18 mei 2017

Ereloon naar talent en ervaring, wel voor advocaten niet voor artsen

 
Advocaten willen dat ze vrij en ongeremd zelf hun honorarium kunnen bepalen. Ook als er een vorm van algemene rechtsbijstandsverzekering wordt opgezet. Uiteraard zal die verzekeraar de vinger op de knip houden. Artsen hebben daar ervaring mee. Een arts is in principe vrij in het bepalen van zijn honorarium.


Maar het recht op een betaalbare gezondheidszorg en het feit dat de overheid via de verzekeringsinstellingen het grootste deel van dit honorarium financiert maken dat er remmende mechanismen bestaan die de omvang van het artsenhonorarium moeten kanaliseren. Ook de Orde stelt dat de arts ‘gematigd en bescheiden moet zijn bij het bepalen van zijn ereloon( code: art: 71). Advocaten willen daar niet van weten.

Stelt u zich het volgende verhaal voor: een patiënt meldt zich met een acute klacht. Hij maakt zich ernstig zorgen. En liever dan beroep te doen op een kwakzalver wendt hij zich tot een afgestudeerde professional. De arts in kwestie luistert aandachtig, hij heeft ervaring met dit soort klachten, en is bereid de patiënt in behandeling te nemen. Maar eerst moet er een provisiefactuur betaald worden. Neem zo'n 2000 €. Dat is gebaseerd op een ereloon van zo'n 170 € per uur, verplaatsingskosten à 0.50 € per kilometer en 3% administratieve kosten.


Daarbij komt 21% BTW. De arts stelt de patiënt echter gerust: dit voorschot zal in mindering worden gebracht van de eindfactuur. Absurd, zegt u? Niet voor een advocaat. Het is eerder de regel dan de uitzondering. Wie naar de dokter gaat, weet –ook in een privé kliniek- perfect hoeveel dat gaat kosten.


Maar bij een rechtszaak weet je wel waar je vertrekt maar niet waar je uitkomt. Een arts vraagt een vast bedrag. Een advocaat bepaalt zelf zijn ereloon, volgens de regel: hoe meer talent en ervaring, hoe hoger het ereloon. Dat maakt dat heel wat rechtszaken stranden, nog voor er een uitspraak komt, omdat het financieel onhaalbaar wordt. Vooral in medische zaken –waar de aansprakelijkheidsverzekering bepaalde limieten op legt- maar ook in geschillen met bijvoorbeeld Riziv of ziekenhuisdirectie, is dat het geval. Ik ken meer dan een arts die zich in de financiële ruïne heeft geprocedeerd. Ook al hebt u het gelijk aan uw kant, vaak is het de raadsman die als enige winnaar overblijft.


Maar er is verandering op komst. Minister van Justitie Koen Geens legt nu een vast eenheidstarief voor advocaten op tafel. Op de bijzondere ministerraad van vorige zondag werd besloten om een 'nomenclatuur voor advocaten' in te voeren. De overheid gaat dus wettelijke tarieven vastleggen, waarna advocaten zelf mogen kiezen of ze zich aan die tarieven houden. Vervolgens wordt een lijst van die advocaten gepubliceerd. Zo krijgt de burger meer transparantie. Als een advocaat zich houdt aan dat vastgelegde ereloon zou de verzekering moeten volstaan om alle kosten te dekken.


In eerste instantie gaat het om echtscheidingen, bouwgeschillen, erfeniskwesties en bepaalde strafzaken. Maar in de coulissen vernemen we dat er ook gedacht wordt aan geschillen binnen het kader van het gezondheidsrecht.


Vorig jaar kreeg de ombudsvrouw van de verzekeringen 598 klachten binnen betreffende verzekeringen voor medische zorg, de hospitalisatieverzekeringen, en dat is slechts het topje van de ijsberg. Er zijn nogal wat klachten in verband met de afhandeling van medische schadegevallen. Volgens het regeringsvoorstel zullen advocaten zelf mogen kiezen of ze zich aan die conventie houden.


