09 juni 2017

Après nous, le déluge

 
De feiten zijn wat ze zijn. Je kan als Franstalige je maar beter in een Vlaams ziekenhuis laten behandelen. Dat is geen conclusie van een verstokt Vlaams nationalist maar van de Belgische privé hospitalisatieverzekeringen die het ene na het andere ziekenhuis in de Franstalige Gemeenschap op hun zwarte lijst zetten.


Een buitenlandse collega maakte het aan den lijve mee. Hij moest recent een banale ingreep ondergaan. Hij opteerde voor een ziekenhuis in het centrum van de hoofdstad. Maar zijn hospitalisatieverzekering stuurde hem naar een Nederlandstalig ziekenhuis in de rand. Anders: geen tussenkomst. De reden: de tarieven in de Waalse en Brusselse ziekenhuizen zijn een veelvoud van wat je in Vlaanderen betaalt. Een gelukkige uitzondering is het CHU Liège, zegt ons een goed geïnformeerde bron, waar men in de regel de conventies respecteert en de supplementen niet de pan uit swingen.


Maar de gezondheidszorg in het zuiden van het land is nog in een ander bedje ziek. Enkele dagen geleden schreef ik in een blog over de afwezigheid van België in een internationale studie van KPMG over de transparantie in de gezondheidszorg. De reden: België kan geen deugdelijke statistieken voorleggen. De dag van publicatie kreeg ik zeer boze zeer hoge ambtenaar aan de lijn die me stante pede beval de bewijzen voor deze bewering voor te leggen. Bij deze dus.


Ik wil me nuanceren: niet België, maar Franstalig België kan geen deugdelijke gezondheidsstatistieken voorleggen. Ik baseer me daarvoor onder meer op informatie van de OESO en de bevoegde DG's van de Europese Commissie en op een document van het onverdachte IDD. Op woensdag 12 november 2014 publiceerde het Franstalige Institut pour un Développement Durable, het IDD dus, een denktank die in juli 1996 werd opgericht door een onafhankelijke groep onderzoekers en intellectuelen met de bedoeling de problematiek van de Franstalige gemeenschap beter te begrijpen en naar oplossingen te zoeken, een rapport onder de veelzeggende titel Lutter contre la pauvreté et l'exclusion sociale : une politique sans objectifs régionaux ni statistiques solides, on a du mal à y croire. Het IDD heeft een studie klaar.


We hebben in ons land het stadium bereikt dat we drie gezondheidszorgsystemen naast elkaar bestaan. De Brusselse gezondheidszorg die gestuurd wordt door drie ministers, is de duurste van het land. De Waalse gezondheidszorg die sinds 1981 nagenoeg onafgebroken door de PS bestuurd wordt, slaagt er niet in de stap naar de 21ste eeuw te zetten. Qua netwerking gunnen private en publieke ziekenhuizen elkaar het licht in de ogen niet. Men staat amper in de startblokken of men wordt al geconfronteerd met een schandaal dat stilaan Publifin-achtige vormen begint aan te nemen. Ziekenhuisbestuurders laten zich rijkelijk betalen en geven zichzelf douceurtjes.


De nieuwe IDD-nota die nu in Wetstraatkringen circuleert waarschuwt ervoor dat de effecten van de zesde staatshervorming stilaan uitdoven, wat betekent dat er een einde komt aan de compensaties. Uit de IDD-nota kan men concluderen dat die evolutie bijzonder verontrustend is.


Om terug te keren naar ons uitgangspunt: de ziektekosten. Het verschil in uitgaven in de ziekteverzekering tussen Vlaanderen en Wallonië verdubbelde sinds 2011 dat verschil tot circa 110 euro. In 2015 is dat verschil in de gemiddelde ziektekosten voor een Vlaming (2.108,87) en een Waal (2.244,94) nog verder opgelopen tot 136,07 euro. Dat blijkt uit een berekening op basis van de gegevens van de Landsbond van de Neutrale Ziekenfondsen, goed voor meer dan een half miljoen inwoners: 219.000 Vlaamse, 48.000 Brusselse en 250.000 Waalse rechthebbenden. Die cijfers zijn statistisch relevant. Ze dateren van april 2016.


