11 april 2017

Lang leve Ivanka

 

Zelf ben ik een ervaren kenner van de vader-dochterrelatie. Niet alleen heb ik zelf twee dochters, vijf kleindochters en ben ik met een dochter getrouwd. Ik ken heel wat dochters en soms hun moeder en ik heb voor allen van hen heel wat maar geen grenzeloos respect. Ik weet uit ervaring hoe vaders geneigd zijn te luisteren naar wat hun dochter zegt en dat het omgekeerde zelden waar is.


Ik lees de voorbije honderd dagen in The New Yorker dat sommige Witte Huis-watchers menen dat niet de first lady Melania, maar Ivanka, haar stiefdochter dus, het vaakst het oor van haar vader Trump krijgt. Dat is heel link. Binnen extended families als de mijne zijn de relaties tussen moeders en niet hun dochters het delicaatst. Een schoonmoeder is daarbij vergeleken een zingende kanarie in de zon. Trump houdt het meest van Ivanka, en dat verbaast me niks. Tenslotte is het het typische Amerikaanse fenomeen van daddy's darling of zijn sweetest little girl.


De geschiedenis van het Amerikaanse presidentschap staat bol van de invloedrijke dochters. Julie Nixon was zij in de media de felste verdediger van haar vader –niet alleen één van de mooiste presidentsdochters maar ook een met de mooiste karaktereigenschappen van dochters: hun loyaliteit. Caroline Kennedy maakte dat wij alle erfzonden van haar ouwe heer vergaven. De opvolgers hadden allemaal meer aan hun dochter(s) dan aan hun schaarse zonen. Misschien is dat iets voor psychiaters en kan je pas een echte rücksichlose heerser zijn als je een dochter hebt. Zoals Stalin een dochter had en Mao ook.


Dat Ivanka bij officiële besprekingen aanzit verbaast me niet. Anna Roosevelt, dochter van Franklin Delano Roosevelt was aanwezig bij de besprekingen die FDR voerde met Stalin en Churchill tijdens de conferentie van Jalta in februari 1945, waar de grenzen van het naoorlogse Europa werden vastgesteld. Alice Roosevelt, dochter van Theodore Roosevelt, was direct betrokken bij de Amerikaanse vredesmissie tijdens de Russisch-Japanse oorlog, aan het begin van de twintigste eeuw. En uit onderzoek onder leden van het Amerikaanse Congres blijkt dat parlementariërs met dochters eerder geneigd zijn voorstellen te steunen die de positie van vrouwen in de samenleving verbeteren. Engels onderzoek laat zien dat vaders met dochters relatief vaker Labour stemmen. Dochters maken hun vader socialer. Niet altijd natuurlijk. Stalin en Mao joegen miljoenen mensen volgens de leer van het wetenschappelijk socialisme die ook in ons land gevolgd wordt door mensen met lieftallige dochters, over de kling.


De positie van de dochter is die van de postillon d'amour. Vraag is: Waar stopt loyaliteit en begint beïnvloeding? Nu Donald Trump Raspoetin Bannon eruit gegooid heeft, durf ik wedden de dochters de wereld zullen redden.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

11:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

10 april 2017

Betaal ziekenhuismanagers altijd als laatste

 
Betaal eerst het uitvoerend personeel, de zorg, de logistiek en het onderhoud en kijk dan hoeveel er overblijft voor gebouwen en management. Mijn vriend de ziekenhuisdirecteur die al geïrriteerd rondrijdt omdat iemand een kras getrokken heeft in het portier van zijn A8, kijkt me pissig aan. Volgens mij werd hierbij, gezien de aard en de diepte, en vooral de scherpte van de snee een scalpel gebruikt, wat duidelijk in een richting wijst. Maar zo’n uitspraak had hij op een zondagochtend niet verwacht. En zeker niet van mij.


Het zijn harde tijden voor ziekenhuisdirecteurs. Eerst is er hoofdverpleger Luc Van Gorp van de CM die maar liefst één op vier of in cijfers: 27 ziekenhuizen wil sluiten. Dan was er econoom Lieven Annemans die er nog een schepje bovenop deed en boudweg stelde dat er 10% teveel hospitaalbedden waren. En dan was er Marc Moens die gezegd had dat de CM de oudjes gewoon thuis in hun bedje wilde laten sterven. Plus een kras in de carrosserie van zijn brandnieuwe A8. En met die bouwvergunning voor dat prachtige nieuwe ziekenhuis op de oude waste grounds werd het al even waarschijnlijk als de bouw van Uplace. Straks moest hij nog echt turnleraar worden, wilde hij op actieve wijze zijn pensioenleeftijd halen. En daar waren de salarissen wel een stukje lager.


Ik herinner me uit de tijd dat de goede vader nog bestuurder was bij wat nu een regionale ziekenhuismastodont is , dat hij en zijn collega's in familiale middenklassewagens heen en weer reden. De ziekenhuisdirecteur die om de hoek woonde kwam met de fiets. Nu ziet de directieparking van het ziekenhuis als een showroom van autohandel Cardoen.


