10 november 2017

Onderzoekers verzwegen dat 'wondercomapatiënt' die bewustzijn terugkreeg al maanden overleden was

Enkele weken geleden verscheen in Current Biology het bericht dat een 35-jarige Fransman die al 15 jaar geen tekenen van bewustzijn vertoonde, met elektrische stimulatie opeens objecten kon volgen met zijn ogen. Nu blijkt dat de man ten tijde van publicatie al drie maand geleden overleden was. De vraag wordt nu gesteld of het overlijden verband houdt met de behandeling.


De Franse dokters van het CHU van Lyon zouden sinds januari 2016 via een stimulator in de borst systematisch de nervus vagus gestimuleerd hebben. De patiënt werd thuis verzorgd. Er werd een elektrode in de nek van de patiënt geïmplanteerd, vlakbij de linker halsslagader, om de linker vagus zenuw te stimuleren. Deze werd onder de huid aangesloten op een elektrische pulsgenerator die onder het sleutelbeen is geïmplanteerd. Dag en nacht, werd een 30 hertz stimulatie toegepast in 30-seconden cycli gevolgd door vijf minuten downtime. De auteurs verhoogden geleidelijk de intensiteit.


Er waren geen onmiddellijke effecten. Maar na een maand stimulatie werd een dubbele verbetering waargenomen. De patiënt volgde een object met zijn ogen en voldeed aan eenvoudige opdrachten, die hij voorheen niet deed. "Toen we hem bijvoorbeeld vroegen om zijn hoofd naar rechts te draaien, deed hij dat heel langzaam," zegt Angela Sirigu, coauteur van de studie.


Hij reageerde ook op een vorm van "bedreiging": hij opende zijn ogen toen iemand zijn gezicht heel dicht bij zijn gezicht kwam. Zijn moeder meldde dat hij wakker werd toen een therapeut hem voorlas. Hij toonde ook emotionele reacties. "We zagen een traan op zijn wang toen hij luisterde naar muziek waar hij van hield," zegt Sirigu eraan toe. De Luikse professor Steven Laureys, hoofd van GIGA -Consciousness de Liège, nam niet deel aan de studie maar noemde de resultaten –voor zover hij kon overzien- een zeer veelbelovende chirurgische benadering van dit probleem.


Maar de toestand van de patiënt verslechterde. Hij kreeg slaapapneu. De stroomsterkte werd teruggedraaid, en in maart van dit jaar werd de stimulator definitief uitgezet. Drie maanden later liep de man een infectie op die hem binnen een paar dagen fataal werd. Er werd geen autopsie gedaan. Nu blijkt dat de onderzoekers met opzet verzwegen de wonderpatiënt al drie maanden dood was omdat ze vreesden dat het overlijdensbericht hun resultaten zou vertroebelen.


In Le Monde zegt de moeder van de man die uit de coma ontwaakt zou zijn dat de onderzoekers op verzoek van de familie het overlijden verzwegen omdat het om een privékwestie ging. Volgens de hoogleraar Jacques Luauté, diensthoofd fysische geneeskunde aan het CHU van Lyon, die de behandeling leidde en er ruchtbaarheid aan gaf, vreesde het onderzoeksteam dat de dood van de patiënt ten onrechte in verband zou worden gebracht met de behandeling.


Volgens dr. Luauté heeft de dood van de patiënt niets te maken met de experimentele behandeling die hij een jaar lang onderging.


Ethisch gezien volkomen onjuist, concludeert dagblad Libération: De onderzoekers hebben belangwekkende informatie achterwege gelaten om 'een miraculeuze versie te kunnen presenteren van hun experiment', aldus de krant.


Ook Libération had, net als andere media, de onderzoeksleider gevraagd hoe het nu met de patiënt ging en daar was antwoord op gegeven ('We hebben sindsdien geen nieuw onderzoek meer bij hem gedaan') - achteraf gezien wrange woorden.


De arts noemt het achterhouden van het overlijden nu 'een vergissing'. De onderzoekers hebben bovendien verzuimd om in hun onderzoeksartikel te vermelden dat de patiënt last kreeg van slaapapneu en dat daarom de stimulator werd uitgezet, terwijl dit toch om ernstige bijwerkingen van de behandeling gaat die beschreven hadden moeten zijn.


http://www.lemonde.fr/sciences/article/2017/09/25/stimule...

