13 mei 2011

Astrocyten

Australisch onderzoek heeft uitgewezen dat bij CVS/ME patiënten het middelste deel van de hersenen in volume afneemt naarmate de ziekte langer aan de gang is en de vermoeidheid zich dus manifesteert.  De onderzoekers van het Queen Elizabeth Hospital in Adelaide maakten daarbij gebruik van MRI scans. Deze hersendysfunctie is een verklaring voor de afwijkingen aan het autonoom zenuwstelsel, het immuunsysteem en de cardiovasculaire dysfuncties die zich bij CVS/ME patiënten voordoen. De MRI scans toonden ook aan dat de homeostase van de hersenen onderbroken was , wat laat concluderen dat bij CVS/ME patiënten de cerebraal vasculaire autoregulatie verstoord is omwille van de dysfunctie van de astrocyten. In mensentaal betekent dit dat CVS/ME patiënten duidelijke hersenafwijkingen vertonen en dat heeft zo zijn gevolgen want het middelste deel van de hersenen regelen onze motorische en cognitieve activiteit.  Gaat het daar fout dan zit het goed fout. Met andere woorden, van somatiserend gedrag is geen sprake en biopsychosociaal is er al evenmin iets aan de hand. De onderzoekers willen nu uitvinden of de volumevermindering  het gevolg is van een eenmalige gebeurtenis of met de ziekte mee evolueert.

Het is goed dat dit fundamenteel onderzoek verder gaat. Ik stel voor dat een team wetenschappers zich nu ook gaat buigen over de vraag aan welke hersenafwijking de  waterscheppers van de LNL*-driehoek lijden. En of daar überhaupt wat aangedaan kan worden. Ik vrees dat mindfulness niet zeer zal helpen.

Marc van Impe

Zie ook de link

http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/nbm.1692/abstract

*LNL: Londen-Nijmegen-Leuven

19:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (2)

12 mei 2011

Een eenvoudige Awareness day

Awareness day komt er weer aan dus is het seizoen van klagen, dreigen, schelden en argumenteren weer open. Eén constante op alle websites is de woede om de machtsgreep van de psychiatrie op een ziekte die een verkeerde naam heeft en dus makkelijk kan geclaimd worden.

Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Ook ik heb afgegeven op de zielenknijpers die CVS/ME afdoen als een psychosomatische –lees: ingebeelde; lees: overdreven;  lees: zelf-geïnduceerde- ziekte afdoen en die niets beters weten te verzinnen dan een koudwater psychotherapie in combinatie met kleuterturnen. Die woede was en is terecht. De infernale triangel London-Nijmegen-Leuven zal de medische geschiedenis ingaan als één van de kwalijkste conspiraties ooit. En de artsen en psychologen die de neponderzoeken als kralen  op een draadje rijgen zijn nu al de risee van de vakpers. Maar hen treft niet de grootste schuld.  Dat alles was niet mogelijk geweest zonder de medeplichtigheid van een andere kaste die hoge schotten rond zich optrekt: de journalisten. Ik verklaar me nader.

Journalisten vandaag  houden niet van ingewikkelde zaken. Journalisten willen de zaken simpel voorstellen, liefst in zwart-wit, met zo weinig mogelijk grijzen. Ze gaan er van uit dat het precies dat is wat hun lezers verlangen. Duidelijkheid. Ook al moeten ze daarom voor een flou artistique kiezen. Als journalisten geconfronteerd worden met ingewikkelde situaties, en een nieuw ziektefenomeen is op zijn zachtst gezegd ingewikkeld, dan haken ze af. In de journalistiek is geen ruimte voor nuance meer. Wie dus aankomt met testing, met neurocognitieve stoornissen, NKC’s, Vo2max, immuun disfuncties, hormonale balansen en Igf1 vraagt veel te veel van het journalistieke puberbrein. Want om dit te begrijpen moet je studeren, moet je je in de zaak verdiepen. En daar heeft de journalist vandaag geen tijd voor. Wie echter aan komt draven met verhalen over overbelaste multitaskende vrouwtjes die hun eigen grenzen niet kennen, die vertelt een hedendaagse stadslegende die graag opgepikt wordt. Want welke journalist voelt zich niet overbelast, op de rand van een nervous breakdown,  kortom dicht tegen een burn-out. Eigenlijk is een beetje journalist wel een beetje chronisch vermoeid. Wordt dit verhaal dan nog eens verteld door een professor die je op de meest onmogelijke tijden mag bellen en die altijd in is voor een quote, een monkel, een “je weet wel” of “maar dat mag ik niet gezegd hebben”, kortom een handvol trivialiteiten dan is de zaak rond.

