04 maart 2012

Moodswings

Een van de problemen met ME/CVS is niet zozeer de ongrijpbaarheid van de ziekte, noch het medisch debat daarrond, noch de weerspannigheid van de ziekteverzekeraars en de twijfelende en opportunistische houding van een overheid maar de patiënt zelf. Ik verklaar me nader.  Om te beginnen is ME/CVS geen weesaandoening en zeker geen zeldzame ziekte. De verschijnselen zijn op het eerste gezicht banaal: extreme uitputting, gebrekkige of geen recuperatievermogen, slapeloosheid, spierpijnen, j’en passe. Met als bijkomende gevolgen depressie, moodswings, veeleisendheid tegenover de omgeving, verwijten, gebroken relaties, et j’ en passe. ME/CVS patiënten zijn lang niet uniek. Sommige patiënten die aan HIV of AIDS lijden, die het slachtoffer zijn van een weesziekte (29 februari is weesziektedag, dus voor één keer niet de dag van de ME/CVS-patiënt), patiënten die om welke reden ook aan chronische pijn lijden,  hebben met dezelfde gevoelens van woede, wanhoop, eenzaamheid, redeloosheid en hopeloosheid te maken.

Als ervaren weespatiënt weet ik waarover ik praat. Het leven voelt als een schommel. Met dat verschil dat ik geleerd heb dat je de schommel – als je dat wil- vaart kan geven of kan afremmen maar nooit tot  volledige stilstand brengen. Wie dat beseft is een eind op weg. Wie die energie negatief gebruikt om zich nu eens voor de ene dan voor de andere goeroe te engageren loopt zich finaal dood en is niet beter dan een konijn dat in de schijnwerper van de stroper zit te staren. Het konijn is boos op de stroper, maar het heeft ongelijk. Want de stroper die doet ook maar zijn vak.

Patiënten zouden zich beter op een positieve manier engageren dan hun woede af te reageren via van de pot gerukte samenzweringstheorieën. Niemand heeft belang bij hysterie, gepook en gestook.

Marc van Impe

11:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 februari 2012

Afscheid van een vriend

De laatste maal dat ik hem zag,  zag hij er niet uit. Hij de prince of darkness, de rocker in de politiek, het superieure verstand, de Harley man, het nooit gesloten compromis, liep als een oude man langs de kaaien. Hij a lazy bastard in a suit… We dronken een café corretto en daarna nog een voor de goesting en nog een omdat het koud en guur was en dan nog een om het gouvernement te kloten. Dat gouvernement dat hij mee had helpen veranderen sinds zijn tijd bij het liberaal studentenverbond in de tijd dat het nog geen mode was liberaal te zijn en je op je bakkes kon krijgen als je links over de hekel haalde. We praatten over onze vrouwen, over nachten die als groot verlichte schepen voorbij voeren, en hoe we tegen de ochtend thuis kwamen, de lichten uit en de vers gezette koffie in de pompbak kieperden. Want oude bocht, dat zouden we niet drinken. Hij deed zijn beklag over zijn oncoloog die hem “had voorgelogen” hoewel ik wist dat het anders was en dat hij het was die dagen niet wou tellen. En dat ze hem niet zouden hebben, hij zou euthanasie plegen, met de vlag in de hand ten onder gaan. Het werd anders, niet minder dramatisch. Maar dat is het altijd op de Linkeroever: kouder, meer wind, strakker weer.

In het naar huis rijden luister ik naar de nieuwste cover CD van Leonard Cohen, hoe The Miserable Rich de Stranger Song beëindigen: “ I told when I came I was a stranger.” Hoe gaat het met je vrouw, vroeg ik. Hoe had je dat gewild, antwoordde hij vanachter zijn altijd te zware montuur. Ik hoor: “After all I did confess, I know you have to hate, but could you hate me less?” Het is die wind die zo hard bijt.

Marc van Impe

15:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 februari 2012

Reserve ziekenfondsen

Paul Callewaert, algemeen secretaris van de Nederlandstalige vleugel van de socialistische mutualiteiten, oordeelt dat een artikel in de Artsenkrant, dat gebaseerd is op een vraag van N-VA senator Louis Ide, waarin staat dat de ziekenfondsen eind 2009 een half miljard euro in reserve hielden, onjuist is. Ook Marc Justaert, voorzitter van de Christelijke Mutualiteit (CM), betreurt het artikel "ten zeerste". Het artikel in de Artsenkrant geeft een "totaal verkeerde voorstelling van de zaken", aldus Callewaert. Volgens hem gaat het helemaal niet om opgepot geld, maar om geld dat toebehoort aan de gezondheidszorg en dus aan de gemeenschap. "Als het nodig is, wordt dat geld door ons aangewend om tekorten in de ziekteverzekering te dekken", luidt de argumentatie. "Het geld wordt ook alleen maar voor die doelstelling gebruikt."  Een reserve van 500 miljoen euro is daarbij niet overdreven, meent Callewaert. "In het licht van de besparingen is het zelfs absoluut noodzakelijk dat er een reservefonds is. Niemand weet immers wat de toekomst zal brengen." Ook CM-voorzitter Marc Justaert meldt dinsdag dat het bewuste artikel fout is. "Dat geld maakt deel uit van de werkingsmiddelen voor de terugbetaling van de verplichte ziekteverzekering. Het gaat dus niet om dood kapitaal dat belegd kan worden", aldus Justaert. Hij legt uit dat indien er een tekort bestaat voor die terugbetaling, de ziekenfondsen 25 procent van dat tekort zelf moeten financieren, waarvoor ze uit die overschotten kunnen putten. Blijft de vraag waarom de ziekenfonds overheidsgeld moeten beheren. Geld dat ze overigens in staatspapier beleggen en waarvoor ze  vorig jaar bijna 3 miljoen interest optrokken. CVS/ME patiënten weten waar dat geld bespaard werd.

Marc van Impe

21:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)