29 november 2017

Een op de vier Nederlanders heeft hersenaandoening


Een op de vier Nederlanders heeft een hersenaandoening en een op de vijf sterfgevallen is het gevolg van een hersenaandoening. Dit blijkt uit onderzoek van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) in opdracht van de Hersenstichting. De organisatie start een campagne om "Nederlanders bewust te maken van de omvang én de impact van een hersenaandoening".


In 2016 stonden er in totaal 3,8 miljoen mensen bij de huisarts geregistreerd met een hersenaandoening in de breedste zin van het woord, van hersenletsel tot dementie. Omdat veel mensen geen medische hulp zoeken en niet geregistreerd worden, ligt het daadwerkelijke aantal patiënten volgens de stichting nog hoger. Volgens de Hersenstichting bedragen de zorgkosten voor de ziekten jaarlijks ruim 25 miljard euro, ofwel 27 procent van de totale zorgkosten in Nederland.


De onderzoekers beschouwen psychische stoornissen ook als hersenaandoeningen. Dit is meteen ook de grootste groep: bijna 2 miljoen Nederlanders lijden aan een psychische stoornis, zoals persoonlijkheidsstoornissen, depressie of angst- en paniekstoornissen. Neurowetenschapper Laura Rigter erkent dat ook andere factoren een rol spelen bij het ontwikkelen van psychische stoornissen. 'Maar er is voldoende wetenschappelijk bewijs dat in de hersenen veranderingen plaatsvinden.'' Een hersenaandoening is niet altijd de directe oorzaak van een stoornis, zegt Rigter, maar de hersenen bepalen wel hoeveel 'aanleg' iemand heeft.


Voor het eerst zijn hersenaandoeningen in de volgende vijf clusters ingedeeld:


Psychische stoornissen, zoals persoonlijkheidsstoornissen, angst- en paniekstoornis of depressie: 1.907.700 mensen


Chronische hersenaandoeningen die geleidelijk zijn ontstaan, zoals dementie, de ziekte van Parkinson of epilepsie: 1.337.800 mensen


Niet Aangeboren hersenletsel (NAH), zoals een beroerte en traumatisch hersenletsel: 645.900 mensen


Slaapstoornissen, zoals insomnie of slaapapneu: 506.200 mensen


Hersenaandoeningen die in het eerste levensjaar tot uiting komen, zoals een verstandelijke handicap of afwijkingen aan centraal zenuwstelsel: 100.300 mensen


"Ook al is een hersenaandoening niet altijd zichtbaar, iedereen kent dus wel iemand die hier aan lijdt", vertelt Rigter. "Hersenaandoeningen brengen niet alleen hoge zorgkosten met zich mee, ook de sociale gevolgen zijn vaak groot. Daarom starten we met een campagne waarin we de impact van een hersenaandoening willen laten zien."


Het totale dossier Hersenaandoeningen, ingedeeld op prevalentie, sterfte, ziektelast en kosten, is in te zien op de site van de Volksgezondheid en Zorg.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

19:50 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Is de minister chronisch vermoeid?


"Beste minister, U besluit om voorlopig geen volledige update inzake het CVS/ME beleid door te voeren. U laat zo enkele belangrijke vragen onbeantwoord. Misschien wil u wachten tot de nieuwe richtlijnen van NICE misschien pas in 2020 beschikbaar zijn? Daarover maak ik me zorgen."

Uittreksel uit een open brief gericht aan minister Maggie De Block.


Geachte mevrouw de minister,


Beste Maggie,


Ik wil uw aandacht even vragen voor de CVS/ME patiënten in ons land. U reageerde niet op de open brief van collega Annelies Vanbelle.


We hebben hier de voorbije maanden verschillende malen bericht over de peripetieën rond de PACE studie en de verantwoordelijkheid dienaangaande van de Britse Gezondheidsraad NICE. Zowel de PACE-trial als het Nederlandse FITNET-NHS onderzoek zijn op een mislukking uitgelopen.


Wij hebben op deze website systematisch bericht over de ernstige methodologische tekortkomingen in zowel de Nederlandse FITNET-studie als het werk van professor Esther Crawley en de PACE-trial. Na heel wat weerstand en de uitspraak van het Hoogste Gerechtshof heeft NICE besloten om een volledige actualisering van Clinical Guideline 53, de richtlijn voor de behandeling van CVS/ME, na te streven, in plaats van de alles bij het oude te laten, wat de gemakkelijkste houding zou zijn.


Voor ons land is dit heel belangrijk. De richtlijnen van de Geneeskundige Directie van het Riziv zijn immers een kopij van Clinical Guideline 53 en worden tot op de letter volgt. De directeur Ri De Ridder blijft nog altijd CG53 aanhouden en geeft geen sjoege. Als hij zich zou baseren op de huidige wetenschap na de internationale controverse over de PACE-trialen andere CBT/GET-proeven, zou hij zijn beleid herzien. Quod non.


