07 april 2014

Een fietshelm van het ziekenfonds

VILVOORDE 03/04 - Het is lente, het is tijd voor nieuwe initiatieven. God zij dank worden er nog nuttige organisaties opgericht waarvan we niet wisten dat we ze misten. Zoals www.vallenenopstaan.be, die vorige week donderdag gelanceerd werd door de KU Leuven, het Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs en Bond voor Lichamelijke Opvoeding. Die wil het dragen van een helm verplicht maken voor alle fietsers tot 16 jaar.
Zoals dat gaat bij een vereniging die zichzelf ernstig neemt en die ernst in dikke mentale fluo onderstreept wil zien, werd ook hier een professor gevonden die de meest evidente kennis als wetenschap gaat formuleren. Toeter van dienst was in deze prof. Bart Depreitere, neurochirurg aan het UZ Leuven gespecialiseerd in de behandeling van hoofdletsels bij fietsers, die ex cathedra het volgende verklaarde: "Een fietser heeft nauwelijks bescherming en zal als hij een zekere snelheid heeft nagenoeg altijd op zijn hoofd terechtkomen. Als fietsers na een ongeval medische hulp nodig hebben is dat nagenoeg steeds vanwege een hoofd- en hersenletsel. Ernstige letsels met een handicap of overlijden tot gevolg zijn bijna altijd hersenletsels. Het dragen van een fietshelm is het enige middel waarmee men zich hiertegen kan beschermen", aldus de neurochirug. Q.E.D. Als het aan de professor lag zou hij de groep tot 16 selecteren. "Want het is precies in die leeftijdsgroep dat er zich heel wat ongevallen voordoen", aldus Depreitere.
Het is maar goed dat u weet waar uw dure geld voor wetenschapsonderzoek heen gaat.

Gratis voor niks geef ik nog enkele van mijn wetenschappelijke vaststellingen mee, die door proefondervindelijk onderzoek bij vier kinderen en negen kleinkinderen bevestigd werden: naast op het hoofd terecht gekomen te zijn wordt de val meestal opgevangen door knieën en ellenbogen, en in mindere mate door de binnenkant van de handen. Dat geeft niet alleen lelijke littekens maar beschadigd ook de kledij. Het verdient dus aanbeveling om zeker tot de leeftijd van zestien jaar, de jonge fietsrijders te verplichten ellenboog- en kniebeschermers te dragen naar model van de skaters. Ook gesloten schoenen moeten verplicht worden, want remmen met de voeten op de grond is niet zo'n goed idee als men open sandalen draagt. Menige teennagel werd hierdoor tot de nagelriem herleid. En dat kan zeer doen. Tenslotte, maar dat wist u al, hoort een fluohesje tot de basisuitrusting van elke fietser.
Op die manier ingepakt kan uw min-zestienjarige zich gerust in het verkeer bewegen mits hij zich aan de onlangs ingevoerde maximumsnelheid van 30 kilometer per uur houdt.
Ik stel professor De Preitere nu ook voor een onderzoek te doen naar het risicovolle fietsgedrag van zestigplussers en van gepensioneerde apothekers die nooit omkijken.
Gelukkig is er ook nog goed nieuws. De gepensioneerde politica Mieke Vogels vertelde ons dat naar analogie van de looprekjes voor minder mobielen die in de gezondheidswinkel van de CM door hoog opgeleide bedienden worden aangepast aan het formaat van de klant en dan ook een kleine honderd euro meer mogen kosten dan de versie op het internet, er ook fietshelmen en knokkelbeschermers aangeboden worden tegen weliswaar een fikse meerprijs maar eigenhandig aangepast worden door een hoog opgeleide winkelbediende. En geen zorg! De leden van het ziekenfonds krijgen deze meeruitgave integraal door het ziekenfonds terugbetaald. De helm draagt het CE keurmerk en draagt de pauselijke zegen. In het donker straalt hij een groen-wit licht uit. De fietshelm die u in de Aldi koopt aan 14,95 € wordt helaas niet terugbetaald. Die draagt u beter naar de kringloopwinkel.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:17 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

05 april 2014

Bestaat er wel een evenwichtige belastingcontrole?

Mijn vriend de apotheker is er helemaal niet gerust in. Het konijn in zijn hoofd heeft de controle overgenomen en bleek staart hij wezenloos voor zich uit. Niet omdat er medicijnen in zijn stock ontbreken. Nee, volgende week krijgt hij een belastingcontrole. Natuurlijk weet hij niet wat er te controleren valt. Tenzij ze het op zijn nieuwe SUV gemunt hebben. Dus is het alle hens aan dek geblazen. Merkwaardig hoe zo’n bericht ons ertoe aanzet om het ene belastingdrama na het andere te vertellen.

Bij de huisarts werden een paar jaar geleden de renovatiekosten van zijn praktijk tot de helft herleid, want de belastingcontroleur ging ervan uit dat de schrijnwerker in dezelfde moeite ook de hall en de mevrouws keuken verbouwd had. Waar hij, zo geeft de huisarts ruiterlijk toe, wel een beetje gelijk in had. De specialist zag dan weer zijn autokosten gereduceerd, want die dagelijks in een ziekenhuis werkt en vlak om de hoek woont kan maar moeilijk een volle tank diesel per week declareren. Zijn argument dat hij vaak seminars volgt in steden als Rijsel en Rotterdam sneden geen hout, hield zijn controleur stug vol. Bovendien wou hij die ingebrachte kosten ook nog wel eens bekijken. Want reizen dat is toch ook een stukje plezier, of niet soms. En wat voor vrolijkheid zorgt moet immers belast worden.

