15 maart 2017

Zijn patiënten met een migratieachtergrond echt minder trouw?


De Vlaamse minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) heeft de steen in de kikkerpoel gegooid. Zij bestond het de allochtonen en nieuwkomers met de vinger te wijzen: "We mogen gerust wat meer engagement verwachten van allochtone ouders en nieuwkomers."


Bij de socialisten en groenen ontketende deze uitspraak de voorbije week een storm van verontwaardiging. Maar insiders zeggen dat de minister gelijk heeft: ouders met een immigratieachtergrond hebben minder contact met school, leerkrachten en maar ook andere ouders en hun kinderen. Ik bespreek de kwestie met een specialiste uit de Kanaalzone. Hoe zit dat met de betrokkenheid van de patiënt?


Het is een bekend fenomeen dat patiënten met een immigratieachtergrond een ander beeld hebben van de gedragscode in de gezondheidszorg. Zo is het nog altijd een feit dat ze enthousiaste bezoekers van Spoed zijn. Wie een dag in de wachtzaal van de urgentieafdeling doorbrengt kan niet anders dan tot die conclusie komen.


De gesluierde vrouwen zoeken elkaar op. Als ze niet in hun moedertaal met elkaar converseren, moet er dringend gecommuniceerd worden via de smartphone. De Brusselse ziekenhuizen en de instellingen in de rand zijn op deze patiëntenpopulatie voorzien en hebben een tweetalige verpleging ter beschikking. Maar het probleem ligt hem daar niet. De spoedpatiënten worden doorverwezen naar een specialist of hun huisarts, al dan niet in het wijkcentrum.


"Allochtone patiënten die zich niet in een van de landstalen kunnen uitdrukken, volgen die doorverwijzing zelden op," zegt een arts uit de Rand. "Of ze verwachten een wonderremedie en gaan zonder ons daar over in te lichten te rade bij een derde arts. Wij noemen dit medisch shoppen. Het valt me overigens op dat de ziekenfondsen die toch dagelijks met dat fenomeen geconfronteerd worden – de immigranten gaan hun terugbetaling cash ophalen- weinig of geen actie ondernemen tegen dat fenomeen. Zij zien toch als eersten dat de patiënten telkens voor dezelfde aandoening een consultatie aangaan bij diverse artsen."


Een tweede probleem is dat voor bepaalde vrouwen met een immigratieachtergrond een mannelijke arts uit den boze is. Worden ze daarmee geconfronteerd, dan is de relatie gelijk afgelopen.


En tenslotte zijn er een aantal onderzoeken helemaal haram.


"Vandaar dat bepaalde, soms dodelijke ziekten, zoals darmkanker of borstkanker veel te laat gediagnosticeerd worden en fataal aflopen." Ook dr. Luc Colement die al jaren succesvol actie voert voor de preventie van darmkanker weet dat en zocht daarom steun bij een imam, steun die hij ook kreeg.


Mijn vriendin woont in de Brusselse rand. Ze vraagt zich af waarom de patiënten zo weinig naar de voorlichtingsvergaderingen komen. Waarom ze niet betrokken zijn bij een patiëntenbeweging. Op die manier wordt de kloof niet kleiner." Misschien zijn patiënten met een migratieachtergrond niet minder betrokken bij hun gezondheid dan autochtonen, zeg ik, maar hebben ze een andere aanpak nodig.


"Ze verstaan niet wat wij als arts doen. Ze beheersen de taal niet voldoende, durven geen vragen stellen, ze voelen schaamte. En als ziekenhuisarts moet je wel al de NIAZ gegevens nauwkeurig invullen, maar heb je geen tijd voor enig echt persoonlijk contact. Laat staan dat je weet uit welke familiale omstandigheden de patiënt komt. Op die manier worden heel wat zaken gemist. Ook intra-familiaal geweld."