Een Vlaamse titularis betaalde jaarlijks afgerond 19.000 euro aan sociale zekerheidsbijdragen, een Franstalige slechts 15.000. In Vlaanderen worden 20 uitkeringsdagen voor arbeidsongeschiktheid of invaliditeit per titularis geteld, in Wallonië 25. Het regionale verschil op jaarbasis bedroeg vijf jaar geleden nog 3,8 dagen, vorig jaar 5,7 dagen.


Maar er is meer: in Vlaanderen is de huisarts in 64% van de gevallen de beheerder van het GMD. In Wallonië en Brussel is dat slechts in 38 en 32 % het geval.


"Men kan zich de vraag stellen of er hier geen collectieve verantwoordelijkheid rust bij de Franstalige en Brusselse beleidsverantwoordelijken, " aldus de rapporteurs die vorig jaar pleitten voor meer responsabilisering en voor de communautarisering van de volledige ziekte- en invaliditeitsverzekering.


Komt daarbij dat er in Franstalig België, Brussel én Wallonië, een politieke crisis dreigt zonder voorgaande. In Frankrijk veegde Mélenchon de PS op een hoopje. De PS incontournable zou wel eens weggeveegd kunnen worden door de PTB. Het alternatief dat die partij voorstelt dreigt zowel voor de patiënt als voor de zorgverstrekker zwaar te zullen tegenvallen. Op weg naar Luik voor mijn jaarlijkse controle denk ik aan het citaat dat zowel aan zijn minnares als aan Lodewijk XV wordt toegeschreven: "Après nous, le déluge" Of het Madame de Pompadour of Louis was, het maakt niet uit maar de volgende verkiezingen kunnen wel eens de slag van Rossbach zijn voor de PS. Die slag uit 1757 was desastreus voor de Fransen.


Marc van Impe


http://www.iddweb.eu/?p=320

Bron: MediQuality

08:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 juni 2017

Pelgrimage op andermans voeten



Geen tijd om zelf op bedevaart naar Lourdes, Banneux of Oostakker te gaan? Slaat de midlifecrisis toe maar heb je teveel werk om alles achter jou te laten en op pelgrimage te gaan. Of heb je tere voetzolen en wil je geen blessures oplopen op de weg naar Santiago de Compostela, Fátima of een ander heilig oord. Dan is er nu een oplossing.

In Italië hebben ze al een jaar of drie codista's die tegen (fikse) betaling voor u in de rij gaan staan. De Portugees Carlos Gil gaat letterlijk nog een stapje verder. De gewezen makelaar van 52 wandelt tegen betaling van 2.500 euro in jouw naam naar het katholieke bedevaartsoord Fátima. Dat bedrag is uiteraard exclusief het branden van een kaarsje of het opzeggen van een rozenkransgebed. Na afloop stuurt Gil u een certificaat met daarop stempels, verstrekt door kloosters en kerken langs de route.

Gil begon zijn business in 2002, vertelt hij aan Reuters en AFP. Hij maakt jaarlijks één of twee pelgrimstochten. Hij bouwt daarmee verder op de Middeleeuwse traditie waarbij rijke of druk oorlogvoerende adel monniken in hun naam een bedevaart lieten maken tegen fikse betaling. De familienaam Pelgrims zou daar vandaan komen: professionele bedevaarders van vader op zoon.


De Katholieke Kerk vindt het maar niks. Luther is voor minder de reformatie begonnen. Zij noemt het dan ook doodgewone omkoping. Andere pelgrims spreken van „een schande". Gil benadrukt dat hij het niet om het geld doet. Hij betaalt met de 2.5000 euro alleen zijn zijn onkosten en zijn onbetaald verlof. Een idee voor de minister van Tewerkstelling. We zouden met inlooptrajecten kunnen beginnen naar het kapelletje van de eeuwigen dorst.


Meer info: https://youtu.be/JZfXenK2fE4

Marc van Impe

Bron: MediQuality

10:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

07 juni 2017

NIPT en de romantisering van de afwijking

 
“Tweeduizend jaar geleden gooiden de Romeinen gehandicapte kinderen in de Tiber. Wat hebben we aan beschaving gewinnen als we nu hetzelfde doen voor de geboorte?“, zegt Jo Lebeer, docent Handicapstudies aan de Universiteit Antwerpen. Professor Lebeer vindt dat met de terugbetaling van de NIPT-test de overheid de ouders richting abortus stuurt als ze te horen krijgen dat hun kind het downsyndroom heeft.