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:12 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

09 november 2017

Een derde van de Franstalige erkende artsen haalde diploma in buitenland

250 van de 696 artsen (of 35,9%) uit de Franstalige gemeenschap die in 2016 een RIZIV-nummer kregen, behaalden hun diploma in het buitenland.

In de Franstalige Gemeenschap ontvingen 436 Belgische afgestudeerde personen een RIZIV-nummer . Dat blijkt uit de laatste cijfers van de planningscommissie. In Vlaanderen ligt dit cijfer met 11,1% beduidend lager.


Sinds 2012 ligt het aantal Franstalige artsen met een buitenlands diploma die een RIZIV-nummer krijgen elk jaar boven de 30%. De meeste artsen die in het buitenland afstudeerden, zijn afkomstig uit de Europese Unie. Dankzij het vrij verkeer van goederen en personen vallen zij niet onder de quota.


Over heel België werd in 2016 bijna een kwart van de RIZIV-nummers toegekend aan artsen met een buitenlands diploma (24%). Dat is slecht nieuws voor studenten die in ons land een opleiding geneeskunde willen beginnen. Eerder al trokken de artsenverenigingen aan de alarmbel over de toestroom van buitenlandse artsen. In 2015 hadden 388 van de 1.715 artsen die een erkenning kregen, een buitenlands diploma.


Artsen uit een andere Europese lidstaat kunnen in ons land aan de slag mits ze één van de drie landstalen spreken. Dat is een gevolg van het vrij verkeer van personen in de Europese Unie en de wederzijdse erkenning van diploma's. Huisartsen (27 procent) blijken iets vaker in het buitenland gestudeerd te hebben dan specialisten (19 procent).

Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:07 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 november 2017

Orde blijft ondoorzichtig, artsen pikken dit niet


Meer dan driekwart van de artsen die wij ondervraagden wil dat de Orde doorzichtiger handelt en partijen in een geschil op de hoogte houdt. Maar eerst dit: Ik word aangesproken op mijn column over het seksisme in eigen land. Waar ik het vandaan haal om de reputatie van een gerenommeerde Alma Mater door het slijk te halen? Ach, België heeft zijn eigen Harvey Weinstein, en in het Vlaams luistert hij naar de roepnaam Walter.


De internationaal gereputeerde psychiater en hoogleraar aan de KULeuven Walter Vandereycken (68) moest vijf jaar geleden opbiechten dat hij twintig jaar lang geheime seksuele relaties had met zijn vrouwelijke patiënten. Geen enkele van zijn collega's was niet op de hoogte, zo bleek achteraf, maar een voor een lieten de christelijke zielenknijpers het na in te grijpen. Vandereycken, de zogenaamde specialist eetstoornissen die blijkbaar leed aan een aantal seksuele en morele stoornissen hield altijd vol dat die relaties er altijd met wederzijdse toestemming kwamen, zijn slachtoffers spraken dat resoluut tegen.


Eens te meer kwam de zaak uit via de media. Kristien Hemmerechts schreef eerst een verhaal over een anorexiapatiënte. Dan bracht een reportagemaker van het Eén programma Terzake de zaak uit. Vandereycken die een mooie carrière uitgebouwd had als professor en psychiater, bleek in realiteit al twee decennia als een seksueel roofdier over de campus in Tienen en Leuven te zwerven.


‘Ik ben een relatief bekend persoon en heb een lange carrière achter de rug. Maar er zit een heel donkere bladzijde aan waar ik ook moreel in de knoei mee lag', vertelde hij. ‘Ik zat privé in een crisis en werd verliefd op een patiënt. Meteen heb ik die therapie stopgezet en ben ik een kortstondige, geheime relatie begonnen. Nadien gebeurde dat opnieuw. Ik ben toen zelf in therapie gegaan.' Het klinkt Spacey-achtig, vol zelfbeklag, met halve excuses, niet helemaal zijn schuld. De zonde is een remspoor dat in de witwas verdwijnt. Dertien jaar later werd hij opnieuw verliefd. En opnieuw op een patiënt.