We bestellen nog een rondje betere abdijbieren. Het is februari en dat is de maand van de voorjaarsstormen en belastingcontroles. Buiten giert het. Maar hier binnen loeit de houtkachel. De rest van het Waals café trekt zich blijkbaar weinig aan van belastingen en aftrekposten. De meeste vaste tooghangers wonen in een caravan bij de oever van de Semois. Hun enige zorg is de waterstand die elke dag stijgt. Het zou niet de eerste keer zijn dat hun hele hebben en houden ergens achter een bocht over de Franse grens aanspoelt. Wat voor sterke verhalen en een verhoogde consumptie zorgt.

Onze vriend de professor vertelt hoe zijn controleur zijn krantenabonnementen verwierp met het argument dat je om te beginnen aan één krant genoeg hebt en dat je die online voor niets kon lezen.

Ja, zeg ik, maar wat ik heb meegemaakt slaat alles. Mijn jongste zoon was vorig jaar afgestudeerd en vond o wonder gelijk een baantje, en daarna een interim, en daarna een vaste baan. Daardoor kwam zijn belastbaar inkomen boven het maximum uit dat een student mag verdienen. Dus werd hij van de ene dag op de andere geen kind ten laste meer. En dat scheelt een slok op de borrel. Toen ik hierover mijn accountant aansprak vertelde die me dat mijn zoon er goed aan zou hebben gedaan om eerst een paar maanden vakantie te nemen of tenminste in de werkloosheid te hebben doorgebracht. Zo gaat dat dus in dit land. Wie werkt wordt gepakt, wie geluk heeft wordt gestraft. Je had zoon er gelijk uit moeten gooien, zegt de apotheker die snel kan hoofdrekenen.

Ik geef een laatste rondje. Zou ik die als kosten kunnen inbrengen? Want zonder dit gesprek geen blog. Zo is dat toch?

Marc van Impe

Bron MediQuality

14:29 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 maart 2014

Straf de roker niet

 

VILVOORDE 28/03 - Een van mijn eerste herinneringen is hoe ik met mijn knuist tegen de gloeiende kop van mijn vaders sigaar aanstootte. De kamer zag blauw van de sigarenrook. Het was zondagnamiddag. Opera en belcanto op de radio. De vrienden bespraken de toestand van de wereld. Elisabeth Bas en Willem II uit een cederhouten kistje.
Een flashback later: met de auto onderweg naar zee. Moeder met de jongste op schoot vooraan. Vier lichtelijk misselijke koters achteraan. Tegen zestig per uur ritmisch over het eindeloze macadam. Vader rookt een cigarillo. De wereld buiten  ziet blauw.
Ik hoest al weken, mijn ademhaling gaat piepend op en neer. Mijn longen kraken. De huisarts komt elke dag op bezoek. Moeder haalt voor hem een Corps Diplomatique uit de kast. Ik krijg ladingen ampiciline ingepompt. De dokter drinkt een cognacje bij zijn sigaar.
Ik was dertien toen ik mijn eerste Prince de Monaco filter rookte in de toiletten van de tekenacademie. Ik hield er een strafstudie en een formidabele rammeling aan over. En ik begreep het niet. Als iedereen om me heen rookte, als roken mannelijk was, waarom mocht een grote jongen er dan niet aan beginnen?
Drieëntwintig jaar later, een flinke griep en een pakje Camel én Gauloise per dag, ben ik van de ene op de andere dag gestopt. Omdat na een weekje noodgedwongen rookvrij, mijn dagelijks glas wijn ineens veel beter smaakte. En niet alleen dat. Mijn kapsel, mijn kleren, de auto, het huis, alles onderging een ontgeuring. De wereld onderging een echte olfactorische make over. Nu weer ruim dertig jaar later heb ik weer schone longen. De schade die was aangebracht is ongedaan gemaakt.
En ik ben niet de enige. Vanwaar die ommekeer? Een maatschappij die roken als norm had, verklaarde roken tot een doodzonde. De gruwel op de pakjes moet de stugge hardnekkige doorrokers de schrik op het lijf jagen. Ik geloof daar niet in. Angst is een slechte motivator. Repressie werkt nooit. Ik geloof in positieve stimulansen. Straf de mensen niet die roken, maar beloon hen die niet roken. Geef hen een fiscale gezondheidsbonus. Een krediet dat ze naar eigen goesting kunnen besteden: een gastronomische vakantie, een borstcorrectie, een rondje botox, gratis syldenafil, een sportabonnement of een kistje betere wijn. Op die manier slaat men een dubbelslag: gezondheidswinst en stimulering van de economie. En  natuurlijk zou men bij twijfel de niet-rokers regelmatig kunnen controleren. Nicotinegebruik is net als cocaïne tot drie maanden na consumptie meetbaar. Op die manier zou men ook die ellendige e-sigaretten een halt kunnen toeroepen. Want die blijken al even nefast te zijn.
En wie toch wil roken wordt niet gestraft maar evenmin beloond.
Maar als ik zeventig wordt, heb ik mezelf beloofd, dan wil ik nog eens een echte El Rey del Mundo N°1 in brand steken. Of een Cohiba als het niet anders kan.


Marc van Impe

15:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)