Hij schuwt de grove beeldspraak niet en maakt zelfs de vergelijking met de Holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog. "Met dat verschil dat de uitroeiing van de joden georganiseerd werd door de staat." Onze columnist Marc Cosyns maakte een delicatere vergelijking. Maar ook hij alludeert op de negatieve houding tegenover Down-patiënten.


België telt gemiddeld zo'n 128.000 geboortes per jaar. Jaarlijks laten 100.000 vrouwen zich screenen op het risico op downsyndroom. Na de eerste routine controle bij een echografie met nekplooimeting blijft een risicogroep van ongeveer 5.000 vrouwen. Zij ondergingen in het verleden meestal een vruchtwaterpunctie. Maar deze test is zodanig ingrijpend dat een procent van de risicogroep een miskraam krijgt. De NIPT (Niet-Invasieve Prenatale Test) daarentegen is voor 99,9 procent betrouwbaar en absoluut veilig. Ondanks zijn kostprijs werden er in 2014 reeds meer dan 12.000 NIPT-testen verricht. Het KCE berekende dat de terugbetaling van de NIPT-test aan de risicogroep van zo'n 5.000 vrouwen een besparing van 1,6 miljoen euro zou opleveren, omdat de kosten van de vruchtwaterpuncties en de ziekenhuiskosten veroorzaakt door de complicaties wegvallen.


De universiteiten waren onmiddellijk voor. De ziekenfondsen reageerden minder enthousiast. "Wij hebben het intern bekeken", zei Marc Justaert, toenmalig voorzitter van het christelijk ziekenfonds CM. "Wij vinden het niet wenselijk om deze test aan te bieden aan alle zwangeren. Dat zou een te grote inspanning zijn voor het risico." Justaert vermeed een ethische discussie. Hij had mijns inziens ongelijk. Het niet terugbetalen van de NIPT zou tot klassengeneeskunde leiden. Zoals Hendrik Cammu, gynaecoloog aan de VUB, zei: "Het is een beetje cru, maar als het zo doorgaat, zullen er alleen nog kinderen met downsyndroom geboren worden bij de lagere klassen. En dat kan toch niet de bedoeling zijn! Juist deze mensen hebben het al moeilijker in het leven. En een kind met een handicap is geen cadeau. Het kan het duwtje zijn waardoor ze helemaal niet meer boven water komen." Betekent dit dat we naar een samenleving zonder Down gaan, zoals dat in de Skandinavische landen stilaan realiteit is geworden?


Ik zie hier een herhaling van het debat rond abortus en later euthanasie. Tegenstanders interpreteren een mogelijkheid als een plicht. Dat is manipulatie van de feiten. De vergelijking met de antieke Romeinse praktijken is dan ook grotesk. Mensen zijn weerbaar genoeg zijn om existentiële keuzes te maken. De vraag is niet wil ik wel een kind met het syndroom van Down, maar kan ik een leven met een kind met Down aan. Dezelfde vraag geldt overigens ook voor andere erfelijke ziekten. De maatschappij moet zich bewust zijn van die dramatische keuze. Een recht mag nooit een plicht worden. De sociale druk mag die individuele beslissing niet beïnvloeden.

Net zomin als men rokers, alcoholici en andere medeburgers die risicogedrag aan de dag leggen mag uitsluiten van het totale gezondheidszorgpakket.


Niemand moet zich verantwoorden voor zijn of haar keuze, de enige verantwoordelijkheid ligt bij de overheid die ervoor moet zorgen dat elke burger, ook de erfelijk belaste of "andere" , de nodige zorg, steun en opvang krijgt zodat hij een volwaardig en zo gelukkig mogelijk leven kan leiden. Het leven is al lang geen lot meer dat we willens nillens moeten dragen en voor welke inspanning we in het hiernamaals zullen beloond of gestraft worden. Dankzij de (medische) technologie kunnen we zelf in voor een deel bepalen wat we van ons leven willen maken. Dat houdt ook de plicht in dat we keuzes moeten maken.


Ook ik heb in mijn directe omgeving meegemaakt dat een kinderwens op zijn beperking stuitte. Ik heb meer dan eens gezien dat een vrouw in zo'n geval niet over één nacht ijs gaat. En ook dat professionele counseling in zo'n geval tot een beslissing kan leiden. Het grote probleem in ons land is precies die gebrekkige counseling bij prenatale screening.


En tenslotte nog dit: bij de romantisering van een genetische afwijking dreigt men een andere, gevaarlijke richting in te slaan.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)