01 juli 2016

Welwillende artsen kosten ons miljoenen

Het ziekteverzuim is de voorbije weken de pan uitgerezen. Deze keer ligt de oorzaak niet bij de stakingen maar bij de 'day after' van een EK voetbalmatch. Werkgevers kunnen wel optreden tegen werknemers die zich ziek melden na een nacht vol feestgedruis, maar tegen de artsen die een dergelijke sociale fraude mogelijk maken, kunnen ze niets doen. Op de arts die zich manifest schuldig maakt aan oneigenlijk schrijfgedrag van ziekteattesten, bestaat vandaag geen enkele controle ontdekte N-VA-Kamerlid Valerie Van Peel.

Maar eerst de harde cijfers. Het feit dat Nederland niet deelneemt aan het EK bespaart de ziekteverzekering en bedrijven in dat land miljoenen euro's, zo berekende het bedrijf Acture dat bij onze Noorderburen het ziekteverzuim controleert. Een interessant gegeven dat in ons land nog niet onderzocht werd.

De ‘day after' van een EK- of WK-optreden van Oranje kost de Nederlandse samenleving miljoenen euro's. Drinkgelag en feestgedruis gevolgd door ziekmeldingen zorgen op de dag na een wedstrijd voor een fikse schadepost van 3,75 miljoen euro. Een gewonnen wedstrijd van het Nederlands elftal leidt de volgende dag tot wel 27% meer ziekmeldingen. Acture, de grootste private Ziektewet- specialist analyseerde de ziektemeldingen tijdens het EK van 2012 en het WK 2014 ten opzichte van het huidige EK zonder Oranje.

Het WK van 2014 heeft Nederland zo'n zes miljoen euro gekost aan ziektegelden. Zeker de wedstrijden op een doordeweekse dag zijn kostbaar en zorgt ervoor dat veel supporters van Oranje met veel moeite naar het werk gaan of zich massaal ziek melden.

In ons land bestaan daar dus geen cijfers over. In 2014 en 2015 is er door de controledienst van het RIZIV geen enkel zogenoemd ‘welwillendheidsattest' gesignaleerd. Wat we wel weten is dat er in 2015 meer dan 21.000 mensen door controleartsen opnieuw aan het werk werden gezet.

Over hoeveel voorschrijvende artsen het gaat, blijft een onbeantwoorde vraag. Nochtans heeft het RIZIV twee sociale inspectiediensten en zou er naar analogie met de profielencommissie heel makkelijk kunnen vastgesteld worden welke artsen in welke omstandigheden en op welk moment fraude plegen.

De N-VA wil de controleartsen nu aan de bevoegdheid van de ziekenfondsen onttrekken en ze bij het RIZIV onderbrengen om hun werking te standaardiseren en gerichter te sturen. Dit kan een buitenkans zijn om ook deze leemte op te vullen en een meldpunt voor manifest oneigenlijk schrijfgedrag op te richten.

Maar men moet verder gaan. Ook de Orde van Artsen moet hier zijn verantwoordelijkheid opnemen en de betrokken artsen sanctioneren. Het gaat hier immers om een grove deontologische fout die de eer en de waardigheid van het beroep tot in de kern aantast.

En een doctoraatstudent zou over de kostprijs van dat oneigenlijk verzuim best eens een interessante paper kunnen schrijven. Maudie Derks, algemeen directeur van het Nederlandse Acture: "Ervan uitgaande dat de gemiddelde ziektedag 250 euro kost en dat er op een dag na een Oranje winst geen 60.0000 maar 75.000 ziekmeldingen zijn, dan kost dat per wedstrijd dus €3.750.000."

Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 juni 2016

Brexit zet heel Brits gezondheidszorgsysteem op de helling

De British Medical Association is in shock nu onomstotelijk vast staat dat het UK de Europese Unie moet verlaten, dat leren we in de wandelgangen van het Europees Parlement in Brussel waar een zegedronken Nigel Farage door zijn collega’s met de nek wordt aangekeken. Groot-Brittannië's lidmaatschap van de EU was immers goed voor de gezondheid van de natie, de internationale samenwerking garandeerde niet alleen de kwaliteit van de zorg, maar bovendien leverde de EU duizenden gezondheidswerkers aan de NHS, zeggen alle Britse medische organisaties.

