30 mei 2017

De Beweging.net richt zich op honderdjarigen



Rerum vetustum; het katholieke feest dat meestal in de midweek van mei valt is de gelegenheid voor een reeks fikse katholieke toespraken. Toespraken zijn obligate onderdelen van een feestceremonie die er weinig of niet toe doen. Belangrijk is wie met de opperste sovjet op het podium staat.


Voor de rest zijn het clichés uit de oude doos waarin ook de oude foto's liggen van werkende huisvrouwen in schorten met een kroost onder het snot. Een prent uit een Tasschenboek, voor een druilerige zondagmiddag. Niet zo bij Donald Van Gorp, hoofdkaas van de CM. Zijn wereld is blijkbaar de wereld van het Tasschen prentje, in zwart-wit.


In naam van de strijd tegen het populisme, trok hij een doos populisme open. Homeopathie in de praktijk. Donald Van Gorp, de voorzitter van het christelijke ziekenfonds CM, maakte het wel heel grof en ging ver terug naar het begin van de twintigste eeuw: " Stel je eens voor dat iemand tegen Elodie, die in een ziekenhuis met een longontsteking is opgenomen, zou zeggen: 'Te veel mensen gebruiken onnodig antibiotica. Tegen een longontsteking helpen ze wel, maar toch gaan we jou net als iedereen het dubbele van de prijs aanrekenen'.


Afgezien van het feit dat zijn voorbeeld even mank loopt als een driebenige steenezel, is het helemaal niet zo dat de genaamde Elodie plots de volle prijs van haar antibiotica gaat betalen. De prijsverhoging heeft enkel een effect op antibiotica die mensen bij de apotheek aankopen. Voor geneesmiddelen die enkel in ziekenhuizen worden bedeeld, is er niets veranderd. Patiënt Elodie uit het voorbeeld zal dus niet de prijs die twee keer zo hoog ligt moeten betalen.


"Of stel je eens voor dat ze tegen Johan, die thuis zit met zware rugproblemen, zeggen dat hij een deel van zijn uitkering zal verliezen als hij niet hard genoeg zijn best doet om weer op de bouwwerf te staan" alweer Donald Van Gorp. Als de rug van Johan kapot is, wordt hij niet opnieuw een stelling opgejaagd. Artsen zullen wel uitzoeken of hij nog aangepast werk aankan. Daarvoor moet Johan enkele procedures volgen, zoals het invullen van een vragenlijst en hij moet langsgaan bij een huisarts. Enkel als hij dat niet doet, kan hij gedurende één maand een deel van zijn uitkering verliezen. En waarschijnlijk heet Johan niet Johan maar Kenny.


* Na het verschijnen van dit artikel gaf de CM toe dat het voorbeeld van Elodie verkeerd was. Volgens het ziekenfonds staat de fout enkel in de naar de pers gestuurde versie van de speech van voorzitter Donald Van Gorp en werd tijdens de toespraak zelf een correct voorbeeld gegeven.


Tot zover de tekstkritiek. Maar dan de keuze van de namen: "Elodie", ik bel mijn negentig plus moeder en vraag hoeveel Elodies zij kent. "Ach menneke," zegt ze, "da's een naam uit de jaren twintig, van voor de eerste oorlog zelfs." Donald Van Gorp richt zich dus tot 100+jarigen. Zij die sowieso stemmen per volmacht. Een waar net nog maar weinig beweging inzit. De toekomst oogt roze.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:15 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

29 mei 2017

Tijd voor islamverpleging


Er komt een enorme golf op ons af. De beweging is al onder ons, af en toe worden we met de voeten van de bodem getild, voorlopig landen we nog steeds.


Maar als ik in de krant lees dat binnen vandaag en acht jaar 16.000 van de 32.000 spoormannen met pensioen zal gegaan zijn, dan gaat het bij mij malen. Ook die mannen en vrouwen zullen ooit in de zorg terechtkomen zoals dat heet.


Ik zie ze al aan de buvette van het oudemannenhuis staan voor hun ochtendlijke glazen boterhammen. Maar dit is een grapje, uiteraard. Er is meer aan de hand. Ik ben van de generatie babyboomers. Wij zijn de eerste gekleurde generatie, wat betekent dat onder ons tot een kwart medemensen zijn die een ander geloof aanhangen, er andere culturele gebruiken op na houden, kortom die nu nog thuis leven maar ook over acht jaar in een afhankelijke zorgsituatie terecht dreigen te komen.


Moslims hebben net als joden, de plicht hebben als kind te zorgen voor hun ouders. Het paradijs ligt onder de voeten van je moeder, zegt de islam. Voor moslims is de moeder, maar ook de vader heilig. En die stuur je dan toch niet naar een rusthuis?


De ouderen gaan enkel naar woonzorgcentra in geval van hoge nood, als de familie niet langer zelf zorg kunnen geven. Maar islamvriendelijke verpleging is het minste wat die moslims mogen verwachten. Maar zullen ze die krijgen? Joodse medeburgers kunnen in Joodse rusthuizen zoals de residentie Apfelbaum-Laub terecht.


Door de vergrijzing zal de nood aan rusthuizen groter worden, ook bij de moslimgemeenschap. Rusthuizen blijven een no-gozone voor moslims. En de weinigen die hun weg naar een rusthuis vinden, hebben vaak niemand die voor hen kan zorgen. Slechts één percent van de bewoners van een Vlaams rusthuis is allochtoon en moslims maken daar amper deel van uit.


