02 oktober 2017

Het nieuwe moederhuis


Het voordeel van de oudste te zijn en deel uit te maken van wat later een groot gezin zal blijken te worden, is dat je wie na je de familie komt vervolmaken, weet geboren worden. Ze zeggen wel dat je geheugen pas begint te werken als je zo’n jaar of vier vijf bent, maar het mijne begon op mijn tweede jaar te registreren en is sindsdien niet meer opgehouden.


Van de geboortes herinner ik me vooral de doopplechtigheden in de koude duistere basiliek, maar nog meer het heldere moederhuis waar mijn moeder als een koningin-moeder opgetooid in een gigantisch bed lag. Er liep een moeder overste rond die in mijn ogen onder haar habijt een hoepelrok of dergelijke structuur droeg en voortdurend kwam aandraven met limonade zonder prik, thee en koekjes. De pocketnonnetjes die als ijverige werksters door de gangen van het moederhuis liepen sjouwden af en aan met handdoeken, kompressen, schalen met geheimzinnige toestellen en flesjes ether, -de geur die alles overheerste.


En op het menu stond kip met mandarijntjes uit blik. Na mij zijn er in de loop van tien jaar nog zes gekomen en telkens en elke dag aten ze daar gebraden kip met mandarijntjes. In mijn herinnering dan. En de dokter rookte een sigaar. In het ziekenhuis.


Ik denk daar onwillekeurig aan als ik denk aan de maatregel die het aantal materniteitafdelingen in onze algemene ziekenhuizen gaat herleiden tot een absoluut minimum. Toen ik zelf aan de progenituur toe was, was het moederhuis in het stadje D. al lang gesloten. De nonnetjes waren naar het oude-nonnentehuis of uitgetreden. De kip met mandarijntjes was vervangen door een grootkeukenachtige maaltijd, je wou in zo'n kamer zeker niet langer liggen dan absoluut nodig was. De enige verbetering was dat je nu een ijskastje op de kamer had.


Vorige week stuurde een vriend een geboortekaartje. Bleek dat zijn kleine in een soort Ibis-hotel geboren is: in een even karakterloze als saaie kamer met een kunstlederen fauteuil en een harde stoel dat je toch niet te lang zou blijven zitten. Volgens mij keek de kleine nors en ontevreden.


Dat zou ik ook zijn als dit mijn eerste logies in dit ondermaanse zou zijn.


Ik denk dat er zich stilaan een markt vormt voor privé investeerders die moederhuizen willen exploiteren. Dichtbij, comfortabel, met leuk personeel. En een goeie arts die op afroep beschikbaar is. Zou dat de bedoeling zijn?


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 oktober 2017

AI stelt sneller diagnose darmkanker dan gastro-enteroloog


Ander en beter nieuws uit een woelig Barcelona: kunstmatige intelligentie (AI) kan tijdens een colonoscopie in minder dan een seconde darmpoliepen identificeren en analyseren.


Japanse onderzoekers demonstreerden tijdens de United European Gastroenterology Week, vorige week woensdag in Barcelona, een computerondersteund endoscopisch diagnostisch systeem dat het beeld van een colorectale poliep uitvergroot en binnen de seconde vergelijkt met 30.000 endocytoscopische beelden die machinaal aangeleerd werden.


De onderzoekers zeiden dat ze in minder dan een seconde en met 86% nauwkeurigheid de pathologie van de poliep konden voorspellen, gebaseerd op een studie die meer dan 300 poliepen evalueert. In totaal werden 306 poliepen in real-time beoordeeld met behulp van het AI-geassisteerde systeem, met een gevoeligheid van 94%, een specificiteit van 79%, een nauwkeurigheid van 86% en positieve en negatieve voorspellende waarden bij het identificeren van neoplastische veranderingen van respectievelijk 79% en 93%.


"De meest opmerkelijke doorbraak van dit systeem is dat kunstmatige intelligentie in real-time de optische biopsie van colorectale poliepen tijdens de colonoscopie mogelijk maakt, ongeacht de vaardigheid van de endoscopisten," aldus Dr. Yuichi Mori, van de Universiteit van Showa in Yokohama. Mori zei hij nu een bredere studie willen opzetten die gericht is op het creëren van een systeem dat poliepen automatisch kan detecteren.

Mori Y, Kudo S-E, Misawa M et al. Diagnostic yield of "artificial intelligence"-assisted endocytoscopy for colorectal polyps: a prospective study. Presented at UEG Week Barcelona 2017.


Mori Y, Kudo SE, Chiu PW et al. Impact of an automated system for endocytoscopic diagnosis of small colorectal lesions: an international web-based study. Endoscopy 2016;48(12):1110-18.


Misawa M, Kudo SE, Mori Y, et al. Characterization of colorectal lesions using a computer-aided diagnostic system for narrow-band imaging endocytoscopy. Gastroenterology 2016;150(7):1531-32.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:53 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

Burn-out? Dat komt door de pil

We zitten op het terras bij de bocht van de rivier en bespreken de toestand van de wereld. Het is officieel herfst, het seizoen van onze leeftijd, en het gesprek gaat over hoe zeldzaam een flesje Orval wordt in de bierafdeling van de supermarkt, en over de burn-outepidemie. “Merkwaardig,” zegt mijn vriend de huisarts, “dat ik zelden of nooit een burn-out vaststel bij een patiënt boven de vijftig."