En daar zijn ze niet gelukkig mee want , aldus Hasseltse advocaat en opiniemaker Hugo Lamon. Hij maakt de vergelijking met de voetbalcompetitie: "Het is alsof je de lonen van topvoetballers gelijktrekt met de lonen in vierde provinciale." Lamon vreest dat de tarieven een referentie zullen worden voor wat ‘een normale prijs' is. "Daardoor zal de rest van de markt de tarieven automatisch overnemen. Dit plaatst ons allemaal onder druk."


En de Orde van Vlaamse Balies zegt dat er geen prijsafspraken over rechtszaken kunnen worden gemaakt, want zou in strijd zijn met de Europese mededingingsregels. "Door mensen richting een verzekering te duwen, wordt de toegang tot de rechter geprivatiseerd" , zegt meester Philippe Declercq, van de Orde van Vlaamse Balies.


De advocaten zeggen ook dat de ene zaak de andere niet is. Aan de ene zaak heeft een advocaat bijvoorbeeld veel meer werk dan aan een andere. Waarbij ik me de vraag durf te stellen of dat bij dan bij artsen anders is? Draaien die dan voortdurend op routine? Het protest doet me denken aan discussies uit 1964. Misschien stevenen we af op een nationale advocatenstaking.

Tenslotte nog dit: de forfaitaire kilometervergoeding wordt jaarlijks aangepast op 1 juli. Voor 2016 werden ze gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 29 juni 2016. Van 1 juli 2016 tot en met 30 juni 2017 is het nieuwe bedrag 0,3363 € per kilometer. Dus geen 0,50 € per kilometer.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

17 mei 2017

Als je met je hoofd tegen de muur loopt


Wat zou u doen als u of uw kind een chronische levensbedreigende of ernstig beperkende ziekte had, en waarvoor de moderne geneeskunde geen doeltreffende of aanvaardbare behandeling biedt? Veronderstel dat u wordt geplaagd door ernstige voedselallergieën, reumatoïde artritis of MS. Zou u als arts bereid zijn om een stap buiten het domein van de gevestigde geneeskunde te zetten ?


Zou u hulp zoeken bij een niet-conventionele therapeut — zelfs bij iemand zonder enige medische of wetenschappelijke opleiding? En hoe zou je reageren als je hoorde dat anderen in een soortgelijke situatie baat hadden bij zo'n alternatieve remedie?


Ik zat in de Thalys tussen Amsterdam en Brussel en retour van een medisch congres en raakte in gesprek met een overtuigd Skepticus. Een vijftiger, arts bij de overheid, die hijgend en puffend de trein had gehaald en nu met al zijn overgewicht op adem moest komen. Hij had gezien dat ik "The Other Side of Impossible" van Newsweek-journaliste Susannah Meadows las. Hij gnuifde. Het pas verschenen boek bundelt echt gebeurde verhalen over mensen die met hun kop tegen de medische muur liepen en die het bij de alterneuten gingen zoeken. Met succes. De auteur zelf was zo'n geval.


"Er bleef mij geen andere keuze dan het moeras van onbewezen therapieën in te waden," schrijft ze. "Sommigen zullen dit kwakzalverij noemen, maar wij waren meestal geïnspireerd door liefde, wanhoop en hoop, en werden aangewakkerd door onbedwingbare drang en vastberadenheid om oplossingen te vinden voor onze slopende gezondheidsproblemen die de conventionele geneeskunde niet aankon."


Meadows gaat daarbij de wetenschap niet uit de weg. Ze komt tot de vaststelling dat ten minste drie belangrijke factoren een invloed hebben op de oorzaken of het verergeren van bepaalde hardnekkige medische aandoeningen: een lekkende darm, een verstoorde darmflora, en de interactie tussen lichaam en geest, waarbij angst een belangrijke rol speelt.


Een positieve factor is het doorzettingsvermogen dat bepaalde patiënten van jongs af aan aangeleerd kregen: "Vroege levenservaringen in het omgaan met tegenslag zijn een vaccin tegen hopeloosheid en dwingen een mens om te geloven dat als hij gewoon blijft proberen hij uiteindelijk zal slagen. Moed is te weten dat je gepakt wordt en toch doorzetten." Haar eigen zoon kreeg op driejarige leeftijd polyarticulaire juveniele artritis. De artsen vertelden haar dat ze hiermee moest leren leven.


