24 november 2011

Een Aha-erlebnis

Dat is het wat de bekende professor dokter emeritus psychiater en cabaretier Boudewijn Van Houdenhove in Hasselt overkwam toen hij –op wat een gezellig beurtje macrameeën voor beginners moest worden- vanuit de zaal geïnterpelleerd werd over het feit dat Het Rode Kruis bloeddonatie van CVS/ME patiënten weigert omwille van mogelijk besmettingsgevaar. Waarmee de CVS/ME patiënt in hetzelfde speelvak geplaatst wordt als HIV-patiënten, SOA-, hepatitis en andere via sanguine weg besmettelijke patiënten. De cabaretier was nochtans opgewekt gesticulerend begonnen aan de try-out van wat een triomfantelijke ronde langs de Vlaamse CM-zaaltjes-achter-het-gildenhuis moest worden. Tussen een cursus doorgestoken tomatensoep koken voor beginnende allochtone huisvrouwen en een vervolgcursus sparen en beleggen bij de coöperatie voor teleurgestelde BACOB’ers, zou hij een causerie brengen over ingebeelde en verbeelde ziekten, geïllustreerd met voorbeelden uit zijn lange academische carrière en ervaring in diverse expertisecentra zoals de bankdirecteur die van het verschot chronisch moe werd, het in haar jeugd door haar opa misbruikte moeke dat niet meer uit de luie stoel geraakt en het meisje dat er geen gat meer in zag tout court omdat je deze dagen soms al geen hand voor je ogen ziet, laat staan een hol. Dat alles gevolgd door een paar nummertjes zakdoek-uit-het-oor-trekken, iets waar deze raskomiek altijd mee scoort.
Hij had zich goed gewassen en geparfumeerd met Eau Sauvage, een cadeautje van een promovenda die een uitstekend werkje geschreven had over het effect van cognitieve gedragstherapie op mensen die op hun trein wachten, -een negen waard, bedacht hij- , had speciaal schoon ondergoed aangetrokken dat niet tussen de bilspleet schoof en een mooi wit hemd uit de C&A met manchetten. Kortom hij zag er goed uit. Niet te chique voor een publiek dat net van zijn laatste spaarcentjes beroofd was en nu extra op de kleintjes moest letten. Maar ook niet te pover, wat zijn academische status de nodige luister moest geven. Wie schetst dan ook zijn verbazing toen een jongeman –waar had hij dat gezicht nog gezien- opstond en hem de vraag over Het Rode Kruis onder de neus wreef. Misschien moest hij zelf wel eens aan de cognitieve gedragstherapie, dacht hij, want hij kende het gezicht en de stem maar kon er geen naam meer op plakken.
De zaal werd stil. Dit nummertje was niet gerepeteerd. Dat begreep iedereen. Boudewijn Van Houdenhove voelde het aan alsof iemand hem een dweil uit zijn oor trok. Ineens zag ook hij er geen hol meer in.

 
Marc van Impe

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)

23 november 2011

Pensioen

Er zijn twee zaken waarover de Belg absoluut niet wil praten en toch verschrikkelijk graag over roddelt: seks en geld.  Over seks zullen we het deze keer niet hebben. We gaan voor het geld. Bent u bereid om uw bruto of netto inkomen zomaar bekend te maken?  Op de vraag: hoeveel verdient u? antwoordt 95 procent van de Belgen ontwijkend. De overige 5 procent liegt, is onnozel of is zo rijk dat het hem geen lor meer kan schelen. Toch fantaseren wij dolgraag over het inkomen van anderen. En niet altijd in de positieve zin. In een vorig leven heb ik meegewerkt aan de opzet van een gegevensbank voor salarissen. De gegevens waren afkomstig van publieke loonschalen of barema’s zoals dat op zijn Belgisch heet, kwamen uit het Staatsblad als het over ambtenaren ging of kwamen van het Nationaal Bureau voor de Statistiek. Geen geheim dus. Toch voelden een aantal bezoekers aan de website zich geroepen om te protesteren tegen onze indiscretie. De database is ondertussen ingekocht door de christelijke arbeidersbeweging en heeft nu zijn nihil obstat verkregen. Ik moest daar aan denken toen ik in een artsenkrant een nijdig artikeltje las waarin een arts zijn beklag maakte over het magere pensioentje van amper 1.000€ dat hem na negen jaar studie en een volledige loopbaan te wachten stond. Die dokter had wel eens willen weten wat de directeur-generaal van het Riziv als pensioen zou trekken. Wij zijn nooit te beroerd om iemand uit zijn onwetendheid te helpen en hebben een virulente afkeer van afgunstige berekeningen van andermans welvaart. En we zien niet graag dat onze vrienden in de wind worden gezet. Daarom stelden wij de vraag aan onze vriend  Benny Guldemont, directeur van de Pensioendienst voor de overheidssector (PDOS). Die antwoordde per kerende dat  een vast benoemde ambtenaar van een federale overheidsdienst met de (afgeschafte) graad van directeur-generaal (weddeschaal A51),heden  na een loopbaan van 15 jaar het volgende pensioen verkrijgt (er werd rekening gehouden met een diplomabonificatie van 3 jaar, toegekend op basis van 4 jaar studies in het hoger dagonderwijs met volledig leerplan): als alleenstaande : 2.113,38 euro bruto – 1.552,44 euro netto per maand en als gehuwde met echtgeno(o)t(e) ten laste: 2.113,38 euro bruto – 1.827,86 euro netto per maand. Het pensioen is het gemiddelde salaris van de voorbije 5 jaar maal het aantal jaren dienst (wij gingen uit van 15 jaar) gedeeld door 60. Voilà , weer een roddel uit de wereld geholpen. En wie nu wil weten hoeveel zo’n directeur-generaal met afgeschafte graad verdient mag aan het rekenen slaan. En hou er rekening mee dat een ambtenaar niet geniet van het sociaal statuut dat aan de conventionering verbonden is.  Voor de adviserende geneesheren van de ziekenfondsen is dat wel het geval, die eten graag van alle walletjes.

