11 februari 2012

Greenspan

Het is goed af en toe een buitenlandse krant te lezen. Niet alleen vermijd je zo de vermageringsperikelenvan de Grote Leider of het ego van vrijgezel Elio I, maar je verbreedt ook je denkraam.  Ik lees dus af en toe de Financial Times. Daarin zegt Alan Greenspan, de maestro die de financiële symfonie van de voorbije decennia herleidde tot een kakafonie die we nu niet meer uit de ether krijgen, dat het de fout van de proteststemmer is dat ons systeem in elkaar stort. De werkende ambtenarenklasse die eens rood dacht en droomde accepteert het niet langer dat hij nu in de tang genomen wordt en alle beloofde lekkers niet langer quasi gratis opgediend krijgt. Ook in ons land zien we de oudere stakende vakbonders die alles lam willen leggen omdat het roze toekomstplaatje er anders is gaan uitzien.  Greenspan gaat  verder: de nieuwste generatie die er nu aankomt  of net begonnen is, is de slechtste generatie ooit: ze kan niet rekenen, niet schrijven en weet niets over geschiedenis noch wetenschappen. Ze zien geen verband meer en dus begrijpen ze niet wat hen overkomt.   Het wordt een generatieconflict van de luie dommeriken  tegen de hardwerkende egoïsten. Met andere woorden het is allemaal onze eigen fout. Want wij hebben die nieuwe generatie opgevoed. Volgens Greenspan is de enige oplossing dat we anders gaan denken, niet langer in wat wensbaar maar wat haalbaar is. Greenspan wil een nieuw pact.  

Greenspan die de feitelijke architect is van de bubble die nu gebarsten is zet een nieuwe val op, de val van de op de babyboomer-spaargelden gefundeerde investeringsfondsen.  Iets wat ze bij een grote Frans-Belgische bank in de praktijk hebben gebracht met het ondertussen gekende resultaat. Ziekenfondsen, verzekeraars, gemeentebesturen en de hele overheid, allemaal hebben ze geloofd dat de ballon eindeloos opgeblazen kon worden.  Dit is de derde bubbel die we sinds 1987 meemaken. En nu is er geen helium meer om de ballon op te blazen. Wat we nodig hebben is een nieuw plan.

Mijn linkse vriend uit de Beveridge school geeft me groot gelijk: dat plan bestaat niet. Ook niet voor de gezondheidszorg. We leven en werken ad hoc. Het overlegmodel werkt niet meer omdat het een afdreigmodel geworden is. De proteststemmers zijn de mensen die weten dat ze bestolen zijn en de mensen die weten dat ze de komende dertig jaar de boel zullen mogen opkuisen. De babyboomers hebben rechten die niet ingevuld zullen worden en de occupiers  hebben plichten die ze niet kunnen noch willen nakomen. iemand moet aan een nieuw masterplan beginnen. Laten de zorgverstrekkers het initiatief nemen. We weten wat het resultaat is als we de financiers en verzekeraars aan zet laten.

Marc van Impe

17:55 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

08 februari 2012

Kantelmoment

Wil u een modewoord voor het nieuwe jaar? Hier hebt u er een: kantelmoment.  Ik wed dat we het hele jaar over kantelmomenten gaan hebben. Kantelmomenten zijn zwaar. Dat komt omdat hun zwaartepunt net zoals bij kantelpoorten over een imaginair midden moet getild worden. Euclydes heeft dit ooit berekend. Ik verwijs daarvoor dus naar hem. Die lange aanloop om u een nieuw initiatief van mij kenbaar te maken. Ik ga cursussen mindlessness geven. Dat komt zo: 2012 wordt sowieso een jaar om te vergeten. Zoiets als 1974. Wie dat jaar meemaakte weet daar ook niets meer van. Als je dus iets gaat doen, dan kan je dat beter goed doen.  Mindlessness dus. Het verstand op nul en de blik op oneindig, zo rijden we de helling af naar 2013. Voorbij 11.12.12 als volgens mij het tijd wordt voor een nieuw feest en voorbij 21.12.12 als volgens de Maya’s de wereld vergaat. Mijn basisbeginselen zijn zeer eenvoudig: denk niet aan het moment maar trek een fles open en deel die met een of meerder geliefden, mediteer niet maar discussieer, kom buiten, laat je baard groeien tijdens het weekend en scheer je oksels niet langer. Vergeet vooral te sporten, lees liever een goed boek als je even eenzaam bent en niet weet wat doen. Binnenkort gaan de terrassen weer open en dragen de witjassen weer een lichtere versie van hun sanitair uniform. Alleen kunt u dat allemaal niet bedenken.