‘Er speelden zich een aantal crisissen af waardoor die vrouw dringend opgenomen moest worden. Ik heb haar meermaals naar het ziekenhuis gebracht en ben toen ook opnieuw in therapie gegaan. Het was fout.' De psychiater voelde zich naar eigen zeggen enorm schuldig. ‘Ik heb brokstukken gemaakt die ik nooit meer kan lijmen, ik kan de klok niet meer terugzetten.' Vandereycken was "vastgelopen". "Als mijn geloofwaardigheid weg is, zal ik net voor mijn pensioen de consequenties daarvan aanvaarden."


Uiteraard hield hij vol dat zijn seksuele handelingen altijd met wederzijdse toestemming gebeurden. De Broeders Alexianen in Tienen, waar Vandereycken twintig jaar afdelingshoofd van de psychiatrische kliniek was, wisten zoegnaamd van niets. Nochtans waren tal van collega's al jarenlang op de hoogte van het misbruik. Sterker nog, onder druk van bevriende artsen was hij in het verleden in therapie gegaan. Maar niemand vond het nodig de Orde te waarschuwen. Niemand nam maatregelen. Niemand bood excuses aan. De toenmalige Leuvense rector Mark Waer verdween in het zand van de vergetelheid.


"Ik heb fouten begaan maar kan de klok niet terugzetten. Het begon twintig jaar geleden toen ik in een privékliniek verliefd werd op een patiënte. Ik heb toen de therapie stopgezet en een kortstondige relatie gehad. Daarna heeft dat zich herhaald en ben ik nog verliefd geworden op patiëntes. Er stelde zich daarbij een belangrijk probleem: dat van de afhankelijkheid. In welke mate kan iemand ja of neen zeggen?", erkent Vandereycken. Het is alsof je de reportage over Harvey Weinstein leest: een ex-patiënte zei dat de psychiater met de grenzen speelde van wat kan en niet kan. "Zo moest ik hem aanspreken met Walter, moest het licht uit tijdens de therapie en kwam hij naast me zitten. Ik voelde me zeer oncomfortabel, zeer onveilig. Ik was bang."


Geert Dom, de toenmalige voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Psychiaters, reageerde geschokt. Volgens hem kon dit deontologisch gezien helemaal niet door de beugel, onder welke vorm dan ook. Hij pleitte voor de invoering van een wettelijke meldingsplicht voor hulpverleners die weet hebben van misbruik door collega's, zoals in Nederland. Ook de procedure bij de Orde der Artsen moest transparanter. De Orde moest de mogelijkheid krijgen patiënten te informeren over het verloop van de procedure en de sancties.


Wij vroegen onze lezers of zij van mening waren dat de Orde der Artsen moet hervormd worden. 72% van de artsen, in Noord en Zuid, zijn die mening toegedaan. 76 % van de artsen vindt ook dat de wie een klacht indient bij de Orde van het verloop van de behandeling op de hoogte moet gebracht worden.


Mijn gesprekspartner is het daar absoluut niet mee eens. Hij en ik kennen menig psychiater die zich aan Freudiaanse vrijpostigheden te buiten gaat. In 2012, het jaar van de zaak Vandereycken waren er in de loop van de voorbije vijftig jaar amper een zestigtal klachten binnengekomen over seksueel misbruik. Dat lage aantal zou het gevolg kunnen zijn van de weinig doorzichtige procedure, aldus de Orde toen. Er is ondertussen nog niets veranderd. Vandereycken zette aanvankelijk zijn activiteiten verder in de groepspraktijk Crescendo in Kessel-Lo.


De Orde besliste pas in 2015 dat Vandereycken nooit nog als arts mag werken. De Orde der Artsen zegt dat ze met deze uitspraak nadrukkelijk de kant van de slachtoffers koos. Dr. Walter Vandereycken staat nog steeds erkend als neuropsychiater met privé praktijk in Kessel-Lo. Ondoorzichtigheid lijkt me een onnauwkeurige omschrijving.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:59 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)