03 februari 2012

Maandagstaking

Er werd gestaakt en ik zat dus in mijn stamkroeg uit te kijken op wat een vakbondsmanifestatie was. Het lokaal waar ik gewoonlijk pleeg in te nemen kijkt uit op de entree van het Berlaymont en is niet de plek waar de doorsnee ambtenaar zijn vrije uren slijt. Hier komen journalisten, lobbytijgers, een verdwaalde Eurocommissaris en een ambassadeur. Het is er cosy. Eenvoudig en goed en nuchter gerund door een Nederlands koppel. Dé plek om dit soort stukjes te schrijven. Wat ik dus probeerde toen er twee mannen binnenkwamen, in een rood en een groen hesje, duidelijk vakbondsbonzen die niet gewend waren aan dit soort van gelegenheden. Na een paar minuten en twee demi’s ging de conversatie zwerven en werd ik aangesproken, iets wat me mateloos kan irriteren als ik aan het schrijven ben. Na de obligate “wadoedegij’s” en “kendedandedieëns” kwam de conversatie op het doel van de staking. “we zijn hier omdat we opkomen voor de minder weerbare burger,” zei het rode hesje. “ja,” zei groenmans, “ voor de mensen die niet op café kunnen schrijven maar die deeltijds werken, of het werken moe zijn en die met brugpensioen willen gaan en voor hen die wel willen werken maar niet kunnen werken of erger nog niet mogen werken.” Ik hou me op zo’n moment graag van de domme. “tja,” zeg ik, “met dat soort van zaken word ik nooit geconfronteerd. Zeer interessant, maar gaat u vooral verder.” Volgde een schrijnend verhaal over een handige moeders die een beetje mankten, slecht opgeleid maar toch zo werkwillig en over sociale handgekapten die geen kansen kregen en over uitsluitingen, en andere sociaal ingegroeide teennagels. Maar zou ik allemaal geen kennis van hebben, zei het rode hesje dat aan zijn derde demi begonnen was. “Toch,” zei ik, “ ik ken een patiënt die net zoals jullie dat zo mooi beschrijven uitgesloten wordt door ons anders zo voortreffelijke sociale systeem.” De aandacht was mijn. “ze krijgt geen uitkering en heeft opgroeiende kinderen.” Het groene hesje bestelde nog een rondje. “ze wordt belachelijk gemaakt door allerhande controleurs.” Er zat wat in het oog van het rode hesje. “ ze is haar man kwijt en haar familie neemt haar niet meer au serieux.” “Onrecht,” riep roodmans , “ stuur ze gelijk naar mij. Waar lijdt ze aan.”  Toen ik het woord CVS liet vallen werd het op slag stil. Groenmans moest naar het toilet. Roodmans mompelde iets over psychologie. “gelukkig hebben jullie als vakbond dit toch begrepen,” zei ik. “Hoezo,” klonk het verbaasd. “Wel lees De Morgen op pagina 7 van het M katern.  Daar schetst Sarah Ciolek , vier jaar vakbondsafgevaardigde van het ABVV een juiste schets van de CVS-situatie in ons land.  Ik citeer: ‘toen ik jonger was had iemand in mijn familie CVS. Ze was enorm graag gaan werken, maar had twee schoolgaande kinderen. Red het maar eens. Ze moest soms om boter bedelen bij mijn oma omdat ze dat niet kon betalen. Ik vind dat mensen met een tegenslag moeten gesteund worden. Je moet niet rijk zijn, maar je moet wel een waardig leven kunnen leiden.”  Zou het kunnen dat de aan hen verwante ziekenfondsen dit toevallig vergeten?

Het was nu heel stil in het café. Roodmans gremelde, groenmans keek uit het raam. Gelukkig kwam toen net een Audi 6 met chauffeur aangereden. Uit gingen de hesjes. De laatste slok werd ingezwolgen, zoals de walvis Jonas binnenwerkte. “bel me,” zei groenmans, “je hebt mijn kaartje.”

