26 mei 2016

Waarom de overwinning van Club Brugge niet gelukkig maakt

Onderweg naar de bocht aan de rivier denk ik aan een uitspraak van de Dalai Lama: er is geen weg naar geluk, geluk is de weg. De zon schijnt, de bomen barsten uit hun knoppen, Dylan croont door de boxen, de geleerde vrouw sluimert. Ik ben onderweg naar een klein doel. De wijze man uit Tibet zegt dat het behalen van grote doelen op de lange termijn niet gelukkig maakt. Het is het streven ernaar waar we blij van worden. Ik denk dat hij gelijk heeft. Ik las in de krant dat de supporters van Club Brugge nog altijd niet bekomen zijn van het feit dat Club zich een jaar lang Belgisch landskampioen mag noemen.

Tienduizenden supporters zijn nu "gelukkig". Ik vraag het me af. Ik denk dat ze de voorbije elf jaren gelukkiger waren toen de club onderweg was naar de landstitel.


Ik denk daarbij aan Jaak Panksep, neurowetenschapper en emeritus professor aan Bowling Green State universiteit in de Verenigde Staten, die de uitvinder is van de affectieve neurowetenschappen, wat staat voor het veld dat onderzoek doet naar de neurale mechanismen achter emoties. Panskepp onderscheidt bij zijn onderzoek zeven kerninstincten: woede, angst, paniek, zorg, lust, spelen en zoeken.


Het zoekinstinct lijkt ons gelukkig te maken. Het verlangen om te blijven zoeken naar meer is eigen aan elk zoogdier. Het zet ons ertoe aan om voortdurend nieuwe informatie verwerven, is de drive achter onze drang naar kennis, het doet ons reizen, dromen en steeds opnieuw proberen. Succes bereiken betekent ook falen, bedenk ik.

Net op dat moment zingt Dylan in Love Minus Zero/No Limit : "She knows there's no success like failure, and that failure's no success at all". En daarvoor worden we beloond met het prethormoon dopamine: hoe meer er gezocht wordt, hoe meer dopamine vrijkomt.


Ik was in de loop van de jaren zeventig meer dan eens op bezoek in de DDR, het arbeidersparadijs van Ulbricht, de man die zijn land opsloot en waar het wetenschappelijk socialisme de regels van het geluk bepaalde. Daar was geen groot verdriet maar al evenmin grote vreugde: alles was uitgelegd, verklaard en bewezen.

Er moest niet meer gezocht worden. Zoeken was zelfs verboden. Het enige verlangen, het onbereikbare streven was het verwerven van een Trabant, een kartonnen tweetakter die in twee kleuren leverbaar was. Ik las dat de aangeboren menselijke behoefte is om te zoeken, betekent dat we nooit echt zullen denken dat elk verlangen en elke wens in vervulling is gegaan. Er zal nooit een eind komen aan toekomstige plannen en doelen die we willen bereiken. Maar het feit dat we niet alles hebben wat we willen, is precies wat het leven zin geeft. Als ik het zo bekijk dan moeten de Oost-Duitsers wel heel gelukkig geweest zijn.


Zoiets moeten de supporters van Club Brugge nu meemaken. Ze hebben zo lang naar dit moment uitgekeken dat nu alleen maar de anticlimax kan volgen. Waar blijft dan de dopamine?


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 mei 2016

Het risico van een geheugen in de cloud

We praten over vroeger. Vroeger is de tijd voor we elkaar kenden maar toen we elkaar konden gekend hebben. Dat komt zo: ik werkte en woonde toen vanuit Amsterdam, zij kwam vanuit het Pajottenland studeren in Leiden waar ik wel eens een hoogleraar interviewde en me nadien in een boekhandel en aanpalend café stortte. Maar dus niet in haar armen, het zou nog een kindertijd duren voor we elkaar tegen het lijf zouden lopen.


Wat deed ik dus in 1979? Ik herinner me alles van 1978. Het leugenachtige interview met rector van de grootste universiteit van ons land, de christelijke lafheid van mij politiek correctie collega's die het communautair verval van België als een fait divers in de krant versloegen. Maar van 1979 niets. Van 1980 herinner ik me de retour van een amoureuze vergissing, een huwelijk en de rest van de verbouwing van mijn leven. Maar uit 1979 geen sjoege. Ik loop naar mijn bibliotheek maar jaargang 1979 van mijn dagboek is spoorloos. Het is alsof een totaal jaargeheugen gewist is.


Misschien ben je vergeten je abonnement te betalen, suggereert de geleerde vrouw. Natuurlijk. Dat is het. Een paar dagen voordien heb ik mijn abonnement op de streamingdienst van Bluesound opgezegd. Wat oorspronkelijk een goed idee leek, 19€ per maand voor eindeloos downloaden, bleek uit te draaien op een grandioze geldverspilling. Om te beginnen schiet me tegen het eind van de maand niets te binnen, van wat ik wil en zou kunnen dowloaden. En dan moet ik me haasten, er speciaal tijd voor maken om te kiezen welke albums en artiesten ik wil bijhouden. Bovendien mis ik het rommelen door de bakken met CD's om precies dat unieke exemplaar te vinden dat in mijn 3.682-delige collectie Dylan en aanverwanten ontbreekt. Maar het ergste blijkt dat alles niet op mijn streamingbox wordt bijgehouden maar ergens in een cloud die voor mij onbereikbaar en dus oncontroleerbaar is. En die nu ik mijn abonnement niet meer betaal ook afgesloten is.


