05 augustus 2017

Peter Adriaenssens gecompromitteerd !


Kinderpsychiater Peter Adriaenssens schreef een open brief naar aanleiding van de moord op een veertienjarig meisje, dochter van een Leuvense academica. De kinderpsychiater is van oordeel dat er teveel loze verhalen de ronde doen en meent dat advocaten moeten waken over integriteit van verdwenen of vermoorde minderjarigen moeten beschermen.


Afgelopen week doken verschillende details op over de fysieke en mentale gezondheidstoestand van zowel de neurochirurg, die aangehouden is op verdenking van moord, als haar dochter. Zoals gewoonlijk zijn de meeste van die verhalen grote onzin en soms regelrechte leugens. Dat is niet uniek. De gerechtsjournalistiek in ons land is niet de meest intelligente discipline binnen het mooie vak van de journalistiek. Ik verwijs in deze graag naar de hangende rechtszaak die bekend staat als de Kasteelmoord. Ook daar circuleren de meest onwaarschijnlijke onzinverhalen. En meestal halen ze nog de krant ook. Komt daarbij dat gerechtsjournalisten in ons land de gewoonte hebben om duidelijk partij te kiezen, op welke gronden dan ook.

Meestal wordt de argumentatie daartoe overgoten met een psychologische saus van de koude grond. Advocaten, ook de grote namen, speurders, onderzoeksrechters en deskundigen, zelfs griffiers, spelen graag in dat spel mee. Het is als in het theater: een gesloten wereld waar roddels, halve waarheden en voorkeuren welig tieren.

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens kan het niet meer aanzien. In zijn verdediging van het slachtoffer en de dader geeft hij details vrij uit het persoonlijk medisch dossier die vallen onder het beroepsgeheim. Ik vraag me af wat daarvan de bedoeling kan zijn. Slachtoffer noch dader worden daar beter van. Het enige wat bereikt wordt is de kinderpsychiater die zelf niet weg te branden is uit de media zichzelf nog maar eens gepositioneerd heeft als incontournable. In deze zaak wel uiterst delicaat. Meester Jef Vermassen, advocaat van de aangeklaagde neurochirurg, hield het eind vorige week bij de mededeling dat "de dochter zwaar ziek was en zowel moeder als dochter depressief was". Hij wou niet verder te willen ingaan op de zaak. "Ik heb mijn beroepsgeheim, maar ik mag ook het geheim van het gerechtelijk onderzoek niet schaden. U begrijpt dat dit voorrang heeft." Vermassen, zelf niet vies van enige publiciteit, gaat tot op de grens maar er niet over. Adriaenssens, die nu zwijgt, doorbreekt zijn beroepsgeheim wel. Sterker nog, hij beschuldigt zijn collega's die zwijgen van " schuldig verzuim" . Hij vraagt zelfs dat de Kinderrechtencommissariaat hier een initiatief neemt, zodat een verdwenen of vermoorde minderjarige automatisch een advocaat krijgt die de integriteit beschermt. Ik moet de grote witte ridder Adriaenssens teleurstellen. De richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek stellen duidelijk dat het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Daarom worden er initialen gebruik. Wordt er geen adres vrij gegeven. Respecteert men de regels van het onderzoek. Toch in deze zaak. Gaat het echter om de moord op een minderjarige en haar beide grootouders door een bodybuilder dan verschijnt foto, naam en toenaam in de krant en wordt zelfs de ontsnappingsroute in detail beschreven. Inderdaad , twee maten en gewichten. Twee verschillende sociale klassen ook.