"Ik heb patiënten die op 65ste actiever zijn dan ooit, die zelfs een nieuw bedrijf beginnen, ik heb leraars die een nieuwe carrière beginnen als reisgids of in de horecazaak van hun kind, maar geen van hen die opgebrand raakt. Integendeel."


"Het is een van die mysteriën van onze tijd," zegt de kinesist, "ze hebben geen weerbaarheid meer, die jongelui. Als ze met hun kop tegen de muur lopen, vallen ze om en blijven ze liggen. Nochtans zijn zij het die de sportscholen bezoeken." De apotheker, zoals gewoonlijk, zegt niets en staart in zijn glas.


"Ik denk dat we kunnen spreken van een nieuw type mens," zeg ik. "niet alleen lichamelijk zien ze er anders uit, ook mentaal zitten ze anders in elkaar. De cesuur ligt hem ergens in het begin van de jaren zestig." Mijn tafelgenoten kennen mijn theorie rond mei 68, maar deze maal hebben ze het fout. Ik haal mijn theorie bij twee Nederlandse auteurs van zo'n typisch pedagogisch doe-het-zelf-boek dat ik in preview toegemaild kreeg.


Volgens Dorine Hermans en Els Rozenbroek kun je de (westerse) mensheid verdelen in twee groepen: de miljarden die vóór begin jaren zestig werden geboren, toen de pil werd geïntroduceerd, en de miljoenen die sindsdien een ‘bewuste keuze' zijn. Eigenlijk is die beslissing voor de mens te groot, zeggen Hermans & Rozenbroek: "Aan zo'n gigantisch project als een kind begin je alleen als je het gevoel hebt dat je de dat kind een plezier doet. Zo worden ouders in de rol gedrongen van gastvrouwen en -heren die hun kinderen hebben uitgenodigd op een feest. Als de gasten zich niet uitbundig amuseren, hebben de ouders gefaald."


Ouders zijn dus te lief voor hun kinderen, te begripvol. En dat komt door de pil, denken ze. Ik ben een ouder uit de voor-pil en na-pil periode. Mijn eerste kleine was een onverwacht cadeau, geen sprake dat de katholieke apotheker in het stadje je aan de pil hielp. De laatste werd met evenveel liefde op bestelling gemaakt. Alle vier zie ik ze even graag. Maar gastheer heb ik me nooit gevoeld. Integendeel, ik voelde me jong als ik was, beladen met een enorme verantwoordelijkheid. Maar ik heb nooit geloofd in de ooit zo geprezen alternatieve opvoeding die in tijdschriften als Ouders van Nu gepropageerd werd.


Ik heb nooit onderhandeld met mijn kleuters. En nu lees ik dat ik goed bezig was. Het juiste antwoord op de vraag ‘waarom mag dat niet?' is: ‘Omdat ik het zeg!' Een baby die de hele nacht huilt? Oordopjes in en het kind in de verste hoek van het huis leggen. Het zijn slechts twee adviezen van de ervaren ‘tante Do en tante Els', zoals de twee schrijvende moeders van in de vijftig zich noemen.


Moderne ouders, schrijven zij, relativeren niet, nemen de opvoeding te serieus en gaan veel te sterk uit van de wensen van het kind. Kinderen worden daar vervelend van en dan wenden de ouders zich weer onzeker en wanhopig tot een leger opvoed-adviseurs. Wat te doen als je kind liegt, niet slaapt, ruziet met broer of zus, de hele dag wil gamen, niet naar school wil of huilt om niets?


De antwoorden, geven ze toe, zouden moderne pedagogen afkeuren. Maar dat maakt niet uit, vinden zij, want miljarden kinderen zijn opgevoed zonder moderne pedagogen. Hun boek komt voort uit hun ergernis over de jeugd van tegenwoordig, die zij te beschermd vinden. "Zo slordig als onze ouders opvoedden, zo perfectionistisch opereren hun kleinkinderen", schrijven ze. "Dat begint al vóór de geboorte. Er wordt een bevallingscursus gevolgd, geen druppel alcohol gedronken, geen kruimel blauwe kaas gegeten, laat staan een sigaret gerookt. Na de geboorte moet de borstvoeding lukken, want flessenkinderen zijn sowieso verloren. Over wel of niet vaccineren worden op websites hele oorlogen uitgevochten. Kinderen worden in de zomer zes keer per dag ingesmeerd met factor 30. Leerkrachten moeten onderhandelen met ouders die zich druk maken om elk stapje dat hun kind op school zet."


Het komt allemaal door de pil, vertellen Hermans en Rozenbroek. Hermans: "De huidige generatie ouders is zo onzeker omdat ze bewust kinderen kreeg. Ze voelen zich voor alles verantwoordelijk omdat ze kozen voor dat kind." En dat kind is een watje geworden.


We zijn het erover eens, de watjes zijn gegarandeerde burn-out kandidaten. Soms is het heerlijk eens reactionair te zijn.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

08:42 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)