Sommige ziekenhuizen zetten tolken in. Maar die zijn er niet altijd, zeker niet op Spoed. En medisch geschoolde tolken zijn duur. Daar zijn geen budgetten voor. Een gratis variant is het gestudeerde , meestal vrouwelijke familielid. "Maar wat doe je dan met de privacy van de patiënt. Hoe ga je om met SOA's die je niet zomaar bekend wil maken en die je als vrouw vaak slechts van één persoon kunt opgedaan hebben. Als je daar met een allochtone patiënt over begint is dat vaak meteen het einde van het verhaal."


Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 maart 2017

Nieuwe generatie mijdt sigaretten en alcohol

Ik heb altijd mijn twijfels gehad bij fatsoensrakkers die een politiek van drooglegging voorstaan. Het heeft nooit gewerkt en zal nooit werken. Ik was veertien in een tijd dat roken, laat staan drinken streng verboden werd voor kinderen van onze generatie. Een leraar op de zondagse tekenacademie leerde me mijn eerste sigaret kennen. Ik had daar geen bijgedachten over. Maar het werd het begin van meer dan twintig jaar verslaving. Nochtans werd de eerste sigaret prompt gevolgd door een rammeling, iets wat nu ook niet meer tot het pedagogisch arsenaal behoort. Het verbod thuis, op het college en in de jeugdbeweging maakte de verslaving dubbel aantrekkelijk. Ondertussen ben ik al weer ruim 30 jaar van die zonde af.


Ook vandaag zijn er advocaten voor een strenge restrictie van tabak en alcohol. De minister neemt daar een meer relaxte houding in. Ik denk dat ze gelijk heeft. Uit een onderzoek van de Britse NHS onder 14.000 pubers dat pas gepubliceerd werd, blijkt dat kinderen nooit zo weinig gerookt of gedronken hebben. De helft van de deelnemers ondergingen achteraf een medisch controle-onderzoek.


Pubers beneden de 16 experimenteren 60% minder met alcohol, vergeleken met 2003, terwijl de consumptie van sigaretten is met 75% gedaald. Sterker nog, uit de Health Survey for England 2016 blijkt dat slechts 4% van 8- tot 15-jarigen ooit een sigaretje probeerde. In 2003 was dit nog 19 %. Meer dan een derde van hen die toch rookten probeerde een e-sigaret, terwijl slechts 2% van de niet-rokende kinderen aan de vaping ging.


16% probeerde een alcoholhoudende drank. In 2003 was dit nog 45%. Dit betekent dat kinderen op een bijzonder beïnvloedbare leeftijd de slechte gewoonten van hun ouders vermijden. Het verslag stelt dat dit het resultaat zou kunnen zijn van nieuwe preventietechnologie, van responsabilisering wat leidt tot meer gewetensvolle kinderen en een beter ouderschap. Volgens campagneleiders tegen het roken en drinken hebben de restricties hun resultaat bewezen.


Maar volgens hoofdonderzoeker Gillian Prior spelen ook de sociale media een belangrijke rol. "Kinderen besteden hun tijd nu anders dan 15 jaar geleden. Wie actief wil zijn op de sociale media houdt daar beter zijn hoofd bij en drinkt of rookt dus niet." Ook het softdrugsgebruik neemt dramatisch af.


Een van de ondervraagde ouders geeft de zinnigste uitleg: "Volgens mijn tienerzonen is niet drinken zinvol omdat dat hun reactietijden bij het gamen zou kunnen beïnvloeden. Het idee van het drinken van omwille van de roes trekt hen niet aan. Daarbij hebben ze net als ik een hekel aan de geur van tabaksrook."


Diezelfde attitude merk ik op in mijn eigen uitgebreide familie: roken is niet cool, dronken worden is een teken van zwakte, dope is voor losers.


Er komt echter niet alleen goed nieuws: vier vijfde van de kinderen is niet genoeg fysiek actief en een derde lijdt aan overgewicht.


