20 april 2017

Pseudo-oncologie is een parachutesprong

 
Op Goede Vrijdag werd ik wakker met een boeiende gedachte: Wat voor een deel het wetenschappelijk bedrog verklaart is de vreugdeloosheid van de roem. Een wetenschappelijke doorbraak wordt deze dagen gehyped, opgepompt in de media, overgoten met nationalistische sausjes, besprenkeld met academische odeurs, kortom het is niet alleen een intellectueel evenement maar ook nog eens chauvinistisch gebeuren waarbij de consecratie van dit alles in het echtelijk bed bereikt wordt waar ’s avonds, na alle mediaheisa, de geliefde zich tegen het van eigendunk gevulde lijf vlijt en zegt: “Ge hebt dat toch goed gedaan, jongen/meisje”.


Ik vind dit allemaal much ado about nothing om nonkel Wim te parafraseren. Roem en vooral roem in de media à la Topdokter, is uiterst relatief. Ik vergelijk het graag met een parachutesprong. Er komt heel wat voorbereiding aan te pas. Het scherm moet volgens de regels van de kunst opgevouwen worden, het weer moet meezitten, de valtechniek moet tot in de puntjes ingeoefend. De angst moet worden beheerst.

Wat rest is de sprong, of beter de val, want bij springen bepaal je de richting, de hoogte en de landing, en daar is bij een parachutesprong nauwelijks sprake van. Je laat je vallen. Eigenlijk een vreugdeloos gebeuren. Waarom zou je in hemelsnaam uit een vliegtuig springen? Tineke Oldehinkel, hoogleraar levensloop epidemiologie van veelvoorkomende psychiatrische stoornissen aan het Universitair Medisch Centrum Groningen, deed daar onderzoek naar en kwam in het wetenschappelijk tijdschrift Behavior Therapy tot dezelfde conclusie. In An Exploratory Randomized Controlled Trial of Personalized Lifestyle Advice and Tandem Skydives as a Means to Reduce Anhedonia, vrij vertaald Word je vrolijk van parachutespringen? Parachutespringen leidt tot angst, de wetenschapsfraudeur leeft dus in voortdurende stress. Evolutionair zou het ook niet gek zijn als angst leidt tot extra motivatie, om zo te stimuleren dat je ontsnapt uit een bedreigende situatie. Die bedreigende situatie bestaat uit de vehemente reacties van de tegenpartij. En dan kom ik bij die andere wereldberoemde wetenschappelijke oplichter Sigmund Freud terecht. Die heeft het over de tegenstander die gaat projecteren. Bij projectie gaan mensen aan anderen eigenschappen en impulsen toekennen die ze bij zichzelf herkennen maar ook ontkennen. Het is dus een zelfverdedigingsmechanisme. De agressie tegen de fraudeur is simpelweg een uiting van de gevoelens van kwetsbaarheid die de agressors op hem projecteren.


De vraag is dus niet waarom de fraudeur fraudeerde, dat antwoord kennen we al, maar waarom zijn tegenstanders zich zo belaagd en kwetsbaar voelen. Ik las vorig weekend in De Standaard een artikel van dokter Jo Lissens die in Zuid-Afrika een PhD doet naar baarmoederkanker. Lissens schrijft zijn vakgenoot oncoloog Van Gool deskundig het rioolputje in: "Geld vragen voor een experimenteel geneesmiddel, zonder een rigoureus studieprotocol en toezicht, ruikt stevig naar je wensen voor werkelijkheid nemen." ‘Gij zegt het,' schrijft Marcus 15:4.


Ik moet in deze Heilige Week denken aan twee andere gekruisigden in de geneeskunde, die bijna-wetenschap beroept zich zo graag op evidence based science- niet verrezen: Ignác Semmelweis en Robin Warren. Beiden bewezen een andere valabele stelling, zegt de geleerde vrouw, met name dat wie zich als een calvinist bij EBM neerlegt nooit vooruitgang boekt in de geneeskunde. Zonder de eerste hadden dokters nog jaren met vuile handen kinderen verlost, zonder de tweede langen we nu nog op de canapé om van onze maagzweer vanaf te komen.
Zoals ik al zei, het is als een parachutesprong, vreugdeloos, maar je kan goed neerkomen. Mits je je scherm volgens de regels opvouwt.

