veel te snel vrij, en zoals ik al eerder schreef, zonder dat we ons daarvan bewust zijn of dat we daar bewust toestemming voor hebben gegeven. ik denk aan de Britse patiënten van de NHS die net zoals u en ik nu verwacht worden te doen, vrijwillig een waver tekenden bij opname in een ziekenhuis of bij consultatie bij een arts.

Dit kan niet langer. De Britse conservatieve regering verkocht voor miljarden ponden de toegang tot deze data aan Google. Niets belet een volgende Belgische regering hetzelfde te doen. Ik weet, het proces is onomkeerbaar, maar als het dan toch moet dan wil ik mijn deel van de koek.

Op de recentste hackaton van Pfizer was er een geniaal idee dat het niet haalde, maar waar ik me perfect in kan vinden: telkens de data van een patiënt opgevraagd en gebruikt worden ontvangt die patiënt een rechtmatige vergoeding. Een auteursrecht, zeg maar.

Mag ik me bij deze kandidaat stellen voor de beheersmaatschappij die deze auteursrechten gaat innen en verdelen ? Ik heb tenslotte ruim vijftien jaar ervaring als bestuurder van de journalistenauteursmaatschappij JAM.

De heer Robben en de minister van Volksgezondheid en Sociale Zaken weten me te vinden. Mijn vriend de huisarts die tegen zijn pensioen aan zit, wil ook beheerder zijn, laat hij bij deze weten.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

16:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 juli 2016

Nice: een zelfmoordenaar is nooit alleen

Dit weekend nog maar eens het boek van Adam Lankford uit de kast gehaald. Adam Lankford, hoogleraar strafrecht aan de universiteit van Alabama legt in zijn boek The Myth of Martyrdom: What Really Drives Suicide Bombers, Rampage Shooters, and Other Self-Destructive Killers (2013) uit hoe en waarom zelfmoordterroristen niet zoveel anders zijn dan conventionele zelfmoordenaar. Hij baseert zich daarvoor op de psychologische autopsie naar de mentale gesteldheid van zelfmoordterroristen van 9/11.

Als je Dabiq leest, het professioneel gemaakte glossy van de Islamitische Staat, dan krijg je een merkwaardig beeld van het tuig dat ons teistert. Zelfmoordterrorist Ibrahim Bakraoui stond in Molenbeek niet bekend als een mislukte drugsdealer maar als "een man bekend om zijn moed en generositeit", Khalid Bakraoui was "een man met een sterk karakter, een natuurlijk leider", Najm Ashraoui "een unieke man met excellente manieren".

Het verschil met de werkelijkheid kan moeilijk groter zijn. Maar zijn het dan martelaren voor wat zij als "de goede zaak beschouwen" of worden ze gemanipuleerd en misbruikt door gewetenloze fanatici? Een zelfmoordenaar is nooit alleen. Het gaat om hem en de buitenwereld. Ik lees in de commentaren van de weekendkranten de klassieke rimram over ideologische, politieke of religieuze drijfveren en natuurlijk de conclusie dat het allemaal de schuld is van sociale uitsluiting en ongelijkheid. Ik schiet daar niets mee op. Ik las eerder al, sinds 2001, dat psychische problemen en persoonlijke crises méér voorkomen bij zelfmoordterroristen dan bij ‘gewone' terroristen, die overigens in 95% van de gevallen bedanken voor een zelfmoordmissie. Dat zijn de sterken, die moeten overleven want ze zijn nog nuttig. De zwakke, emotioneel labiele types mogen echter opgeofferd worden.

Lankford die post mortem de psychische gesteldheid van onder andere Mohammed Atta, de aanslagpleger op de Twin Towers onderzocht, hanteert in deze de schaal van het Amerikaanse National Institute of Mental Health voor de diagnose depressie. De NIMH noteert daarbij persisterende gevoelens van angst of leegte, hopeloosheid, waardeloosheid, pessimisme en schuldgevoelens, naast het verlies van interesse in activiteiten, verminderde energie, veranderingen in gewicht of eetlust en gedachten aan de dood of zelfmoord. Atta beantwoorde aan acht van de elf criteria. Volgens de DSM V ben je al bij minder aangekruiste symptomen depressief gediagnosticeerd.