Het Royal College of Physicians (RCP), dat 30.000 artsen vertegenwoordigt, zegt nu ronduit dat een Brexit de volksgezondheid en de publiekegezondheidszorg grote schade zal toebrengen. De British Medical Association (BMA), die 150.000 leden heeft, officieel neutraal, heeft nog voor de verkiezingen een document gepubliceerd waarin tal van voordelen van het lidmaatschap van Groot-Brittannië voor de NHS, de medische wereld en de volksgezondheid en slechts een handvol nadelen werden opgelijst. Het heeft niet mogen helpen.

Uit een online poll van onze partner M3 Health blijkt dat slechts 30 % van de dokters voor een Brexit waren, maar dat slechts 20% geloofde dat zo'n uitreding werkelijkheid zou worden. En geen enkele dokter geloofde dat de voorstanders van de Leave Campaign, zoals Nigel Farage, Boris Johnson en Eurosceptisch arts en gewezen minister Andrew Murrison ooit maar in werkelijk eraan dachten dat 5.2 miljard £ van de Britse bijdrage in de NHS zou geherinvesteerd worden. Chief Secretary to the Treasury Greg Hands, zeg maar de minister van Financiën, had gewaarschuwd dat zo'n belofte totaal vals en oneerlijk was.

De RCP en de BMA stellen nu dat het UK miljarden ponden onderzoeksgeld, afkomstig van de grote Europese investeringsfondsen zullen moeten missen. En dat is niet alles, daarnaast kan het UK ook geen beroep meer doen op de Europese kwaliteitscontrole, moet het afrekenen met het vertrek van het EMA uit Londen en zal het veel meer moeten betalen voor gezondheidsproducten en medicatie die uit de EU komt.

Uit een document van de BMA blijkt ook dat maar liefst 30.000 artsen of 11 procent van de medici in het UK, hun opleiding kregen in een derde lidstaat van de European Economic Area - dit is de EU, plus IJsland, Noorwegen, Zwitserland en Liechtenstein - wat ze te danken hadden aan het vrije verkeer binnen die lidstaten. Dat moet opnieuw onderhandeld worden.

De voorzitter Simon Stevens, die 75 procent van ziekenhuisdirecties vertegenwoordigt, zegt dat de uittreding uit de EU een personeelscrisis zal veroorzaken in de gezondheidszorg, waar in totaal ongeveer 130.000 burgers uit andere EU-landen werken. 55.000 van de 1.2 miljoen NHS personeelsleden in Engeland alleen komen uit derde EU-landen. Die dreigen nu hun werkvergunning te verliezen en vallen nu buiten de NHS loonregeling. Het zijn precies die immigranten die geviseerd werden door Farage en cie.

De Leave campaigners wuiven dit nu weg, maar brengen geen argumenten aan. Marek Sacha, CEO van de thuiszorgorganisatie Revere Care, zei dat "het feit alleen al dat men van de NHS een argument in de twist tussen Leave en Remain heeft gemaakt, schokkend is. Groot-Brittannië dat de rug naar de EU gekeerd heeft, zal meer dan waarschijnlijk zijn gezondheidsuitgaven moeten verminderen en dit zal nog meer barsten in onze reeds beschadigd National Health System creëren." Hij voorziet vooral een groot tekort aan personeel voor de thuiszorg, dat voor een overgroot deel afkomstig is uit Zuid- en Oost-Europese EU-landen.

De EU-wetten zetten ook de tabaksfabrikanten onder druk met een nieuw verbod op gearomatiseerde tabaksproducten, die nu in het UK weer vrij op de markt mogen en die jongeren aanmoedigen om te roken. Nieuwe EU-voorstellen dwingen ook voedingsbedrijven naar vermindering van het gebruik van schadelijke transvetzuren in hun producten , een wetgevend proces dat in het UK helemaal opnieuw moet opgestart worden.

Kortom, de Brexit betekent voor zowel artsen als patiënten een ramp.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

12:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 juni 2016

Resultaten peiling: "Een derde van Belgische artsen wil laatstewilpil voorschrijven"

In Nederland wil de Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) 'bij wijze van proef' een levenseindepil verstrekken aan ouderen die niet terminaal ziek zijn, maar wel vinden dat ze 'klaar' zijn met leven. De dood als experiment dus. Bent u bereid om de laatstewilpil voor te schrijven, was de vraag die we aan onze lezers stelden. 222 artsen antwoordden op deze vraagstelling, 73 artsen (33%) reageerde positief, 138 negatief (62%) en 11 artsen (5%) hadden geen mening. Die cijfers hadden we niet verwacht.