Marc van Impe

Bron: MediQuality

21:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 april 2017

Zijn bijdrage


Hij wil hier niet zelf over schrijven. Hij wil dat ik dit doe. Het is halftien ’s avonds en we hebben elkaar toevallig ontmoet achter een glas in één van de praatcafés in de Dansaertwijk. Hij had me herkend, zegt hij. Ik hem niet. Ik ken weinig lezers van gezicht. Hij heeft die avond iemand naar de overkant geholpen, zoals hij dat zelf zegt. Als huisarts wist hij dat dit er aan zou komen.


Ze had geen levensbeschikking gemaakt. Ze was niet zo van de papieren. De familie, een dochter die het druk-druk heeft met haar baan en wedersamengesteld gezin had het er met hem nooit over gehad. De zoon zou nu op een vlucht zitten, onderweg naar huis. Zij was wat men een in Brussel een deftige dame noemt. Kunstlerares geweest. Enthousiaste bezoekster van tentoonstellingen en theater. Niet vies van het leven. Monter, niet rijk maar ook niet hulpbehoevend. Zoals er een paar miljoen in dit land zijn, kleinburgerlijk maar met een groot hart en zonder veel illusies. Het was de werkster die hem gebeld had. In gebroken Frans had ze verteld dat mevrouw geen asem meer had. Mevrouw stikte. Onderweg bedacht hij wat hij kon doen. Er was geen uitweg meer. Er zou een volgende dag komen. En nog een dag. En nog een dag van ademnood tot op een dag de werkster of de buurvrouw toevallig niet meer zou langskomen en ze alleen zou zijn. Dan zou ze niet sterven maar creperen. Om een paar dagen later gevonden te worden door een brievenbus in de hall die zou uitpuilen van de folders van de Lidl en de Aldi, en een belastingbrief, want die vergeten je nooit. Hij had gedacht aan de wet die hem verbiedt de definitieve handeling te stellen. En aan de alternatieven.


De MUG oproepen, via Spoed naar de beademing. En dan? Hij was geschrokken toen hij haar zag. Ze sprak niet meer. Ze gierde. Haar ogen zou hij nooit vergeten. Hij kan niet verzinnen wat die ogen zeiden. Maar hij wist, deze vrouw ziet eindeloos af. Ooit hadden ze het er over gehad, bij een kopje thee na de laatste visite van die dag, hoe ze een dosis arsenicum zou innemen. "Zoals in de weduwe Besson in de roman van Simenon." Ze hadden gelachen. Allez Jeanine. Tuttut, had ze gezegd. "Maar dan zal ik uit mijn mond stinken," zei ze. Want arsenicum ruikt naar geplette look. Dus die methode zou ze niet kiezen. En ze keek uit het raam hoe het donker werd. Nu keek ze los door hem heen. Hij berekende hoeveel dormicum en morfine nodig was. De dochter was ondertussen aangekomen. Hij wist dat hij niet te weinig mocht geven want dat zou haar lijden verlengen en tweemaal prikken kon hij niet aan. Maar ook niet zoveel dat ze pats boem omviel. Het einde moest waardig zijn, wist hij. "Ik ga uw moeder rustig laten worden," had hij gezegd, "maar er is kans dat uw moeder overlijdt." Ze had geknikt dat ze het begreep. Hij had nog een kwartier gewacht. Haar mond schoongemaakt. Haar lippen bevochtigd. De nodige ampullen klaar gelegd, netjes op een rijtje. De geur van ontsmettingsmiddel. Het gedempte licht. Hij had haar gezegd hoe laat het was. Dat het buiten fris was. Geen weer voor een avondwandeling. En hoe gezellig warm het in haar appartement was. Hij had de verse boenwas geroken. De verbrande geur van de Turkse koffie die de werkster voor zichzelf gemaakt had. Ze was hem blijven aankijken. En toe had hij de beslissing genomen. Het gieren had nog een paar minuten aangehouden. Dan ging ze rusten. Ze sloot haar ogen. Het was stil. Haar gezicht ontspande. Haar wangen vielen in. Hij had de papieren ingevuld. Hij had de dochter uitgelegd dat wat hij gedaan had geen euthanasie was. Ze had gezegd dat het goed was. Toen was ze de keuken gaan opruimen.


En nu zat hij hier. In het gele licht. Eén glas. Hij moest nog rijden. Maar eerst moest hij dit verhaal kwijt. Zijn bijdrage. Anoniem, zoals het gegaan was.


Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:05 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 april 2017

Vlaams huisartsentekort groeit

Steeds meer mensen vinden geen huisarts in de buurt, wegens een gebrek aan geneesheren of een patiëntenstop, schrijft De Standaard. En het blad vroeg zijn lezers of ze zich in die situatie herkennen. Het antwoord is onthullend.


In Vlaanderen kampt 58 procent van de gemeenten met een huisartsentekort. Om dat probleem te bestrijden, besliste de federale overheid in 2006 om startende huisartsen te belonen als ze hun praktijk vestigen in een gemeente met een tekort. Sinds 2014 valt die materie onder Vlaams gezag en zijn er steeds meer aanvragen. Terwijl er in 2010 nog 13,5 miljoen euro werd uitgekeerd voor heel België, is dat dit jaar al 18,6 miljoen euro voor Vlaanderen alleen. Vorig jaar kregen 159 Vlaamse huisartsen een premie van 20.000 euro omdat ze zich vestigden in een gemeente met een huisartsentekort. Dat is een stijging met 60 procent ten opzichte van het jaar daarvoor. Toch blijft het aantal gemeenten met een artsentekort oplopen, zo blijkt. Dat er meer vestigingspremies worden toegekend, betekent volgens een studie van de KU Leuven en de UGent evenwel niet dat de premie ook een gunstig effect heeft op de spreiding van huisartsen. Volgens de onderzoekers laten beginnende huisartsen zich in hun keuze waar ze zich vestigen eerder beïnvloeden door de werkomstandigheden zoals wachtregelingen, collega's of het type praktijk. Toch is de premie ‘zowel een financiële als psychologische bron van ondersteuning voor veel huisartsen en zou ook in de toekomst behouden moeten blijven, mits aanpassingen'.


De patiënt heeft daar echter geen boodschap. Een greep uit de reacties: "Vroeger waren er binnen een bereik van 1km 4 huisartsen. Nu geen enkele meer. Bovendien doen de huisartsen ook geen huisbezoeken meer! Ooit loopt dit fout af... maar dat zal de regering worst wezen. Ze kost toch teveel aan de pensioenkas als ambtenaar op rust." "Huisarts 3 maanden wachttijd, groepspraktijk."


"Niet alleen huisartsen, maar ook tandartsen zijn niet meer toegankelijk. Ik heb er bijvoorbeeld vijf maanden op gedaan om een vaste tandarts te vinden. Ik werd van de ene tandarts naar de andere doorverwezen, omdat ze geen nieuwe patiënten meer aannemen, ziek vallen voor onbepaalde duur of te veel patiënten hebben. Als je niet tevreden bent omdat je niet goed behandeld werd en wil veranderen dan kan dat dus niet. Ze wimpelen je af en dat is ongehoord als je een crisis meemaakt. Je bent dan verplicht om naar de spoedgevallen te lopen.""Mijn al meer dan 30 jaar zijnde huisarts te Borsbeek is 2 jaar terug met zijn tandarts zijnde vrouw plots gestopt met hun praktijk, slechts weinige patiënten waren op hoogte, anderen werden pas als ze ziek waren geconfronteerd met onmogelijk bereik van hun huisarts, zelfs geen briefje aan de deur met eventuele doorverwijzing naar een collega of zo !! Ook andere contactpogingen onmogelijk en net als je ziek bent moet je andere arts vinden. Heel zijn klantenkring sprak hier schande over. Uiteindelijk kon ik bij een huisartspost in de buurt terecht maar kreeg daar te horen dat van de 3 artsen één..." "Volgens de statistieken vertrekken jaarlijks een 400-tal huisartsen van de ongeveer 10.000 op welverdiend pensioen. Daar waar er de afgelopen jaren slechts 150-200 per jaar zich nieuw installeren, is het duidelijk waar we naartoe gaan. Zelfs indien met de beperking van het aantal studenten dmv de ingangsproef (waarmee nota bene op enkele uren tijd de levensdroom van velen wordt kapot gemaakt) zou verminderen of opheffen, dan gaat die evolutie van -250 artsen per jaar nog minstens 6 jaar door. Dit gaat het werkvolume bij de resterende huisarts gemiddeld met 20% doen toenemen, en wordt ook daar onhoudbaar..."


Op te merken valt dat het overgrote deel van de reacties afkomstig zijn van academici!


Marc van Impe  

Bron: MediQuality

11:56 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)