De Engelse resultaten kunnen niet zo maar geëxtrapoleerd worden naar ons land, maar ze zijn zeker indicatief.


Marc van Impe


http://content.digital.nhs.uk/article/7551/Household-surv...

 

Bron: MediQuality

 

 

08:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

13 maart 2017

Mannen kunnen geen klok lezen


Het leven is een Zweedse triller. Ibsen schreef het al. Mannen zijn bang belachelijk gemaakt te worden door vrouwen, vrouwen vrezen vermoord te worden door een man, zegt een interviewee in 'Made in Europe' door Dimitri Verhulst. Ik hoor hoe bij de wissel van de nachtploeg een verpleegster haar collega vraagt even te wachten om mee te lopen naar de parking.


Ik heb dit eerder gehoord. Bij het verlaten van de campus. Na een avond in het theater. Ik lees in De Tijd hoe Uber tot een karikatuur verwordt. Er broeit een schandaal rond het bedrijf dat van disruptie zijn bedrijfsfilosofie gemaakt heeft.


Een schandaal dat draait om veel meer dan om seksisme en opportunisme. Silicon Valley is deze week zichzelf tegengekomen, schrijft de krant. Ik denk dat de Valley niet de enige symbolische plek is maar dat we hier staan voor een kantelpunt dat veel meer consequenties gaat hebben dan de grab 'm by the pussy president Donald Trump kan verzinnen - of zijn beperkte gedachtegoed. Het wereldbeeld gaat om het universum dat hoogopgeleiden waar u lezer toe hoort, en waar u zich dagelijks onbewust van bent.


Het heeft niets vandoen met de arbeidsvoorwaarden van de vele illegale en legale zorghelpers die mijn urinaal komen reinigen, mij koffie brengen en mijn beddengoed verschonen maar om die honderdduizenden artsen en zorgverstrekkers, wetenschappers, uitvinders en ontwikkelaars die niet alleen systematisch minder betaald worden dan hun penis-dragende collega's maar die diezelfde mannetjes herleiden tot wat ze in feite zijn: een karikatuur van de grootsprakerige, zelfingenomen macho. Dat de omgeving waarin die überman werkt iets vrouwonvriendelijker is dan gepermitteerd, verrast eigenlijk niemand. Ook daarin blijkt de dagelijkse realiteit ontstellend weinig te verschillen van de van Trump.


Ex-werkneemster Susan Fowler van Uber schildert op haar blog een verbijsterend beeld van de bedrijfscultuur. Ze was er amper in dienst, of haar nieuwe chef vroeg haar via chat al om seks. Ze rapporteerde hem bij de personeelsdienst, waar ze het advies kreeg om overplaatsing te vragen naar een ander project – want de man in kwestie was een ‘high performer' en dus onaantastbaar. Ze leerde in de maanden nadien dat Uber doordrongen was van dergelijke praktijken. Uiteindelijk werd ze bedreigd met ontslag als ze er bleef over klagen. Ze hield de eer aan zichzelf en stapte op. Dat gaf nog eens aanleiding tot de actie #Delete­Uber, waarbij mensen elkaar via Twitter aanmoedigden om Uber van hun smartphone te wissen.


Travis Kalanick, de hoofdgrabber van Uber, kondigde inmiddels een intern onderzoek aan. Na de onthullingen van Susan Fowler is die hashtag terug. Mannen onderschatten de werkelijkheid.


Er staan enorme financiële belangen op het spel. Op papier is Uber nu zo'n 70 miljard dollar waard. Dat zou wel eens kunnen veranderen. Het onderzoek van het marktonderzoeksbureau PerryUndem zegt u hoe laat het is. Tenzij u geen klok kan lezen.


Om de resultaten van dit onderzoek te raadplegen klik op deze link: 
Men underestimate the Sexism Faced by Women


Marc van Impe

Bron: MediQuality

 

09:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)