En weet dat wie graag een ander zijn rekening maakt, blijk geeft een groot minderwaardigheidsgevoel. Hem past het gebed: God, vergeef mij dat ik me met anderen vergelijk, terwijl ik alleen moet kijken naar Uw Zoon. Amen.

Marc van Impe

www.pdos.fgov.be   en www.loonwijzer.be 

12:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

21 november 2011

Mattheüs

Een parlementair die één dag gezeteld heeft krijgt een ontslagvergoeding van één jaar. Wie langer zetelde krijgt maximaal vier jaar. Daar hebben de parlementairen zelf voor gezorgd. Een arts die chronisch ziek wordt krijgt in het beste geval een aalmoes, minder dan het bestaansminimum. In de praktijk komt dit er op neer dat hij gedwongen wordt verder te werken, ook al is hij daar fysiek noch mentaal langer toe in staat. De ontslagnemende politicus wachten mandaten en consultancies. De zieke arts het faillissement. Een voorbeeld: een bekend Limburgs politicus, gewezen secretaris-generaal van de Navo, kreeg als troost, na zijn gedwongen ontslag wegens fraude, het bestuursmandaat over de immobiliënmaatschappij van het Kempisch kanalenstelsel. Een habbekrats, zegt u? Het gaat om tientallen keurig gerestaureerde sasmeesterhuizen die nu als weekendverblijf voor tweemaal niets gehuurd worden door leden van de republiek der kameraden.

Daarom geef ik graag deze overweging mee. Ik heb de voorbije 40 jaar keer op keer als bevoorrechte getuige de sociale onderhandelingen van dichtbij mogen meemaken. Ik heb telkens opnieuw gezien hoe de fiscale en parafiscale druk steeg, hoe lonen ingeperkt , afgetopt en extra belast werden. Ik heb gezien hoe ondernemers geteisterd werden met bruteringen, solidariteitsbijdragen op omzet, vermogen en bestuursmandaten in hun eigen micro bedrijfjes. En ik zal binnen afzienbare tijd mogen ervaren hoeveel er van mijn beloofde pensioen nog overblijft en hoe laag dit onder de limbo-lat van het fatsoenlijk en leefbaar inkomen zal liggen. Ik heb keer op keer mogen meemaken hoe politici die zelf niet te beroerd zijn om rijkelijk betaalde bestuursmandaten te verzamelen bij multinationale energie-, kabel-, water- en andere nutsbedrijven, er in slagen om daarnaast hun eigen parlementair pensioen op te pompen tot ze elk volume van fatsoen overschreden hadden. En hoe diezelfde politici na hun politieke carrière nog eens mee gingen graaien in de vetpotten van verzekeringsmaatschappijen, banken en andere multinationals. Ik heb geen enkele ambtenaar gekend, die ook maar één dag heeft moeten inleveren op zijn wedde of pensioen. Geen enkele ambtenaar die ook maar één uur vrijwillig, gratis voor niets overwerkte. Geen enkele ambtenaar die de hem aangeboden glazen weigerde.

Maar ik heb wel vastgesteld dat honderden politici dag in dag uit fraude pleegden met hun mandaat door niet aanwezig te zijn op de vergaderingen en door geen kritische vragen te stellen. Als de burgemeester van de grootste Vlaamse stad vorige week voor het eerst in zeven jaar een vraag stelde in zijn parlement waar hij deel van uitmaakt dan pleegt hij fraude.  Als een ambtenaar een dienst of document weigert, dan pleegt hij fraude.  Als artsen overladen worden met - vaak zinloze - administratie  en ook nog eens de gegevens voor opmaak van hun 281.50  fiches zelf moeten controleren en aanpassen, dan plegen de ambtenaren die betaald worden met hun belastinggeld, fraude. Als diezelfde ambtenaren de kampioenen zijn van het absenteïsme, dan is dat fraude.  De Waalse ambtenaren hebben zich in 2010 in totaal 170.631 dagen ziek gemeld. Dat kostte 19,3 miljoen euro. Voor 2010 betekent dat een gemiddelde van 17 ziektedagen per Waalse ambtenaar. In Vlaanderen bereikt het absenteïsme gemiddeld 5 procent. Hoeveel dit ons kost kon men mij niet berichten. Ook dit is fraude.

Een gewezen belastingambtenaar, bekeerd blogger schreef het al bijna tweeduizend jaar geleden, "Waarom kijkt u naar de splinter in het oog van een ander, en merkt u de balk niet op in uw eigen oog? Hoe durft u tegen een ander te zeggen: Laat mij die splinter eens uit uw oog halen, terwijl u zelf een balk in uw oog hebt? Huichelaar, haal eerst die balk uit uw eigen oog, dan ziet u pas scherp genoeg om die splinter uit het oog van de ander te halen” (Mattheüs 7:3-5)

Marc van Impe

09:35 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)