Lankford onderzocht meer dan 130 zelfmoordterroristen, moslim, christen, joods of agnost maar vond telkens depressie, posttraumatische stressstoornis, fysieke beperkingen, heftige life events zoals echtscheiding, overspel of het plotseling overlijden van een geliefde. Verder worden seksuele trauma's zoals verkrachting en aanranding gemeld evenals verslavingsproblematiek. Maar dat geeft nog geen voldoende verklaring.

Het probleem is dat er binnen de Islam een stigma rust op zelfmoord, zo'n daad is immoreel. Zelfmoord komt onder moslims zelden voor. Martelaarschap daarentegen wordt bewonderd. Voor de soenitische IS houdt de openbaring op met de woorden van de profeet. Voor de profeet mag en moet men bereid zijn te sterven. Daarom zijn de zelfmoordaanslagen gerechtvaardigd. De trigger tot suïcide past dus binnen die culturele context. Het is de druk van de omgeving. Die kan reëel of virtueel zijn. In de wereld van Dabiq is alles beter dan de bestaande situatie. En hoe extremer de situatie hoe aantrekkelijker zelfmoord om zo te ontsnappen aan de zogenaamde ellende of aan te verwachten leed, pijn of straf.

Hierdoor is zelfmoord uiteindelijk meer een daad vanuit egoïsme dan vanuit onbaatzuchtigheid of heldhaftigheid. De zelfmoordterrorist, zegt Lankford, is ervan overtuigd dat hij en zijn geloofsgenoten het slachtoffer zijn, van het Westen, Israël, de sjiieten of ongelovigen tout court. Het eigen falen en de leegte van het bestaan wordt geëxternaliseerd en dus wordt het een legitimatie om de vermeende daders te straffen. Tenslotte moet de garantie bestaan dat de zelfmoord veel aandacht genereert en resulteert in roem en glorie binnen de eigen cultuur. Daar zorgt Dabiq gegarandeerd voor. IS maakt nooit een geheim van zijn aanslagen en andere moordpartijen, integendeel, hij verheerlijkt ze en zwaait omgekomen daders altijd eer toe. Dabiq is een stoffig stadje in Syrië, waar volgens de IS-ideologie de gelovigen de laatste slag zullen aangaan tegen de ongelovigen, en hen vanzelfsprekend zullen verslaan, op weg naar de Dag des Oordeels.

Deze radicale interpretatie van de islam en zijn volstrekte zekerheid van zijn gelijk, zijn de krachtigste wapens van IS. Het is de verdomde plicht van de leiders van de moslimgemeenschap niet alleen om zich hiervan te distantiëren maar om dit totaal en radicaal te veroordelen. Volgens Dabiq zijn de Westerse imams overigens alle krediet kwijt. In nummer 14 zegt een anonieme auteur – ze zijn meestal anoniem- dat de islamitische leiders in het Westen niet eens munafiq (schijnheilig) zijn, laat staan gelovig, maar murtadd, ongelovig, omdat zij de interpretatie van IS niet volgen.

"Doodt de imams van kufr (ongeloof) in het Westen", moedigt de auteur de ware gelovigen aan. De Westerse imams horen of bij het kalifaat, óf ze zijn ongelovigen, met alle consequenties van dien. Een andere keuze is er niet. Voorlopig zijn die imams buiten schot gebleven. Maar sinds vorig jaar ligt het stoffig nest Dabiq in elke stad in het Westen. In elke moskee moet de boodschap verkondigd worden dat zelfmoordterroristen geen heldhaftige martelaren zijn, maar zieke, getraumatiseerde en wanhopige mensen die zichzelf willen bevrijden en de wereld willen straffen.

Het wordt avond in Vilvoorde. De picknicktafels aan het kanaal die anders op zondagavond zo druk bezet zijn, zijn nu leeg en verlaten. En in Klein Syrië onder de brug is er geen kind dat op een voetbal stampt. Op het journaal hoor ik dat de dader van Nice niet alleen zou gehandeld hebben.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

16:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)