Marc van Impe

21:32 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 februari 2012

Iedereen gelijk, sommigen gelijker

De vakbonden staakten maandag niet alleen tegen de besparingsmaatregelen van de regering-Di Rupo. Ze willen ook vermijden dat straks aan de index wordt geraakt, aldus Jan Vercamst, voorzitter van het ACLVB. Het was de N-VA die aankloeg dat onze ministers maar liefst 8 procent meer gingen verdienen. Foutje, zei de premier, het stond zo wel in de begrotingsteksten maar dat was niet de bedoeling. Integendeel, de ministers zouden minder gaan verdienen. Veel minder. De verwarring over de cijfers weet premier Di Rupo aan de begrotingstabellen die de parlementsleden hadden ontvangen. Gezien de snelheid waarmee de begroting moest worden ingediend - voor 31 december 2011 - waren die tabellen niet meer aangepast. "De vragen die bepaalde parlementsleden nu stellen, zijn dus begrijpelijk", aldus nog Di Rupo. Het blijkt nu dat de ministers in de regering Elio Di Rupo dan toch niet veel minder gaan verdienen. Want net zoals een eenvoudig vakbondslid houden onze ministers vast aan de hun gegarandeerde indexaanpassingen. Zodoende wordt de salarisverlaging bijna volledig gecompenseerd door indexaanpassingen. Elio Di Rupo en zijn vicepremiers verdienen straks dus 222.000 euro in plaats van 224.000 euro. De verlaging met 5 procent van de salarissen en representatiekosten van de federale ministers wordt bijna volledig gecompenseerd door de twee overschrijdingen van de spilindex die dit jaar worden verwacht. Bij de opmaak van de begroting 2012 werden de vergoedingen van 137.000 euro voor de ministers en 130.210 euro voor de staatssecretarissen van de regering-Di Rupo met 5 procent ingekort in vergelijking met vorig jaar. De bedragen zakten naar respectievelijk 130.308 en 123.699 euro. Maar deze bedragen worden dit jaar wellicht tweemaal geïndexeerd en dus zullen ze  de facto met minder dan 5 procent dalen. De eerste minister en de vicepremiers bijvoorbeeld zullen slechts 0,9 procent minder verdienen dan onder de regering-Leterme. Sommige staatssecretarissen, zoals die voor Administratieve Vereenvoudiging, zullen 1,5 procent moeten inleveren, de minister van Begroting 3 procent.   Op basis van de vooruitzichten van het Planbureau heeft de regering een indexering van 3,53 procent voorzien voor de openbare diensten, maar dat moet nog bevestigd worden. Zegt begrotingsminister Olivier Chastel: "Voor zover ik weet, stelt niemand de loonindexering in vraag, zoals het ook duidelijk in het regeerakkoord staat."  Of, iedereen gelijk en sommigen gelijker. En de regering die hoeft niet te staken.  http://syndication.vmma.be/syndication/?vID=PIt_80763_vtm...

Marc van Impe

17:28 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 januari 2012

De eindeloze traagheid

Mijn winterdepressie komt maar niet op gang ook al doen sommigen daar hard hun best voor. Zo raak ik nog helemaal van slag. Ik kijk uit over de vallei en denk aan de receptie van gisteren. Is het u ook al opgevallen dat slechte gebeurtenissen eindeloos traag lijken te gaan en dat goede evenementen in een flits voorbij lijken te vliegen? Vergelijk het herbeleven van het uit de bocht gaan tegen 120 per uur met een orgasme. Sommige recepties lijken eindeloos te duren. Alsof je vanaf het moment dat je binnenkomt begint te slippen. Dan helpen geen goede voornemens meer, geen spijt en geen berouw. Met ware doodsverachting onderga je de banale kleinspraak van het ogenblik. Zo vroeg ik een gast wat hij deed na een heel leven van hoog-specialistische geneeskunde nu hij gepensioneerd was. Bleek hij alle nutsvoorzieningen in huis te hebben gerenoveerd. Geen boek, geen film, geen muziek, maar water- en elektriciteitsleidingen. Gas, daar mocht hij niet aan van zijn vrouw. Er volgde een uitleg over Ohm en Ampère, over differentialen en schakelkasten en het bleek dat ik daar aardig mee kon over wauwelen. Vooral toen het thema naar LED-verlichting schoof.

Nu lees ik een Nederlands onderzoek, weer eens, waaruit moet blijken dat artsen dezelfde culturele belangstelling hebben als juristen en ander hoog opgeleid volk. Er zijn twee mogelijkheden: of ze zijn echt anders boven de Moerdijk, of ze kunnen beter liegen. Maar mij overtuigen ze niet: we zijn allemaal even banaal, we houden van goed eten en drinken, we verzamelen of we fietsen, we gaan altijd naar dezelfde kust aan de zee of naar dezelfde berg. En we voelen ons daar goed bij. Daarom vliegt het leven voorbij. De slechte momenten gaan langzaam en zijn gelukkig zeldzaam. Ik moet hoognodig Milan Kundera herlezen.

Marc van Impe

21:04 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)