De vraagstelling gebeurde voor de uitspraak in de Zaak Sint-Augustinus te Diest, bekend werd en kon dus niet beïnvloed worden door de eventuele emoties of gevoelens van sympathie die het vonnis van de rechtbank kon oproepen.

Ter herinnering: in Diest werd een rusthuis veroordeeld omdat ze een patiënt euthanasie weigerden. In deze zaak was de bekende huisarts en gewezen politicus Patrick Vankrunkelsven betrokken partij. "Je zou kunnen verwachten dat artsen sympathie hadden voor deze huisarts," zegt professor Wim Distelmans, "gezien deze in zijn autonoom medisch handelen binnen de muren van een zorginstelling gehinderd werd. Artsen zijn daar allergisch aan."

Maar dat was in deze niet het geval. De enquête werd dus in tempore non suspectu gehouden. En dat maakt de verhouding pro en contra alleen maar interessanter. Bijkomend element is dat er geen verschillen zijn tussen vrouwelijke en mannelijke respondenten, en ook al niet tussen Nederlandstalige en Franstalige artsen. Hoe staat dr. Distelmans tegenover dergelijk initiatief?

"De eerste vraag die ik me stel is of de arts aanwezig is als de pil ingenomen wordt. Als de arts in de kamer blijft, dan is dit zijn medische verantwoordelijkheid. In dat geval gaat het hier in feite om euthanasie," zegt professor Distelmans, "en moet een registratiedocument opgestuurd worden naar de federale commissie euthanasie. Wanneer de arts niet aanwezig is bij de inname van de pil, noemt men het hulp bij zelfdoding en dat roept toch een aantal vragen op.

Zelfdoding is in België niet bij wet verboden, en is dus op het eerste gezicht geen strafbaar feit. Maar volgens sommigen bevindt de patiënt zich in zo'n geval in een noodsituatie. Door de patiënt niet te verhinderen aan zelfdoding te doen (maar integendeel hem hulp bieden (o.v.v. een pil), kan beschouwd worden als schuldig verzuim. Het zal dus van de interpretatie van de rechter afhangen of de arts al dan niet een strafbaar feit heeft gepleegd. Maar er zijn andere vragen.

Als de arts die pil voorschrijft en de patiënt haalt die op voorschrift af bij de apotheker, weet de arts dan wel of de pil goed gebruikt wordt? Om te beginnen weet de arts niet of de patiënt de pil al dan niet genomen heeft. Hij weet ook niet of de zelfdoding gelukt is. De patiënt kan moeten braken en ontwaken uit zijn coma. En tenslotte weet hij niet of de patiënt de pil niet aan derden gegeven heeft."

Op zich heeft professor Distelmans geen problemen met de pil van Drion, zoals de laatstewilpil gemeenzaam genoemd wordt. "Maar zo'n pil zal ook via het internet beschikbaar zijn, wat doe je dan met een achttienjarige die door zijn lief in de steek gelaten werd en die het niet meer ziet zitten?" Normaal gezien zijn artsen redelijk restrictief ten aanzien van zelfdoding.

De bereidwilligheid om deze pil voor te schrijven verbaast dus ook professor Distelmans. In de Verenigde Staten, met name in de staten Oregon, Washington, Montana, Vermont en binnenkort in Californië, is hulp bij zelfdoding wettelijk geregeld. Maar daar blijkt het niet te gaan om een uitweg voor mensen die 'klaar zijn met het leven', maar om een middel dat onder strenge voorwaarden wordt verstrekt aan ongeneeslijk zieke patiënten in een terminale fase.

Het gaat hem om zelfbeschikking. Het middel is bedoeld voor mensen die hun dood zien naderen, die de laatste gruwelijke fase niet willen meemaken maar niet een ander willen belasten met een dodende handeling. In Nederland gaat het integendeel om de patiënten die níét terminaal ziek zijn, psychisch gezond zijn en níét uitzichtloos lijden.

Mensen die zeggen klaar te zijn met het leven en in alle redelijkheid besluiten dat ze er een eind willen maken, maar die geen arts bereid vinden hen te doden. Er is nog een verschil. In de VS kan geen arts worden verplicht aan de wet mee te werken; de NVVE ziet graag dat de dood op verzoek 'gewoon medisch handelen' wordt en dat artsen ertoe kunnen worden verplicht. Dat is voor Distelmans een stap te ver.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

13:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)