NICE heeft nu een lijst met prioriteiten aangekondigd die tegen 2020 voor een eerlijk en adequaat beleid moeten zorgen. Het is hoog nodig. De CVS/ME patiënten verkeren al jaren in moeilijkheden en wat nog erger is, ze worden geteisterd en overstelpt met negatieve opmerkingen van behandelende artsen, academici, controlerende geneesheren en door de verzekeringen koudweg buiten gezet. Dat allemaal op basis van CG53. Tussen haakjes, dr. De Ridder heeft de ambitie om na zijn pensioen de verantwoordelijkheid op te nemen van de organisatie die belast gaat worden met het beleid inzake chronische zieketen. Dat belooft.


U besluit om voorlopig geen volledige update inzake het CVS/ME beleid door te voeren. En dat laat enkele vragen onbeantwoord. Misschien wil u wachten tot de nieuwe richtlijnen van Nice misschien pas in 2020 beschikbaar zijn. daarover maak ik me zorgen. Na de ervaringen uit het verleden lijkt NICE niet de ideale partner om richtlijnen bij te werken.


En wel hierom.


Wat is nu de officiële status van CG53? Wordt die richtlijn in ons land gewoon geklasseerd of op de een of andere manier als "voorlopig" of "stand-by" beschouwd? Of blijft ze volledig van kracht? Met andere woorden, als klinieken en artsen van het Leuvense referentiecentrum beweren dat ze de "NICE-richtlijnen" voor CVS/ME volgen, zijn ze dan ook verplicht om patiënten te informeren dat de huidige versie eigenlijk niet langer deugt? Als deze kliniek en de artsen ervan CBT en/of GET voorschrijven en NICE als referentie aanvoeren, hebben zij dan niet de plicht uit te leggen dat de effectiviteit van deze twee behandelingen ernstig in twijfel wordt getrokken? Kortom dat het een maat voor niets is. Is dat geen verspilling van duur gezondheidsbudget?


Het besluit om een "volledige update" na te streven suggereert dat NICE zich bij de internationale wetenschappelijke gemeenschap heeft aangesloten en zich nu afvraagt of psychologische en gedragsmatige benaderingen wel geschikt zijn voor de behandeling deze ziekte. Maar op de websites worden patiënten en pleitbezorgers bij verwijzingen naar CVS/ME nog altijd geconfronteerd met oude omschrijving als zou de ziekte psychosomatisch van oorsprong zijn.


Ik maak me daarover zorgen. Want om te beginnen blijft NICE werken met het Adult Improving Access to Psychological Therapies programma (IAPT), wat ontworpen om "digitale therapieën te beoordelen voor de behandeling van angst, depressie en medisch onverklaarbare aandoeningen" waarmee we weer op de psychiatrische piste zitten. Dat voorspelt weinig goeds. Gaat België nu ook weer die piste volgen? Waarom is het chronische vermoeidheidssyndroom nog steeds opgenomen in het IAPT-programma?


Een andere reden waarom patiënten vermoeden dat de psychiaters het chronische vermoeidheidssyndroom weer naar hun hand willen zetten is in een recente verwijzing als zou CVS/ME een, "vermoedelijke neurologische aandoening" zijn. NICE had het in dat verband over het chronische vermoeidheidssyndroom als een "functioneel" symptoom of aandoening. "Functionele symptomen zijn klachten die niet primair verklaard worden op basis van fysieke of fysiologische afwijkingen. Ze zullen waarschijnlijk een emotionele basis hebben. De ontwerprichtlijn suggereert bijvoorbeeld dat "concentratieproblemen" geen verwijzing naar een neuroloog rechtvaardigen als deze problemen "geassocieerd worden met chronisch vermoeidheidssyndroom of fibromyalgie".


Psychiaters en andere aanhangers van de bio-psychosociale school hebben chronische vermoeidheidssyndroom, fibromyalgie, prikkelbare darm syndroom, en andere aandoeningen met zogenaamde "medisch onverklaarde symptomen" lang geclassificeerd als functionele somatische syndromen of aandoeningen. Het wordt duidelijk dat NICE, gezien de huidige inspanning om de CVS/ME begeleiding te vernieuwen en het significante bewijs van werkelijke fysiologische stoornissen, op dit moment er als alles aan doet om deze ziekte te beschrijven als een "functioneel" symptoom dat niet primair "organisch van aard is, maar" waarschijnlijk een emotionele basis "heeft".


Gaat u daarin mee? Want dan mevrouw de minister zijn we terug bij AF.