Volg daarom mindlessness. Dan leert u hoe u dat alles kunt overleven. Mindlessness is er voor jong en oud, man en vrouw. U leert er hoe menstruatie, ejaculatie, meno- en penopauze, een affaire of amourette overleven, hoe omgaan met examenstress, evaluatiegesprekken, ontslag, een portie kwaaie mosselen, uw schoonmama, -zoon, -dochter, -zus, -broer en uzelf toe, hoe een controle van de belastingen te verwerken of uw collega’s, uw directie  en dat lichtroze kinderbadschuim dat uren later nog in de badkamer hangt en dat u verhindert de BMJ of Monocle in bad te lezen. Meer over deze nieuwe wereld die voor u zal opengaan op www.mindlessness.be .  Kies uw eigen kantelmoment! Laat dit het kantelmoment in uw leven worden.

Marc van Impe

20:51 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 februari 2012

Maandagstaking

Er werd gestaakt en ik zat dus in mijn stamkroeg uit te kijken op wat een vakbondsmanifestatie was. Het lokaal waar ik gewoonlijk pleeg in te nemen kijkt uit op de entree van het Berlaymont en is niet de plek waar de doorsnee ambtenaar zijn vrije uren slijt. Hier komen journalisten, lobbytijgers, een verdwaalde Eurocommissaris en een ambassadeur. Het is er cosy. Eenvoudig en goed en nuchter gerund door een Nederlands koppel. Dé plek om dit soort stukjes te schrijven. Wat ik dus probeerde toen er twee mannen binnenkwamen, in een rood en een groen hesje, duidelijk vakbondsbonzen die niet gewend waren aan dit soort van gelegenheden. Na een paar minuten en twee demi’s ging de conversatie zwerven en werd ik aangesproken, iets wat me mateloos kan irriteren als ik aan het schrijven ben. Na de obligate “wadoedegij’s” en “kendedandedieëns” kwam de conversatie op het doel van de staking. “we zijn hier omdat we opkomen voor de minder weerbare burger,” zei het rode hesje. “ja,” zei groenmans, “ voor de mensen die niet op café kunnen schrijven maar die deeltijds werken, of het werken moe zijn en die met brugpensioen willen gaan en voor hen die wel willen werken maar niet kunnen werken of erger nog niet mogen werken.” Ik hou me op zo’n moment graag van de domme. “tja,” zeg ik, “met dat soort van zaken word ik nooit geconfronteerd. Zeer interessant, maar gaat u vooral verder.” Volgde een schrijnend verhaal over een handige moeders die een beetje mankten, slecht opgeleid maar toch zo werkwillig en over sociale handgekapten die geen kansen kregen en over uitsluitingen, en andere sociaal ingegroeide teennagels. Maar zou ik allemaal geen kennis van hebben, zei het rode hesje dat aan zijn derde demi begonnen was. “Toch,” zei ik, “ ik ken een patiënt die net zoals jullie dat zo mooi beschrijven uitgesloten wordt door ons anders zo voortreffelijke sociale systeem.” De aandacht was mijn. “ze krijgt geen uitkering en heeft opgroeiende kinderen.” Het groene hesje bestelde nog een rondje. “ze wordt belachelijk gemaakt door allerhande controleurs.” Er zat wat in het oog van het rode hesje. “ ze is haar man kwijt en haar familie neemt haar niet meer au serieux.” “Onrecht,” riep roodmans , “ stuur ze gelijk naar mij. Waar lijdt ze aan.”  Toen ik het woord CVS liet vallen werd het op slag stil. Groenmans moest naar het toilet. Roodmans mompelde iets over psychologie. “gelukkig hebben jullie als vakbond dit toch begrepen,” zei ik. “Hoezo,” klonk het verbaasd. “Wel lees De Morgen op pagina 7 van het M katern.  Daar schetst Sarah Ciolek , vier jaar vakbondsafgevaardigde van het ABVV een juiste schets van de CVS-situatie in ons land.  Ik citeer: ‘toen ik jonger was had iemand in mijn familie CVS. Ze was enorm graag gaan werken, maar had twee schoolgaande kinderen. Red het maar eens. Ze moest soms om boter bedelen bij mijn oma omdat ze dat niet kon betalen. Ik vind dat mensen met een tegenslag moeten gesteund worden. Je moet niet rijk zijn, maar je moet wel een waardig leven kunnen leiden.”  Zou het kunnen dat de aan hen verwante ziekenfondsen dit toevallig vergeten?

Het was nu heel stil in het café. Roodmans gremelde, groenmans keek uit het raam. Gelukkig kwam toen net een Audi 6 met chauffeur aangereden. Uit gingen de hesjes. De laatste slok werd ingezwolgen, zoals de walvis Jonas binnenwerkte. “bel me,” zei groenmans, “je hebt mijn kaartje.”

Marc van Impe

21:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)