16 november 2011

De andere schoen

The shoe is now on the other foot, zeggen de Engelsen, maar dat geeft je nog niet het recht als een egopatser door het leven te gaan. Ik las dus nog even een niet gepubliceerde lezersbrief van dokter Marc Moens aan De Standaard naar aanleiding van het feit dat de ziekenfondsen op initiatief van hun grootste lid, de patiëntenbewegingen drooglegden. Wat toevallig ook het onderwerp van het congres was: patiënten inspraak dus en niet drooglegging. “De patiëntenorganisaties worden door de ziekenfondsen als gevaarlijke concurrenten beschouwd  en daarom verdacht gemaakt met het verwijt dat ze zich teveel door de farmaceutische industrie zouden laten beïnvloeden. Het is onbegrijpelijk dat patiëntenorganisaties, die hun degelijkheid al jarenlang bewijzen plots van elke overheidssteun worden uitgesloten. Wij zijn overtuigd dat hun inbreng in de mantelzorg essentieel is,” schreef Moens op 28 augustus aan De Standaard, die zijn brief in de ongewenste mailbox stootte. Moens wijst er Prof. em. Yvo Nuyens en de lezers van De Standaard op het feit dat de artsensyndicaten bijna een halve eeuw zonder enige overheidssteun hebben gewerkt. “Vanaf 2006 krijgen zij samen (te verdelen volgens het resultaat van de vierjaarlijkse artsenverkiezingen)  1 miljoen euro die moet worden aangewend voor de financiële ondersteuning voor de vele activiteiten waaraan ze in het systeem van Ziekte- en Invaliditeitsverzekering meewerken. Sinds 2008 wordt dat bedrag geïndexeerd. De mutualiteiten daarentegen krijgen sinds altijd sommen voor hun medewerking aan het systeem die ruim 1000 maal hoger zijn, in 2010 een bedrag van 1.012 miljoen euro.” Ik wist gelijk hoe ik aan mijn referaat over de Belgische situatie moest  beginnen.

En, by the way, zoals de Engelsen zeggen, hebt u ook zo’n lezersbrieven die geweigerd worden dan vindt u hier een luisterend en publicerend oor.

Marc van Impe

19:52 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

14 november 2011

Maagdelijkheid

In de Knack van vorige week lees ik een opiniestuk van collega Ann Peuteman die schrijft dat privacy voor de nieuwe generatie net zo oudbakken is als maagdelijkheid. “Een mooi ideaal, maar niet meer van deze tijd.”  Wat die virginiteit betreft weet ik dat zo nog niet, maar wat de privacy betreft weet ik het zeker: die is van alle tijden.  De journaliste trekt in haar opiniestuk van leer tegen de twitteraars en facebook-adepten, die hun hele leven te grabbel zouden gooien via de cloud en het internet. Ik geloof dat niet. Wie nu in zijn wilde jonge jaren een radicaal links manifest zou schrijven zou daar over twintig jaar als hij directeur wil worden van een of andere FOD wel eens spijt van kunnen hebben. Ach, zoiets is van alle tijden. Ik ben nog van een generatie die vooral moet vertrouwen op een fotografisch geheugen en een apart compartiment in de hersenschors waarin namen, data en feiten zijn opgeslagen. Niets zo plezant als een toevallige oude kennis met een glaasje in de hand te herinneren aan die goede oude tijd toen hij nog Николай Иванович Бухарин  in de oorspronkelijke Russische versie bestudeerde. Nikolaj Ivanovitsj Boecharin  was een medestander van Lenin die door vadertje Stalin in een showproces naar zijn einde gebracht werd.

