06 november 2011

Van persoonlijke aard

‘We nemen u mee , voor één dag, naar een tentoonstelling, een grandioos evenement. U betaalt en wij zorgen voor een extra gids en een etentje.’ Zo’n uitnodiging had ik nog niet gezien. En ik kon dus niet anders dan er op in gaan. Te meer daar uitdrukkelijk vermeld stond dat alle kosten integraal fiscaal aftrekbaar waren. Zo kwam het dat wij ons op een zondagmiddag te Brugge begaven waar het zicht op de toegang tot de prachtige stad benomen wordt door wat lijkt op een overblijfsel van de Atlantikwal maar achteraf een Japans architecturaal meesterstuk bleek te zijn dat al tien keer meer  gekost heeft dan ooit begroot was. Daar zullen ze in Gent ook alles van weten als hun bibliotheek aan de Waalse Krook af is.

We bevonden ons in een akelig gezelschap van heren en dames met magere nekjes van een orde die graag aan aaneen geschoven tafels zit om dan een conversatie te beginnen over iets wat ze niet kunnen ‘om redenen van persoonlijke aard’ zoals een van hen me samenzweerderig vertelde.  We zaten niet maar waren veroordeeld om rechtstaand aan hoge ronde tafels waarrond een tutu was gespannen,  dingetjes te nuttigen die ik om redenen van persoonlijke aard het liefst vermijd. Ik aanhoorde  in een medische terminologie verpakt, heel wat geleuter waarin af en toe niet Cochran based woorden als BMW en Volvo opdoken. Het waren van die mensen die me ooit op een lokaal evenement  toevoegden dat ze met vakantie waren geweest in Kenya. Er viel een korte stilte. De andere tafeldame merkte daarbij op dat Sorrento ook  zeer interessant was. Waarop numero drie, in alle betekenissen van dat telwoord, er aan toevoegde dat zij de voorkeur gaf aan Antibes. De ogen waren nu op mij  gericht. Ik antwoordde dat het bij ons ging zoals in elk huishouden,  wat in het Tieltse dialect  klinkt als ’n kenya, n’kenyé. 

Het waren dus van die mensen die ergens last van hebben: van een gebrek aan wetenschappelijke kennis maar die liever niet willen dat iemand daar achter komt omdat ze dan wel eens zullen uitgelachen worden omwille van hun ‘persoonlijke aard’.  Verhalen vertellen ze graag maar die hebben nooit een hoofdpersoon als in een goed verhaal, die allerlei obstakels en draken moet overwinnen, voordat hij de jonkvrouw kan bevrijden of een medaille rond zijn nek kan hangen.  Altijd over ik.

Ze komen die avond thuis, die magere kippenhalzen, en dan slobberen ze nog wat thee want dat kalmeert. Alles is goed. Niets gaat verkeerd. De  juwelen gaan in de kluis, de broek in de vouw op het knaapje.  Alleen is er die jeuk. Soms dromen ze dat ze turner zijn en boven in de ringen hun afsprong moeten maken . Ik sta erbij en kijk er naar en zie hoe ze pats boem op hun billen terecht komen. Nooit gaan ze naar de Spelen. Maar wel naar de volgende vergadering annex gratis eetfestijn van de LOK. Om redenen van persoonlijke aard.

Marc van Impe

20:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

03 november 2011

optimisme

Te somber, schrijft een lezer. Hij verwacht een column die hem opvrolijkt. Nu blijkt dat hij het hele weekend heeft lopen somberen over zijn eigen lot. Ach, daarom iets vrolijks. Alles is veel voor wie niet teveel verwacht, schreef de dichter J. C. Bloem. Dus volgt dit.

Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat wij mensen geboren optimisten zijn. Als het gaat om het inschatten van risico’s reageren onze hersenen sterker op positieve dan negatieve informatie. Dat blijkt uit een recent artikel in het boek The Optimism Bias. Uit experimenten blijkt dat de meesten onder ons geboren worden  met een roze bril die voorop onze hersenen gemonteerd staat. Onze frontale cortex reageert alleen adequaat op positieve boodschap. Tali Sharot gaf negentien vrijwilligers twee opeen volgende boodschappen: een slechte prognose en vervolgens de echte statistische kans dat de ellende hen echt zou overkomen. Wie zijn risico op persoonlijke ellende te hoog inschatte stelde zijn verwachtingen keurig bij, maar wie de kans op miserie te laag had ingeschat bleef blind voor de realiteit. Ze stelden hun verwachtingen wel bij maar bleven volhouden dat ze minder gevaar liepen dan werkelijk het geval was. De geleerde vrouw in mijn leven weet dit al lang.  Iedereen die al eens naar een LOK-meeting geweest is kan dit experiment zelf doen, zegt ze. Iedereen heeft een paar glaasjes op maar toch gaat iedereen rijden want hen gebeurt er niets. Zij is verstandig en laat zich door mij afhalen. Optimist die ik ben, ben ik beter bestand tegen stress en angst, maar breng ik mezelf ook in problemen. Want hetzelfde geldt voor wie van de journalistenclub huiswaarts keert. Maar nu ik al 25 jaar gestopt ben met roken, onveilig vrijen en sinds deze zomer met onmatig eten, waan ik me nog meer immuun voor nare gevolgen. En fietsen doe ik al lang niet meer. Want dat blijkt zowat de gevaarlijkste manier van voortbewegen te zijn. Nu nog ophouden met beleggen want “een onrealistische inschatting van financieel risico wordt algemeen gezien als de belangrijkste bijdrage aan de economische crisis van 2008,” aldus de auteurs.

Marc van Impe

http://www.randomhouse.com/book/165087/the-optimism-bias-by-tali-sharot

22:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 november 2011

Een merkwaardig vonnis

Er doen allerlei geruchten de ronde over het arrest Uyttersprot vs Riziv dat diende voor de Kamer van Beroep van het Riziv. Daarom deze verduidelijking.

Op 25 oktober zond de Kamer van Beroep haar vonnis in de zaak van Dr. Anne Marie Uyttersprot vs het Riziv. Het vonnis heeft verstrekkende gevolgen want de verantwoordelijkheid van voorschrijvende artsen blijkt een stuk groter dan gedacht.

Het vonnis in eerste aanleg werd nietig verklaard: de samenstelling van de kamer in Eerste aanleg, waarin een arts van de CM zetelde die betrokken en aanleggende partij is in deze zaak, was niet volgens de regels en de arts moest inderdaad gewraakt worden. De Kamer van Beroep heeft dit bevestigd. Daarmee werd ook het eerste vonnis nietig verklaard. Dokter Uyttersprot haalt in deze dus gelijk: de CM wil de zaak manipuleren en het proces was opgezet spel.

Wat de sanctie betreft geeft de Kamer van Beroep dokter Uyttersprot ook gelijk en oordeelt dat deze aanvankelijk te hoog was. Daarom wordt de boete van 100% gelicht en blijft enkel het netto terug te betalen bedrag van ongeveer 98.000 € over. Of hoe je gelijk kunt krijgen en toch verliezen.

Belangrijkste is echter dat de rechtbank de advocaat van het RIZIV in zijn hoogst eigenaardige interpretatie van de functie van de adviserende geneesheer. De rol van de adviserende geneesheer zou beperkt zijn tot een administratieve functie die geenszins beslissende bevoegdheid heeft bij het al dan niet toekennen van een toestemming voor de terugbetaling van gereglementeerde medicatie. Daar kan je een aantal vragen bij stellen. Betekent dit echt dat de verzekeringsartsen er voor Piet snot bijzitten? Wil men hiermee hun onkunde en gebrek aan kennis maskeren? Of manipuleert het Riziv zijn eigen jobdescription voor verzekeringsartsen?

Overigens blijkt het arrest Uyttersprot een letterlijk doorslagje te zijn van het arrest Coucke dat op heel andere gronden gevoerd werd. Zo wordt dokter Uyttersprot ervan beschuldigd onvolledige dossiers te hebben gemaakt in het Waasland ziekenhuis, een plek waar ze nog nooit een voet gezet heeft.

De artsenorganisaties en de raadslieden van dokter Uyttersprot beraden zich na dit merkwaardige vonnis over de te volgen procedure. Wordt zeker vervolgd.

 

Marc van Impe

12:23 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (14)