26 mei 2016

De vergrijzing slaat toe

In de bus zat een brief met een uitnodiging om deel te nemen aan een werkvergadering van ooit de grootste volkspartij van het land was. ze schrijven dat ze van mijn ervaring gebruik willen maken, dat de partij ons engagement nodig heeft, dat wij, de mensen, belangrijk zijn. Ik weet het niet. Ik las in de krant dat de partij haar jaarlijkse massameeting in Plopsaland gehouden heeft. Dat zegt voor mij genoeg.

Uit een onderzoek van de Gentse politicoloog Bram Wouters bleek vorig jaar dat de politieke partijen in ons het steeds moeilijker krijgen om beloftevolle kandidaten te vinden. De vergrijzing slaat onverbiddelijk toe. Vooral de linkse partijen hebben een ledenbestand van vijftigplussers, maar zelfs nieuwe partijen zoals de N-VA die in 2009 de ‘jongste' partij van het land was, vindt met moeite jonge kaderleden in eigen rangen.


Wie van mijn generatie is sloot zich vroeger aan bij een partij om de wereld te veranderen, engageerde zich in een actiegroep, richtte die desnoods zelf op maar deed iets concreets. Nu is het niet zo dat jongeren niet langer geïnteresseerd zijn in participatie, maar er zijn steeds meer makkelijk toegankelijke alternatieven om een mening te uiten. Facebook is er maar een van. De politieke partijen zijn niet de enige die aan veroudering lijden. Ik herinner me ook dr. Reinier Heuting, voorzitter van de ASGB die vorig jaar een bijna dramatische oproep voor kandidaten deed die de vele werkgroepen van het Riziv hebben opgezet, moeten bevolken.


"Als ik om me heen kijk … zie ik steeds dezelfde mensen, voornamelijk mannen. En als ze nog haar hebben, is het meestal grijs of wit. Kortom, een generatie die gaat uitsterven en aan vervanging toe is," aldus een allesbehalve vrolijke dokter Heuting. Hij is niet de enige die zich zorgen maakt.


Ik denk dat er meer aan de hand is. Zelf ettelijke avonden doorgebracht in raden van bestuur, van advies, in werkgroepen, studiesyndicaten, partijbesturen op lokaal en nationaal vlak, heb ik geleerd dat drie kwart van de tijd die men in dit land vergadert, verloren tijd is. Efficiënt vergaderen is geen verplicht vak, niet in de middelbare school noch aan de universiteit.


Daar komt bij dat ik me niet van de indruk kan ontdoen dat de huidige bestuurders die hun lange mars door de instellingen gemaakt hebben, maar al te goed weten hoe ze initiatieven, goede ideeën of doodgewoon veranderingen kunnen doen verzanden door het toepassen van de fijne techniek van de mierenneukerij of door de oprichting van nog maar… een nieuwe werkgroep. Gebeurt dit op het hoogste niveau, dan is dit niet anders op lager echelon. Op die manier verdampt het enthousiasme veel sneller dan men denkt.


En dan is er ook de factor van de partner die wel iets anders wil dan nog maar eens een avond eenzaam voor het treurvlak of met de laptop op de knieën. En tenslotte is er ook zoveel te doen en zijn er zoveel evenementen die je niet mag missen: concerten, lezingen, ballet, theater, de sportclub en een avondje uit eten. En dan zijn er de vrienden die op bezoek moeten komen. En als er kinderen zijn, de obligate naschoolse activiteiten die door opa én oma logistiek verzorgd moeten worden.


Het wordt tijd dat ik hier een punt achter zet. De toekomst is –vrees ik- aan de professionalisering toe. Deze vergadertijger heeft nog een meeting voor de eindexamens van het academiejaar beginnen en waar hij absoluut nodig aanwezig moet zijn. De geleerde vrouw fronst nu al de wenkbrauwen. De kleine volkspartij zal het zonder mij moeten doen.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

16:48 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Waarom de overwinning van Club Brugge niet gelukkig maakt

Onderweg naar de bocht aan de rivier denk ik aan een uitspraak van de Dalai Lama: er is geen weg naar geluk, geluk is de weg. De zon schijnt, de bomen barsten uit hun knoppen, Dylan croont door de boxen, de geleerde vrouw sluimert. Ik ben onderweg naar een klein doel. De wijze man uit Tibet zegt dat het behalen van grote doelen op de lange termijn niet gelukkig maakt. Het is het streven ernaar waar we blij van worden. Ik denk dat hij gelijk heeft. Ik las in de krant dat de supporters van Club Brugge nog altijd niet bekomen zijn van het feit dat Club zich een jaar lang Belgisch landskampioen mag noemen.

Tienduizenden supporters zijn nu "gelukkig". Ik vraag het me af. Ik denk dat ze de voorbije elf jaren gelukkiger waren toen de club onderweg was naar de landstitel.


Ik denk daarbij aan Jaak Panksep, neurowetenschapper en emeritus professor aan Bowling Green State universiteit in de Verenigde Staten, die de uitvinder is van de affectieve neurowetenschappen, wat staat voor het veld dat onderzoek doet naar de neurale mechanismen achter emoties. Panskepp onderscheidt bij zijn onderzoek zeven kerninstincten: woede, angst, paniek, zorg, lust, spelen en zoeken.