Tenslotte nog dit: ook bij het Riziv klaagt men dat hun medewerkers net zoals de Pace-onderzoekers fysiek en psychisch bedreigd zouden zijn en dat daarom een sereen debat onmogelijk zou zijn. Dit blijkt een leugen te zijn. Bristol University schreef in een officiële mededeling op 9 juni: "We have received no recorded instances of harassment of staff by a third party between July 2015 and January 2017."

Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 november 2017

Ik voel me schuldig omdat CM hieraan meegewerkt heeft


Aan het woord is Luc Van Gorp, voorzitter van de CM, in gesprek met de collega’s van Knack Magazine. Helemaal in het begin van een interview over de slechte kwaliteit van de zorg: “We investeren vandaag handenvol geld om mensen heel oud te laten worden. Maar als het zover is hebben ze het gevoel dat we hen in de kou laten staan… Zelf voel ik me schuldig omdat CM als verzekeraar aan dat businessmodel meegewerkt heeft. Terwijl ik er eigenlijk van overtuigd ben dat ons gezondheidssysteem veel meer in kwaliteit dan in kwantiteit zou moeten investeren.”


Marc Justaert, de gewezen voorzitter van de CM hoort het nu eens van een ander: zijn beleid dat hij meer dan twintig jaar lang bespeelde als een trekharmonica klinkt vals. Het pleit voor Luc Van Gorp dat hij in dat overigens uitstekende interview de hand in eigen boezem durft te steken. Weinige ziekenfondsvoorzitters, op Geert Messiaen van de Liberale Mutualiteiten na, die om het jaar een lezenswaardig boek afscheidt, hebben het hem voor gedaan. Zelfkritiek is een eigenschap die bij de ziekenfondsen zelden voorkomt. Maar het volstaat niet mea culpa te zeggen om daarna ervan uit te gaan dat na de biecht alles vergeven is. Men moet niet alleen de zonde bekennen maar ook inzicht tonen. En ik vrees dat dit bij Van Gorp nog ontbreekt. "Meer en meer mensen beginnen in te zien dat onze gezondheidszorg verkeerd is gefinancierd en georganiseerd", besluit hij het interview. " Zij keren zich tegen de macht van artsen, van ziekenhuizen en geneesmiddelenindustrie. Ik ben ervan overtuigd dat ze gaandeweg maar van zich zullen laten horen in belangengroepen. Ik moet toegeven dat ik daar erg onrustig van word. Welke rol kunnen en mogen wij daar als ziekenfonds bij spelen?"


U leest het goed: artsen, ziekenhuizen en geneesmiddelenindustrie vreten de bonen. Niet de ziekenfondsen. Merkwaardig dat hij ervan uitgaat dat de patiënt zich geen vragen stelt over de gigantische geldtransfermachine die deze ziekenfondsen geworden zijn. Alleen al hun werkingsbudget overtreft dat van de hele federale huisartsengeneeskunde. Alsof de werking van de spoorvakbond meer zou kosten dan de kostprijs van het personeel achter het loket en in de trein.


De ziekenfondsen zijn aan bezinning toe. Ze vertegenwoordigen de patiënt niet, ze vertegenwoordigen zichzelf, zijnde wat ze zijn: een verzekeringsinstelling die moet beantwoorden aan de economische wetmatigheden. En zoals de grootgrutter in de eerste plaats denkt aan zijn eigen overleven, en niet aan het koopplezier van de klant, denkt het ziekenfonds aan zijn eigen financiële gezondheid. Centjes en procentjes, niet de kleine ventjes.


De patiënt weet beter waar hij aan toe is. De wet op de Patiëntenrechten is wat dat betreft duidelijk: de patiënt kan een vertegenwoordiger aanduiden, een fysiek persoon, desnoods stelt de vrederechter een bewindvoerder aan. Maar nergens is er sprake van het ziekenfonds.


Begin vorige week verscheen het rapport van Deloitte Econopolis over de staat van onze gezondheidszorg. Een eerste conclusie daaruit is dat de Belg nog altijd gelooft dat we in het beste "verzorgde" land ter wereld leven. De werkelijkheid is echter hard bij les: op heel wat gebieden, preventie en ouderzorg om er maar een paar te noemen, hangen we aan de staart van het peloton.


Het is lood om oud ijzer. Men zegt wat en er gebeurt verder niets. En toch moet er bespaart worden. Ik hoorde op een Nederlands congres een origineel voorstel: Geef de huisarts een bonus op elke voorkomen heropname in het ziekenhuis. Het idee komt van Marc Berg van McKinsey. Hij becijferde dat alleen al door de vermijdbare zorg te vermijden kan men 15 tot 20 procent van de zorguitgaven besparen. Het werd uitgeprobeerd in de staat New York. Volksgezondheid kost daar 80 miljard. Eerste jaar 8 miljard bespaard. Van zo'n bericht word ik optimist.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

20:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)