17 oktober 2012

Days

Mijn vriend wil euthanasie. Het zal nu een goed jaar geleden zijn dat we op een avond na een concert samen naar huis reden. Hij kloeg over pijn in de maagstreek. Ga naar de dokter, zei ik. Een week later kwam het verdict en het was niet goed. Nu luisteren we samen naar Dylan, praten over onze kinderen, drink ik zijn rode wijn en hij slokjes ‘echte cola’.  We praten tot het duister wordt en vergeten het licht aan te steken. Hij wil een draaiboek voor zijn afscheid, zegt hij. En wie er ceremoniemeester zal zijn? Er moet goede muziek zijn, iemand moet aanspreekpunt zijn voor de buitenwereld, er moet voor wat eten gezorgd worden, een goede fles single malt. Hij werkt aan zijn checklist. Zo zit hij in elkaar. Altijd veel internationaal gereisd. Op tijd komen. Boarding pass, paspoort, voucher. Altijd onderweg. Mensen geïnterviewd. Reportages geschreven. Doorgevraagd tot hij echt wist hoe de zaken in elkaar zaten. Georganiseerd, volhardend, met oog voor kwaliteit en voor stijl.  Zo wil hij gaan. Ik rij naar huis en sta op scherp. Bij Rumst word ik geflitst. In gedachten rijd ik traag door het donkere landschap. Op de radio zingen de Kinks. In werkelijkheid dus 138 km per uur. Niets bijzonders?, vraagt de geleerde vrouw. Ik hang mijn jas op. Een vallende ster gezien, zeg ik. Het wordt koud ’s avonds. De haard moet aan. Je vriend zijn vrouw heeft gebeld, zegt de geleerde vrouw. Het wordt heel koud.
Marc van Impe

12:08 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)

13 oktober 2012

Namen noemen


In ons land bestaat er nog altijd een grote aarzeling tegenover patiëntenreviews. Artsen vrezen dan weer dat hun naam en faam ongefundeerd bekritiseerd kan worden in het openbaar, en zeggen dat ze het lastig hebben om zich te verweren omwille van hun beroepsgeheim. In onze buurlanden, met name in Nederland en het Verenigd Koninkrijk is deze praktijk zelfs bij wet geregeld. Ziekenhuizen, zorginstellingen en zorgverstrekkers worden er ongenadig aan het kritisch oordeel van hun patiënten onderworpen. De patiëntenreviews over artsen en andere professionals op internet zijn daar niet meer weg te denken. Dit alles zit er ook in ons land aan te komen. Nu al circuleren op Facebook ervaringen, kritieken en waarderingen van patiënten over u waar u als zorgprofessional geen weet van hebt. Uit Nederlands onderzoek blijkt nu dat artsen hier hun voordeel mee kunnen doen. Dat zegt Jacqueline Baardman van de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie NPCF, een van de initiatiefnemers van patiëntenreviewsite ZorgkaartNederland.  Volgens Baardman is de kans op een publiekelijke naming and shaming klein, omdat het merendeel van de reviews positief is. “Inmiddels zijn er meer dan 80.000 geplaatste patiëntenreviews en is de gemiddelde beoordeling een 7,4. De behoefte om positieve feedback te geven, is groot. De zorg komt zo dichtbij. Bovendien is het niet louter eenrichtingsverkeer, iedereen die een review heeft geplaatst, moet daarop aanspreekbaar zijn door ons. Bij een negatieve beoordeling verwachten wij een onderbouwing. We willen geen klaagmuur zijn en begrijpen de enorme impact van een slechte beoordeling op een zorgverlener of een instantie.” Ook de Nederlandse KNMG, die vorig jaar nog uiterst kritisch stond tegenover Baardmans initiatief,  heeft ondertussen een ‘welwillende kritische houding’ aangenomen. Volgens  Lode Wigersma van de KNMG  “zijn artsen zijn inmiddels meer gewend aan patiëntenreviews en zien ze dat het wel meevalt”. Er zijn wel een paar voorwaarden. In Nederland wordt ZorgkaartNederland weliswaar gesponsord door een aantal zorgverzekeraars maar dat betekent niet dat dit een instrument is dat door de ziekenfondsen gecontroleerd wordt en via welk kanaal slinks kritiek en sfeer gecreëerd wordt rond de zorgverstrekkers. En het NPCF is geen mantelorganisatie van een groot ziekenfonds, maar een echt onafhankelijk initiatief.  
Marc van Impe

13:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

08 oktober 2012

Het is indian summer

De laatste vakantiegangers druppelen weer binnen. De collega’s die geen kleine kinderen meer hebben, niet geterroriseerd door school, tennis- en balletles, muziekschool, voetbalclub of andere verplichtingen. Mijn vriend de apotheker is ook terug. Hij ziet er wat sip uit. Drinkt zijn bier met minder smaak, ook als het hem aangeboden wordt. “Geen echte vakantie gehad,” mompelt hij. “ziek geweest.” Het is een bekend fenomeen. Heb je een heel jaar recht als een eik in je officina gestaan, komt de vakantie en dan lig je geveld op bed: koorts, pijn in de gewrichten en achter de oogballen. Het zuur in de nieren en een maag die wel vol beton gestort lijkt. Waarom wordt een mens pas ziek als hij rust heeft? Tien jaar geleden werd dit fenomeen onderzocht door Tilburgse wetenschappers en ze maakten er een klapper mee maar liefst drie procent van de populatie bleek last te hebben van vrijetijdsziekte. Vooral mensen met een zware, verantwoordelijke taak lijden aan dat omgekeerde Kortjakje-syndroom, zoals dat zo mooi heet. En volgens de hoofdonderzoeker Ad Vingerhoeds heeft dat niets met psychologie maar alles met de invloed van stresshormonen op het immuunsysteem te maken.  Onder druk pompen we adrenaline en cortisol door ons lijf zodat de afweer op scherp staat. Treedt de rust in dan gaat het stresssysteem in een lagere versnelling en dus ook het immuunsysteem. Maar als het stresssysteem te lang blijft aanstaan dan gaat het alarmsysteem in overdrive, wordt nutteloze energie geproduceerd, verzwakt het lichaam en uiteindelijk de afweer. Wie dus ziek wordt is of over zijn grenzen heen, of produceert te weinig adrenaline en cortisol. Maar ook wie plots zonder overgang kapt met het harde werken zorgt voor ontreddering. Je bent dan als de voetballer die pas na de wedstrijd de blessure voelt.
Mijn vriendin de psychologe wil wel opmerken dat voor sommige mensen ook ontspannen zeer stressvol kan zijn. Dat zijn mensen die vakantie eigenlijk niet leuk vinden maar er toch aan doen omdat dat zo hoort.  En onze cardioloog in het gezelschap begint te oreren over het vakantiehartsysndroom ten gevolge van teveel alcohol. Waarop de geleerde vrouw vanuit de kamer roept dat ze ons allemaal eens snel een vakantiehart zal bezorgen als de tafel niet afgeruimd wordt.
De adrenaline piekt op slag, de cortisol stroelt door onze aderen, de apotheker drinkt haastig zijn glas leeg en moet dringend iets uit zijn auto halen.
Marc van Impe

15:44 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)