Ik geloof dat hier de maat van Adriaenssens schoen wringt. De moord waar hij zich bij betrokken voelt, had plaats in een academisch milieu, in een provinciestadje waar iedereen iedereen kent en waar rang en stand nog van belang zijn. De Leuvense academische wereld heeft het de voorbije maanden niet onder de markt gehad. Er waren de spanningen rond de rector verkiezingen, het ontslag van een topdokter, nu een andere topdokter die in opspraak komt. Het lijkt een aflevering van Morse wel, recht uit het verderfelijke Oxford. Dirk Depover van Child Focus formuleerde het duidelijk: "Het gaat hier om een zeer uitzonderlijk verhaal, haast larger than life." Ook hij  onderschrijft niet meteen de oproep voor advocaten die de integriteit van vermiste of overleden minderjarigen zouden moeten beschermen. En Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen verwijst naar de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek, waarin het belang van het kind moet worden afgewogen ten opzichte van het maatschappelijk belang. Die Raad levert overigens uitstekend werk in geschillen tussen journalisten en nieuwsconsumenten. Zij waakt als geen ander over de ethische code van elke journalist. Het recente gebeuren kan er alleen maar voor zorgen dat men deze ethische code nog strikter zal naleven.


Professor Peter Adriaenssens is bezweken aan de verleiding om zich in een debat te gooien, waar hij al tot over zijn oren betrokken is. Zijn emotioneel geladen uitval is gevaarlijk. Het is volgens mij ook in tegenspraak met de richtlijnen van de Raad voor de Journalistiek en van het goed fatsoen.   Het is niet aan hem om onjuiste details te weerleggen of om de zaak te kaderen.


Kinderrechtencommissaris Bruno Vanobbergen stelt dat het de taak is van iedereen die over minderjarigen bericht om hun integriteit te beschermen. Door het vrijgeven van details van de behandeling van slachtoffer en dader heeft Peter Adriaenssens die grens overschreden. hij maakt van de psychiater een morele rechter. Dat is die niet en zal hij nooit zijn. Hij heeft zich daarbij zeer ernstig gecompromitteerd.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

18:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 augustus 2017

Antibiotica: niet alleen minder maar ook korter


Nog een evidence based guideline die de schop op kan: volgens Brits onderzoek dat deze week in de BMJ verscheen, kun je een antibioticakuur beter níet afmaken. Korter is beter, is het nieuwe advies. Je kan het op de website van Volksgezondheid nog altijd lezen: als je een antibioticakuur begint moet je die altijd afmaken. En ook de apotheker geeft je dit advies: altijd het doosje opmaken, ook als de klachten zijn verdwenen.


Anders ontwikkelen de bacteriën resistentie. Dit blijkt dus pure onzin te zijn. Sterker nog: doorgaan met antibiotica als de klachten weg zijn, kan juist leiden tot problemen.


De bron van het advies ligt volgens de Britten bij Alexander Fleming, de ontdekker van de penicilline, die aantoonde dat bacteriën kunnen wennen aan dat bestrijdingsmiddel. Toen hij in 1945 de Nobelprijs kreeg, verkondigde hij het dogma: 'Als je penicilline gebruikt, gebruik dan genoeg.' Het werd een mantra dat zeventig jaar later wereldwijd nog overeind staat.


Maar het is een wijdverbreid misverstand dat bacteriën resistent worden als je een kuur niet afmaakt, schrijven Martin J Llewelyn en zijn collega's in de BMJ. Er zijn inderdaad infecties, zoals tbc, waarbij een stevige kuur noodzakelijk is, maar bij simpele infecties zoals blaasontstekingen en luchtweginfecties speelt dat helemaal geen rol. Wie in dergelijk geval nog dagen onnodig doorgaat met antibiotica, kan juist resistentie veroorzaken, aldus de auteurs . Want de geneesmiddelen verwoesten ook het microbioom in het maag-darmkanaal, waardoor slechte, resistente bacteriën de kans krijgen om door te groeien.


Onderzoek heeft de afgelopen jaren uitgewezen dat een korte kuur bij een aantal infecties net zo effectief is. Patiënten lopen dan niet meer risico op resistentie. Het is wel nodig dat de huisarts bepaalt om welke infectie het gaat. En daar zit hem het probleem. Vaak wordt er al dan niet op vraag van de patiënt in het wilde weg een antibioticabehandeling voorgeschreven, met alle gevolgen van dien. En er is bovendien nog het gevaar dat patiënten overgebleven oude pillen hergebruiken, soms voor kwalen waarvoor ze niet bedoeld zijn.