Komt daarbij dat de meeste van die generatie Marokkaans-Belgische en Turks-Belgische ouderen zeer gebrekkig de landstalen en zeker het Nederlands beheersen. Vaak zijn ze ronduit analfabeet. Eigenlijk willen ze terugkeren naar het dorp in hun thuisland, zegt me een Marokkaanse arts, maar daar hebben ze de energie noch de middelen toe. Deze eerste generatie gaat dus niet meer vertrokken en zal roemloos worden ingehaald door ouderdom en alle bijpassende kwalen en gebreken. Binnen tien jaar zullen ze massaal aankloppen bij de poorten van de zorg. En die zullen zich ook willen thuis en begrepen voelen.


Moslim-vriendelijke zorg is meer dan Halal-vlees, en een schoon bidmatje op de kamer. Er zijn specifieke gebruiken en verwachtingen. Ouderen krijgen bezigheidstherapie, maar de toegepaste methodieken veronderstellen dat de cliënt geletterd is. De tekeningen en symbolen zijn doodgewoon voor iemand die school liep maar werken niet bij ongeschoolden. Kinderliedjes zingen idem dito. Onze vaak uitstekende instellingen hanteren de slogan ‘zorg op maat' maar dat is het dus niet. Wat wel zou werken is een therapie gebaseerd op koranrecitatie. Maar zijn er in ons land animatoren die koranverzen kennen?


Hetzelfde met eten. Kapot gekookt halal-eten blijft kapot gekookt. Welke instellingen bieden sardientjes met tomaat, harira, tajine met rozijnen, couscous met lam, honingzoete muntthee, honig met amandelkoekjes? En dan zijn daar nog een lange reeks van potentiële incidenten rond sanitaire verrichtingen, kledingvoorschriften, gebedsplichten, bezoektijden, eetgewoonten, huiskameractiviteiten, wasgoedgebruiken, slaapkamerperikelen, enz. ik stel me de vraag of er in onze zorginstellingen ruimte en middelen zijn voor ‘diversiteitsmanagement' en ‘cultuursensitieve zorg'?


Misschien is dit het moment om een oproep te doen voor de opleiding van islamitische verpleegkundigen. Om het met de schrijver Mohammed Benzakour te zeggen: na multicultureel samenleven, het is nu tijd om werk te maken van multicultureel samensterven.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

13:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 mei 2017

Nederlandse fertiliteitsspecialist gebruikte eigen sperma


Gisteren raakte bekend dat een Nederlandse fertiliteitsspecialist met zijn eigen zaad minstens 19 kinderen heeft verwekt. De kans is reëel dat het aantal nog oploopt tot zestig biologische kinderen. De zaak kwam aan het licht na onderzoek door het Fiom, de Nederlandse vereniging voor ongewenste zwangerschap en afstammingsvragen.
De arts, Jan Karbaat overleed op 89-jarige leeftijd nog voor zijn proces op 12 mei kon beginnen. Zijn echtgenote, Ria Karbaat, die op de hoogte bleek van de praktijken, moest wel voor de rechter verschijnen.


Jan Karbaat was directeur van de bekendste spermakliniek in het Nederlandse Barendrecht waar in de jaren tachtig en negentig tot zesduizend vrouwen zwanger werden. De man wordt ervan verdacht zijn klanten in de jaren 80 regelmatig met zijn eigen zaad te bevruchten. Ook gebruikte hij het zaad van andere donoren dan hij voorgaf. Karbaat zou de donorgegevens met opzet vervalst hebben. Zo gebruikte hij het zaad van een autistische man uit Suriname die meer dan 200 stalen afstond. Ook hield hij zich niet aan de regel dat met het zaad van één donor hoogstens zes kinderen verwekt mogen worden.


Karbaat weigerde bij leven de feiten te bekennen en DNA af te staan. Maar één van zijn wettelijke kinderen deed dit wel en daardoor kon de Fiom KID-DNA Databank onderzoeken welke van de in de kliniek geïnsemineerde vrouwen een kind van Karbaat ter wereld hadden gebracht.


Het Medisch Centrum Bijdorp, in Barendrecht (vlakbij Rotterdam), werd in 2009 gesloten. De zaak is sinds vorige maand volop in het nieuws in Nederland, en de Poolse schrijver Kamil Baluk schreef er een boek over (https://www.dowody.com/product-page/wszystkie-dzieci-louisa).


Hij interviewde Karbaat: "Voor hem eindigde zijn verantwoordelijkheid wanneer iemand zwanger was, vanaf dat moment was het volledig aan de ouders. Hij mat zijn succes alleen aan hoeveel vrouwen er in zijn kliniek zwanger raakten," zegt hij.


Volgens Baluk was dr. Karbaat misschien een extreem geval, maar zeker niet de uitzondering. In de jaren zeventig en tachtig werd er geen of weinig belang gehecht aan de rechten van het kind. Het ging om het fundamentele recht van elke vrouw om zwanger te worden. Pas in de jaren negentig kreeg je in Nederland het tweeloketsysteem, waarbij de donor kon kiezen of hij anoniem of niet-anoniem zaad wilde doneren. Sinds 2004 is het in Nederland in tegenstelling tot in ons land zelfs niet meer mogelijk om anoniem te doneren. De discussie over anoniem donorschap wordt nu ook in ons land gevoerd.


Op 2 juni volgt de uitspraak.



Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:02 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)