Dat is het dus. Ik heb het lidmaatschap van de cloud van mijn geheugen niet betaald en voor straf heeft de central scrutinizer een jaar uit mijn rijk gevulde leven geschrapt. Het is zoals Frank Zappa voorspeld had: Desperate nerds in high offices all over the world have been known to enact the most disgusting pieces of legislation in order to win votes … I bring you now a special presentation to show what can happen to you . . . The WHITE ZONE is for loading and unloading only. . . if you have to load or unload, go to the WHITE ZONE... you 'll love it... it 's a way of life . . .
Ik word wakker. Er staat een sms: eind mei kom ik naar Brussel, mijn verjaardag zoals je weet.


Buiten wordt het lente, de koffie is nabij, de kat heeft honger. 1979 is er weer. Maar dat is een ander verhaal. Ik lever mijn geheugen niet over aan een of andere centrale kruispuntbank die beheerd wordt door een Peter Sellers clone. Over mijn toekomst heb ik slechts om de vier jaar controle, mijn verleden hou ik echter voor mij. Ik heb mijn abonnement alsnog betaald, zeg ik de geleerde vrouw en vertel mijn droom. Is dit het begin van de grote amnesie? Je maakt je illusies, zegt ze, je bent je privacy allang kwijt. In mijn hoofd speelt de eindtune: the Central Scrutinizer, the examiner searched for clues, is robbing your memory at large… Er bestaat geen toeval. Ik ken nu het risico van een geheugen in de cloud.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Regel je digitale erfenis

Hebt u uw erfenis geregeld? Ik dacht dat ik dat gedaan had maar blijk me zwaar vergist te hebben. Uiteraard heb ik onze notaris een en ander opgedragen, we hebben een huwelijkscontract, een doorzichtige financiële structuur en goede afspraken gemaakt. Maar als ik plots kom te overlijden, dreigt een belangrijk stuk van mijn erfenis voor altijd in het niets te verdwijnen. Ik heb het dan over mijn digitale erfenis. Want kent al mijn wachtwoorden als ik er zelf al niet in slaag om die allemaal te onthouden? Wie weet welk document staat voor welke inhoud? Ik ben ondertussen zo’n tien laptops verder plus een paar PC’s, heb altijd trouw updates en back-ups gemaakt, maar mijn digitale administratie is voor mijn erfgenamen een moeras.


Het begint al met mijn smartphone: daar kan niemand zomaar in. Op mijn laptop staan mijn verzekeringen. Toen ik begin dit jaar enkele vervallen polissen moest vereffenen bleek al snel dat mijn eigen administratief systeem al lang niet meer up-to-date was. laat staan dat mijn verzekeraar iets geregeld had. De maatschappij waar ik me via de beroepsvereniging had aangesloten bleek driemaal overgenomen te zijn en nu deel uit te maken van een grote Belgische groep. Die zette in maart alle rente uitkeringen stop omdat volgens hun data ik ruim de pensioenleeftijd bereikt had. Het heeft me vijf maanden en tal van attesten, afschriften en uitprints gekost om te bewijzen dat ik nog altijd alive and kicking ben. Maar wat zou er gebeuren als ik een fataal ongeluk krijg in het buitenland? Wie vertelt mijn nabestaanden waar ze terecht kunnen om mijn overblijfselen op hun kosten te repatriëren.


En wat met mijn bankzaken? Ik heb schulden en tegoeden, hier en daar een slapende rekening- niets zo moeilijk als een bankrekening defintief afsluiten. Zo bleek ik bij een grote Vlaamse bankinstelling een verborgen tegoed gehad te hebben. Geen kapitaal bedrag, maar toch, een driesterren lunch of drie zat er wel in. Kreeg ik op een mooie ochtend een keurige afrekening waaruit bleek dat de bank gedurende meer dan vijftien jaar netjes alle beheerskosten in debet had gebracht, zodat ik nu, na de laatste afrekening een paar euro en oneffen in het negatief stond. Of ik die wou voldoen? Ik wil het mijn nabestaanden niet aandoen.


Daarom ging ik om advies bij een digitale vriend die me om te beginnen aanraadde gelijk een digitaal executeur aan te stellen. Ik moet een bestandje maken in bv. Dropbox waarin alle belangrijke gegevens die meteen nodig zijn als mij wat zou overkomen: reis- en bijstandsverzekeringen, ziekteverzekering, uitvaartverzekering, levens- en ongevallenverzekering.


Ook moet ik zorgen voor een digitaal adresboek van iedereen die bij mijn uitvaart aanwezig mag zijn. vervolgens moet ik een digitaal pakket samenstellen met al mijn toegangscodes. Mijn wachtwoorden kan ik opslaan in een wachtwoordmanager die beheerd wordt met een moederwachtwoord. Het liefst zou ik dit moeten encrypteren, maar dan moet mijn executeur over hetzelfde encryptieprogramma beschikken. Dat lijkt me nogal gecompliceerd, dus opteer ik voor een digitale kluis.


Uitvaartverzekeraar Dela biedt www.safeinheaven.be aan. En tenslotte schakel ik me aan bij de gratis dienst http://emailfromdeath.com.


Ik dacht dat ik nu met een gerust gemoed op reis kon, maar nu blijk ik ineens zoveel nog te doen te hebben.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:19 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)