Toen hoorde ze over een kind met dezelfde ziekte dat werd geholpen door het vermijden van gluten en zuivel. Het was pas toen ze een niet medisch opgeleide voedseltherapeute ontmoete die haar wees op het verband tussen angst en sensitiviteit voor bepaalde voedingsmiddelen, dat ze op een keerpunt kwam. Haar zoon kreeg geleidelijk aan gluten en zuivel op zijn dieet. Nu vier jaar later eet hij zonder problemen alles en is de pijn en de inflammatie verdwenen.


Een van de geïnterviewden in het boek is Dr. Terry Lynn Wahls (1955), professor interne geneeskunde aan de University of Iowa Carver College of Medicine in Iowa City. Ze publiceerde meer dan 60 peer-reviewed wetenschappelijke abstracts, posters, en papers, en is behalve een gerenommeerd arts ook patiënt.


In 2000 kreeg Wahls die ooit nationaal kampioen taekwondo was de diagnose dat ze aan de relapsing-remitting-variant van multiple sclerose lijdt. Ze was toen net aan de universiteit begonnen. In 2003 evolueerde dit tot secundair progressieve multiple sclerose. Ze kreeg chemotherapie die haar totaal ontredderde, raakte in een rolstoel en zou niet lang daarna bedlegerig worden.

Terry Lynn Wahls specialiseerde zich in traumatisch hersenletsel en doet klinisch onderzoek naar de effectieve behandeling van een breed scala van fysiologische en psychologische ziektes. Ik ken haar van haar TEDx-talk. In 2014 publiceerde ze haar boek "The Wahls Protocol".

Volgens Wahls geneest haar 'protocol' chronische auto-immuunziektes, zoals multiple sclerose. Het is gebaseerd op het zogenaamde paleodieet in combinatie met vitamines, mineralen, voedingssupplementen en gezonde vetten. Dus geen koolhydraten afkomstig van granen, zuivel of suiker, maar 12 kopjes bessen en veel groenten, biologisch gekweekt vlees, orgaanvlees en vette vis. Dit in combinatie met neuromusculaire elektrische stimulatie en lichaamsbeweging. Binnen één jaar kwam ze uit haar rolstoel en kon ze weer fietsen. Acht jaar later lijkt de MS totaal verdwenen.

De weerstand en het scepticisme was groot maar de voorbije zomer investeerde de Amerikanse National Multiple Sclerosis Society, die ondertussen overtuigd was van het verband tussen dieet en inflammatie 1 miljoen dollar in haar onderzoek.


Zoals het past voor een voorzichtig journalist maakt de auteur geen claims ten voordeel van een of ander dieet. Haar boek is niet normatief, maar beschrijvend. Overigens gaat het meestal over een combinatie van interventies en worden normaal geprijsde supplementen en voedingsmiddelen gebruikt.


We komen aan in Brussel Zuid. Mijn reisgenoot is niet overtuigd. Twee dagen later krijg ik een mailtje: of ik de referenties van dat boek kan doormailen? Het boek werd uitgegeven door Penguin Radom House.


https://www.youtube.com/watch?v=KLjgBLwH3Wc


http://www.penguinrandomhouse.com/books/239373/the-other-...


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

14:48 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 mei 2017

15 jaar euthanasie: en wat als we beter voor ouderen zouden zorgen?


Gaat het om een voltooid leven of een uitzichtloos leven? Na vijftien jaar wet op euthanasie en al zijn uitbreidingen – de wet dateert van 28 mei 2002- is het debat nog altijd niet geluwd. Uit alle onderzoeken blijkt dat 70-80% de Belgische artsen achter de wet staat maar dat ze op twee verschillende manieren reageren.