De Britten zijn stellig: artsen en apothekers moeten patiënten vanaf nu vertellen dat korter beter is.


http://www.bmj.com/content/358/bmj.j3418

Marc van Impe


Bron: MediQuality

08:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

26 juli 2017

We leven beter en korter

 
We zijn in het hart van Gent en lunchen bij het begin van de Gentse Feesten. Het gesprek gaat over de wonderbaarlijke geneeskracht van wijwater, de leugen van de Summer of Love, de tijden van vroeger die helemaal niet beter waren dan de tijden van nu en de voorbije twintig jaar ging de levensverwachting er jaarlijks met gemiddeld twee maanden op vooruit. Dan signaleert onze gastheer dat het tegendeel waar is: de levensverwachting is voor het tweede jaar op een rij gedaald.


De levensverwachting bij geboorte is sinds 2015 licht gedaald tot 80,9 jaar. De daling doet zich vooral voor bij vrouwen, zegt Statbel. Dat betekent dat wie nu twee jaar oud is 64 dagen minder zal leven dan wie in 2014 het levenslicht zag.


We nemen nog een glas wijn want we rijden met de trein en er is toch ook goed nieuws: de lichte daling van de levensverwachting is minder uitgesproken voor mannen (-1 dag) dan voor vrouwen (-123 dagen). Daardoor wordt het verschil tussen beide geslachten kleiner, een evolutie die al aan de gang is sinds het midden van de jaren 90. Toch leven mannen gemiddeld 78,55 jaar, en vrouwen 83,16 jaar. Dat maakt een verschil van 4,61 jaar.


Volgens onze gastheer, die behalve als huisarts ook academisch actief is en die van statistiek zijn stokpaardje gemaakt heeft, komt dit in de eerste plaats door het feit dat steeds meer mensen bewust kiezen voor euthanasie. En dat fenomeen doet zich vooral voor bij het hoger opgeleide deel van de bevolking, die er ook financieel beter voor staat.
Betekent dit dat we op weg zijn naar de zoveelste cesuur in onze maatschappij? Na inkomen en kennis, kunnen we nu ons nu ook opsplitsen naargelang levensverwachting. Dit zou betekenen dat de laagste inkomensgroep weliswaar langer leeft maar in minder comfortabele omstandigheden dan de top van de maatschappij. Statbel schijnt dit vermoeden te bevestigen.


Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest dat de meeste bewoners met de laagste inkomens heeft kende in 2015 de kleinste daling in levensverwachting met een afname van 20 dagen (-0,06 jaar). De levensverwachting bereikte er 80,86 jaar. In Vlaanderen kwam de daling uit op 64 dagen (-0,17 jaar), maar de levensverwachting bereikte er nog steeds het hoogste niveau van het land: 81,79 jaar. In Wallonië leidde de daling van 81 dagen (-0,22 jaar) tot een levensverwachting bij de geboorte van 79,26 jaar.


En de migrantenbevolking en in het verlengde de nieuwe Belgen van de tweede of derde generatie hadden in 2015 nog steeds een iets hogere levensverwachting bij de geboorte dan de Belgische bevolking: 81,19 jaar voor de eerste tegenover 80,84 jaar voor de tweede. De afname was echter iets meer uitgesproken voor de buitenlandse bevolking (-0,24 jaar) dan voor de Belgische bevolking (-0,18 jaar), waardoor het verschil tussen deze twee groepen kleiner wordt.Het slotzinnetje "en ze leefden nog lang en gelukkig", zou dus anders moeten geformuleerd worden bedenk ik in de trein terwijl de uitbundig getagde wereld van Brussel Zuid in beeld komt.

Marc van Impe


Bron: MediQuality

09:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)