Het zoekinstinct lijkt ons gelukkig te maken. Het verlangen om te blijven zoeken naar meer is eigen aan elk zoogdier. Het zet ons ertoe aan om voortdurend nieuwe informatie verwerven, is de drive achter onze drang naar kennis, het doet ons reizen, dromen en steeds opnieuw proberen. Succes bereiken betekent ook falen, bedenk ik.

Net op dat moment zingt Dylan in Love Minus Zero/No Limit : "She knows there's no success like failure, and that failure's no success at all". En daarvoor worden we beloond met het prethormoon dopamine: hoe meer er gezocht wordt, hoe meer dopamine vrijkomt.


Ik was in de loop van de jaren zeventig meer dan eens op bezoek in de DDR, het arbeidersparadijs van Ulbricht, de man die zijn land opsloot en waar het wetenschappelijk socialisme de regels van het geluk bepaalde. Daar was geen groot verdriet maar al evenmin grote vreugde: alles was uitgelegd, verklaard en bewezen.

Er moest niet meer gezocht worden. Zoeken was zelfs verboden. Het enige verlangen, het onbereikbare streven was het verwerven van een Trabant, een kartonnen tweetakter die in twee kleuren leverbaar was. Ik las dat de aangeboren menselijke behoefte is om te zoeken, betekent dat we nooit echt zullen denken dat elk verlangen en elke wens in vervulling is gegaan. Er zal nooit een eind komen aan toekomstige plannen en doelen die we willen bereiken. Maar het feit dat we niet alles hebben wat we willen, is precies wat het leven zin geeft. Als ik het zo bekijk dan moeten de Oost-Duitsers wel heel gelukkig geweest zijn.


Zoiets moeten de supporters van Club Brugge nu meemaken. Ze hebben zo lang naar dit moment uitgekeken dat nu alleen maar de anticlimax kan volgen. Waar blijft dan de dopamine?


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:43 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 mei 2016

Het risico van een geheugen in de cloud

We praten over vroeger. Vroeger is de tijd voor we elkaar kenden maar toen we elkaar konden gekend hebben. Dat komt zo: ik werkte en woonde toen vanuit Amsterdam, zij kwam vanuit het Pajottenland studeren in Leiden waar ik wel eens een hoogleraar interviewde en me nadien in een boekhandel en aanpalend café stortte. Maar dus niet in haar armen, het zou nog een kindertijd duren voor we elkaar tegen het lijf zouden lopen.


Wat deed ik dus in 1979? Ik herinner me alles van 1978. Het leugenachtige interview met rector van de grootste universiteit van ons land, de christelijke lafheid van mij politiek correctie collega's die het communautair verval van België als een fait divers in de krant versloegen. Maar van 1979 niets. Van 1980 herinner ik me de retour van een amoureuze vergissing, een huwelijk en de rest van de verbouwing van mijn leven. Maar uit 1979 geen sjoege. Ik loop naar mijn bibliotheek maar jaargang 1979 van mijn dagboek is spoorloos. Het is alsof een totaal jaargeheugen gewist is.


Misschien ben je vergeten je abonnement te betalen, suggereert de geleerde vrouw. Natuurlijk. Dat is het. Een paar dagen voordien heb ik mijn abonnement op de streamingdienst van Bluesound opgezegd. Wat oorspronkelijk een goed idee leek, 19€ per maand voor eindeloos downloaden, bleek uit te draaien op een grandioze geldverspilling. Om te beginnen schiet me tegen het eind van de maand niets te binnen, van wat ik wil en zou kunnen dowloaden. En dan moet ik me haasten, er speciaal tijd voor maken om te kiezen welke albums en artiesten ik wil bijhouden. Bovendien mis ik het rommelen door de bakken met CD's om precies dat unieke exemplaar te vinden dat in mijn 3.682-delige collectie Dylan en aanverwanten ontbreekt. Maar het ergste blijkt dat alles niet op mijn streamingbox wordt bijgehouden maar ergens in een cloud die voor mij onbereikbaar en dus oncontroleerbaar is. En die nu ik mijn abonnement niet meer betaal ook afgesloten is.


Dat is het dus. Ik heb het lidmaatschap van de cloud van mijn geheugen niet betaald en voor straf heeft de central scrutinizer een jaar uit mijn rijk gevulde leven geschrapt. Het is zoals Frank Zappa voorspeld had: Desperate nerds in high offices all over the world have been known to enact the most disgusting pieces of legislation in order to win votes … I bring you now a special presentation to show what can happen to you . . . The WHITE ZONE is for loading and unloading only. . . if you have to load or unload, go to the WHITE ZONE... you 'll love it... it 's a way of life . . .
Ik word wakker. Er staat een sms: eind mei kom ik naar Brussel, mijn verjaardag zoals je weet.


Buiten wordt het lente, de koffie is nabij, de kat heeft honger. 1979 is er weer. Maar dat is een ander verhaal. Ik lever mijn geheugen niet over aan een of andere centrale kruispuntbank die beheerd wordt door een Peter Sellers clone. Over mijn toekomst heb ik slechts om de vier jaar controle, mijn verleden hou ik echter voor mij. Ik heb mijn abonnement alsnog betaald, zeg ik de geleerde vrouw en vertel mijn droom. Is dit het begin van de grote amnesie? Je maakt je illusies, zegt ze, je bent je privacy allang kwijt. In mijn hoofd speelt de eindtune: the Central Scrutinizer, the examiner searched for clues, is robbing your memory at large… Er bestaat geen toeval. Ik ken nu het risico van een geheugen in de cloud.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

18:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)