Ook in deze materie loopt een communautaire scheidslijn. Uit de recente cijfers blijkt dat er het voorbije jaar 2022 aangiftes van euthanasie geregistreerd werden. In Franstalig België waren dat er 393 tegenover 1692 in Vlaanderen, bijna viermaal zoveel dus. Dit zou volgens Open VLD-senator Jean-Jacques De Gucht te maken hebben met het feit dat er meer debat rond euthanasie bestaat in Vlaanderen, terwijl het thema in de Franstalige pers pas een issue wordt als er in Frankrijk een mediastorm oplaait. In Wallonië is euthanasie minder gekend maar wordt ook anders omgegaan met de aangifte. Men noemt het daar een natuurlijke dood en de dokter neemt zelf initiatief, zijnde palliatieve sedatie.


De vraag is niet langer of euthanasie een wettelijk kader moet krijgen. In elk geval zijn alle artsen in ons het land het eens over dit principe: bij twijfel niet doen. De nieuwe vraag luidt: wat met een "voltooid leven"? Moet de burger het wettelijk recht op hulp bij zelfdoding krijgen in geval hij niet uitzichtloos ziek is maar zijn leven afgerond acht. Die vraag wordt op dit ogenblik in Nederland gesteld en de artsenfederatie KNMG raadpleegde daarover haar leden. De Nederlandse artsen wijzen het begrip 'voltooid leven' af. De huidige euthanasiewet biedt genoeg ruimte, zeggen ze, ook bij 'stapeling van ouderdomsklachten'. De Nederlandse formateur en ontslagnemend minister van Volksgezondheid Edith Schippers wil hulp bij zelfdoding wél mogelijk maken, als wordt voldaan aan bepaalde criteria, die getoetst moeten worden door een 'stervenshulpverlener'. De overheid faciliteert dus geheel legaal suïcide.


Vooral de psychiaters leiden het verzet. Zij stellen dat 'dood willen' niet altijd betekent dat de patiënt "dood hoeft te gaan". Een vast voornemen om er een eind aan te maken kan veranderen als de levensomstandigheden verbeteren. Volgens hen valt dood willen moeilijk te onderscheiden van symptomen van een zware depressie. De Vlaming Damiaan Denys, die voorzitter is van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, noemde het plan van de minister een 'uitvloeisel van onze individualistische, pragmatische, op productiviteit gerichte samenleving'. De dood als de snelste en goedkoopste oplossing is voor de vergrijzing en groeiende zorgkosten.


Ik vind dat de vraag moet gesteld worden. ik zie ze om me heen: opgewekte, helder denkende, in hun onafhankelijkheid beperkte maar nog steeds actieve hoogbejaarden en hun leeftijdsgenoten die ten onder gaan aan eenzaamheid, verveling, die nauwelijks contact hebben met hun kinderen, die beperkt zijn maar vrezen voor afhankelijkheid, die niet tot last van hun omgeving willen zijn en die vooral angst hebben voor een pijnlijk sterfbed. Zouden die mensen hun doodswens niet even uitstellen als ze beter omringd zouden worden? Als ze niet geïnfantiliseerd zouden worden in zorginstellingen waar het belang van de aandeelhouders belangrijker is dan de kwaliteit van de zorg?


Deze discussie gaat niet over mensen die zelfstandig tot de dood besluiten. Ik ben van mening dat zelfmoord, hoe tragisch ook voor familie en omgeving, kadert binnen het recht op zelfbeschikking. Maar van zelfbeschikking is geen sprake als mijn doodswens door een ambtenaar getoetst moet worden. Hoe fijngevoelig zo'n functionaris kan zijn, weten we uit de dagelijkse praktijk.


En voor het goed begrip: ik zit niet op de lijn van de Antwerpse filosoof Willem Lemmens die te pas en te onpas roept dat "de meerderheid van de psychiaters" en "zovele familieleden" hem gezegd hebben dat ze geen voorstander zijn van euthanasie. Geen kwaad woord over mijn familieleden, maar als er iemand niet over mijn levenseinde moet beslissen dan zijn zij dat wel. Ik vrees dat dan pas heel wat ouderen zich onveilig en overbodig gaan voelen of druk zullen ervaren om er een eind aan te maken.


Marc van Impe


Bron: MediQuality

20:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)