Daarover straks meer. Uit een mini enquête van de Artsenkrant blijkt dat slechts zes op de tien artsen de sociale media gebruiken. Da’s relatief weinig, vergeleken met andere beroepsgroepen. Facebook (34%) Linkedin (16%) en Twitter (4%) worden steeds populairder. Wie aarzelt doet dat omwille van zijn privacy. Die vrees is terecht. Maar niet u noch uw patiënten maar de Staat brengt uw privacy in gevaar. Want waar de politie en de gerechtelijke macht gehouden is aan bepaalde regels en niet zomaar uw telefoon en e-mail mag afluisteren, is er een derde macht in ons land die ongebonden en onbelemmerd uw hele hebben en houden mag uitvlooien. De vergelijking met Stalinistische praktijken is niet toevallig gekozen. Volgens een wet uit 1992 mag de sociale inspectie alle mogelijke onderzoeksdaden stellen, zonder dat de betrokkene daarvan op de hoogte moet gebracht worden. Alle middelen mogen aangewend worden en alle documenten, die de dienst nodig acht mogen opgevraagd, ingekeken en gekopieerd worden.  Uw kennissen, vrienden en relaties kunnen ondervraagd worden en ze mogen dit niet weigeren. En wees maar zeker dat uw Facebookpagina en Linkedin account uitgevlooid wordt. De inspectie gebruikt daarvoor zelfs aliassen van zogenaamde vrienden van vrienden die zich op die manier in uw intimiteit wringen. U geeft uw privacy niet weg, ze wordt u wel ontnomen. En het is wettelijk zo geregeld. Zo weet de inspecteur hoe vaak en waar u uit eten gaat, welke voordelige Groupons u aanraadt, en waar en hoe vaak u op reis gaat. En als hij dat nodig acht, speelt hij uw gegevens door aan zijn collega bij de fiscus.

Tijdens zijn showproces  bleek eens te meer hoe nauwkeurig en eigenzinnig geïnterpreteerd het verleden van Boecharin werd uitgelicht. Nikolaj werd op 15 maart 1938 geëxecuteerd door de NKVD.   Deze sovjet econoom schreef op 13 August 1937 in de gevangenis het  gedicht Amor Dei Intellectualis (Baruch Spinoza) dat sluit met de volgende regels: He's not about to let them crush his thoughts. / In solitude proud he ends his days,/ Still master of his spiritual forces./ His spirit, clear-eyed and majestic, /Stands covered with quiet glory. http://www.autodidactproject.org/other/spinoza13_bukharin.html

Marc van Impe

08:48 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

12 november 2011

Renteneurose

Het is een bevriende huisarts die me er op wees. Een gewezen collega van mij loopt er maar gestresseerd bij. Enkele jaren geleden overkwam hem een verkeersongeval. Na een lange werkdag viel hij achter het stuur in slaap, raakte van de weg af en brak daarbij zowat elk bot dat breekbaar was. Nu, operaties en talloze revalidaties later en nog altijd in chronische pijn, heeft hij zich geëngageerd in een zelfhulpgroep voor patiënten. Hij gebruikt zijn redactioneel talent om hun website een professioneel karakter te geven. Dat doet hem zichtbaar deugd. Zijn gevoel voor eigenwaarde is terug. Hij geniet van de positieve feedback. Tot iemand begon mee te lezen in de gedaante van een arts van het RIZIV. Mijn collega werd op het matje geroepen. En werd voor de keuze gesteld: ofwel een eind maken aan zijn vrijwilligerswerk of  zijn uitkering verliezen. Wie voor een patiëntenwebsite kan schrijven kan ook voor de krant schrijven, dixit  de dokter.  Het hele onderzoek duurde nog geen vijf minuten. Mijn collega is  niet van plan het daarbij te laten. Hij stelt vragen: zoals,  wat is de medische kennis van die controlearts? Waarom wordt er geen rekening gehouden met de visie van de hem behandelende geneesheren? Waar blijft zijn vrijheid om vrijwilligerswerk uit te voeren? Mijn collega is niet alleen. Hij is het slachtoffer van de zichtbare hand van machthebbers die mensen vertellen wat ze wanneer moeten doen.*

“ Iedereen heeft in onze samenleving recht op bijstand en iedereen heeft recht op vrije arbeidskeuze. Men kan het vervelend vinden omdat een beperkt aantal burgers daar misbruik van maakt, maar dat is de prijs die we daarvoor moeten betalen,” schrijft de Nederlandse socioloog Marcel van Dam, zoals we ook moeten accepteren dat echtscheidingen de gemeenschap veel geld kosten, zonder na te willen gaan of de scheiding wel noodzakelijk is.”

De uitkeringsgerechtigde wordt op talloze manieren gemonitord, preventief gefouilleerd, doorgelicht, kortom vernederd. Dit heet social defeat en is een van de oorzaken van een slechte gezondheid. Volgens de RIZIV-arts lijdt mijn collega aan een renteneurose. Hetzelfde is mij nu overkomen. Ik heb het aangetekend schrijven met het proces-verbaal net ontvangen.

Marc van Impe

 

* Ralf Dahrendorf, The Modern Social Conflict

17:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)