Het gaat er niet alleen om prachtige ziekenhuizen te bouwen, zeg ik, maar in de eerste plaats om de dingen juist te doen en tegen een redelijke kostprijs. Voordat ziekenhuisdirecties gaan pleiten voor hoger uitgaven zouden ze in de eerste plaats moeten denken waar ze zelf zouden kunnen besparen. Uiteindelijk kan dat niet ingewikkeld zijn. Toen ik zo'n twintig jaar terug een journalistiek bedrijfje begon, betaalde ik elke maand eerst het personeel en keek daarna hoeveel ik overhad voor mezelf en voor een hoognodige lik verf. Toen ik in arren moede de boeken moest neerleggen, gingen zij vrolijk naar het stempelkantoor, en trok ik me terug in een hoek van het dorp om een nieuwe list te verzinnen. In de ziekenhuizen van vandaag gaat het precies andersom. Daar wordt vrolijk losgerekend hoeveel men zou willen uitgeven, mogen de dokters wens- en verlanglijstjes maken, en gaat men dan kijken waar men op uitvoerend personeel kan bezuinigen. En vouwt de ziekenhuisdirecteur zorgvuldig zijn golden parachute.


Ik schrijf onze conversatie neer zoals we praten aan de bocht van de rivier. "Weet jij wel waar al dat geld dat je uit de zakken van de minister haalt en uit de beurzen van je artsen schudt, heengaat?" hij gooit steentjes nu, een teken dat ik hem op de zenuwen werk. "Als je niet weet waar je geld heengaat, is het verhogen van de uitgaven erger dan verspilling," citeer ik een Nederlands handboek.


De minister moet met haar ziekenhuishervorming niet over één nacht ijs gaan. Want zoals managementexperts weten leidt elke beleidswijziging tot een toename van de inefficiëntie. En laat de managers vooral niet toezien. Een manager die kijkt hoe van een eierdooier en wat olie mayonaise draait kan dit proces met zijn ogen doen mislukken. Zo geschift zijn ze. Men zou eerder zoals bij Tesla moeten kijken waar men welke ziekenhuismanagers kan afschaffen.


Dat heet de les van KLM: pas toen men daar meer cabine- en luchthavenpersoneel inzette, piloten kortere shifts liet vliegen, en het aantal managers met een vijfde verminderde, steeg de arbeidsvreugde en het rendement van de onderneming.


Ik weet het, het leven is niet eenvoudig voor een jonge ziekenhuismanager, zeker niet nu Peter De Gadt met pensioen gaat. En hij nog niet eens weet hoeveel een gesneden brood kost.


Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

12:19 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

08 april 2017

Leer je eigen darmen kennen


De eerste darmcommunity werd opgericht. In Nederland. Ontdek een fascinerende wereld die je altijd bij je draagt, luidt de wervende slogan. Dat kost dan wel 95€. Daarvoor krijg je een schijfdiagram dat in 25 kleuren alle bacteriën weergeeft die meer dan 1 procent van je darmflora uitmaken.


Het idee komt van dr. Derek Butler, dr. Tom van den Bogert en dr. Jos Seegers. De eerste twee hebben ervaring met commercieel DNA-onderzoek bij het Leidse Baseclear, de laatste is moleculair geneticus van de Universiteit van Groningen. Samen richtten ze MyMicroZoo op onder het motto 'Ontdek je belangrijkste orgaan' de relatie tussen darmflora en gezondheid in kaart brengt.

Het bedrijf mikt op gezondheidsfreaks, orthorexie adepten, vermeende en sporters. MyMicroZoo levert de resultaten aan en dan moet de klant zelf op onderzoek uitgaan. Op de website staan suggesties. Zoals: wat doet kefir met je darmflora? Dus wat verandert er in je buik als je anders gaat eten? 'Een persoonlijke benadering van de buik', noemt Butler dat.

Met de gegevens van zijn klanten zet MyMicroZoo ook een databank op. Daarmee kan dan weer wetenschap in dienst van de commercie bedreven worden. MyMicroZoo hanteert daarvoor de nobel klinkende term citizen science . Slim bekeken, je betaalt voor je eigen bijdrage. Veel kan die wetenschap op dit ogenblik nog niet betekenen. Er zijn nog maar enkele honderd enthousiastelingen. Maar die worden door MyMicroZoo alvast uitgenodigd om lid te worden van de eerste darmcommunity van Nederland. Elkaars darmflora vergelijken, dat zal vast boeiende chats en discussies opleveren. Maar eerst dus 95€ betalen en een staaltje van je stoelgang inleveren.

Tom van den Bogert van MyMicroZoo telt zelf heel regelmatig zijn darmbacteriën, zegt hij in De Volkskrant. Huidig speerpunt van zijn zelfonderzoekingen: melk. 'Want ik realiseerde me dat ik daar best veel van drink.' Daarom wisselt hij nu een tijdje melk van de koe af met melk van de amandel, om te kijken of hij dat in zijn darmflora terug kan zien.


Een blog op de website moet de buikvrienden aan de gang houden. Die blog is wel anoniem, de auteur omschrijft zich als 56 jaar oude man "en over het algemeen van goede gezondheid. Ik sport zo'n 4 x per week; hardlopen, schaatsen, fietsen en in de zomer doe ik af en toe mee met een kwart- of sprinttriatlon." Kortom de modale Nederlander. In de toekomst sluiten de wetenschappelijke ondernemers een persoonlijk dieetadvies niet uit. Ondertussen moeten de adepten maar experimenteren.


Rest de vraag: hoeveel kún je eigenlijk iets aan je darmflora veranderen? Volgens professor Willem de Vos van de universiteit van Wageningen liggen de effecten van dieetverandering tussen de 0 en 10 procent. Met als grootste nu bekende gamechanger: 'Niets eten'.

 

https://www.mymicrozoo.com/nl/Home

 

Marc van Impe

 

Bron MediQuality

09:09 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)