En tot overmaat van ramp bestaat er in de media de voorbije tien jaar een bovenmatige behoefte aan “het verhaal achter de mens”. Nog niemand die precies heeft weten te vertellen wat dat verhaal precies inhoudt. Maar zeker is dat het alles behalve een nauwkeurige omschrijving is van wat er met precies met iemand gebeurt. Het is eerder een potpourri van emoties, flarden van incidenten, stukjes groot verdriet en verwarring, overgoten met een half gestolde new age saus van mindfulness, warmwater turnen en met de voeten in de dauw trappelen met de laffe nasmaak van goedkope rode wijn onder de hersenpan. Al die aandacht voor het verhaal achter de mens zorgt ervoor dat steeds meer individuen zich geroepen voelen om hun eigen verhaal te doen, hun eigen beweging, hun eigen actie te gaan voeren. En de journalisten moedigen dat aan, want elke nieuwe actievoerder is een nieuwe verhaal en moet in de krant.

De CVS/ME patiënten en dokters  moeten aan hun imago werken. Dokter Siddharta Mukherjee zegt het zo in De Keizer aller ziektes:” Op het moment dat een ziekte ontdekt wordt , is het een kwetsbaar idee, een kasplantje, dat disproportioneel invloed ondervindt van de naam die eraan gegeven wordt. “ Gay related immune disease (GRID) kreeg pas een doorbraak toen het acquired immune deficiency syndrome (AIDS) ging heten. Ik ben nu overtuigd: CVS/ME is een mediaziekte die  een nieuwe naam nodig heeft.  Meer moet dat niet zijn. Of is het toch niet zo eenvoudig?

Marc van Impe

14:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)

11 mei 2011

Een dag in het leven

Het ziekenhuis waar ik verbleef heeft de terechte reputatie een van de beste van de streek te zijn. De artsen zijn competent, de apparatuur blinkt en zoemt dat het een lieve lust is, het onthaal is zo vriendelijk als onthaal wezen kan en daarmee wil ik niets gezegd hebben,  de verpleging is een voorbeeld van dienstvaardigheid, de morele, geestelijke, sociale en psychologische consulenten zijn onzichtbaar zoals het hoort en zelfs op de restaurantruimte voor bezoekers kan sinds verbouwingen niets meer gezegd worden.  In dit prachtziekenhuis zijn er bezinningsruimten bij de vleet en voor wie zich wil storten in de abyss van  het totale nirwana is er een waaier aan televisieaanbiedingen inclusief drie versies van de RAI, wat ik kort na de overbrenging uit de recovery ten zeerste kan aanraden. Ik zag er –op het scherm, bedoel ik- de nieuwste verpleegstersmode en ik zweer –hiervoor zou je je tonsillen rauw laten knippen.

 Vanuit de afdeling waar ik lag keek ik uit op een muur die zo gifgroen geschilderd was, wat achteraf na inspectie van het uniform van de dames  achter de balie en de aankleding van de cafetaria de stamkleur van het ziekenhuis bleek te zijn. Deze kleur kan alleen maar ontsproten zijn aan het brein van een vrijgestelde van een meerderheidsvakbond die teveel verblijf genoot  in het paviljoen creatief met kurk en andere wegwerpmaterialen. Een kleur die zegt: wegwezen, en wel zo snel mogelijk.  Een kleur die je wakker schudt. Een biopsychosociale emmer koud water in je ochtendgezicht.

Ik genoot van het ritueel. De temperatuur van mijn oor blijkt 36.2 te zijn om vijf uur ’s ochtends en nauwelijks hoger in de loop van de dag. Dat weten we – nu we om de twee uur gemeten zijn- voor goed. Mijn bloeddruk, mijn glycemie, de kleur en de hoeveelheid van mijn plas – nooit heeft iemand zo lief gevraagd of ik al geplast had- , mijn hartslag, de strakheid van mijn onderlaken, de zachtheid van mijn kussen, alle parameters werden met de regelmaat van een klok gecontroleerd. 

Er kwam water en koffie, en nog meer water en koffie, en tenslotte kwam er lunch.

Wil iemand me de naam van de kok doorspelen, ik beloof absolute geheimhouding, dan kan ik er de navy seals op af sturen. Wie zo een zalm durft te vermoorden, wie dit met worteltjes en patatjes aandurft, die verdient een hielspoor. En toen was het nog zes uur wachten op het avondmaal.

Marc van Impe

09:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)