04 januari 2012

Romantiek

Kan je voor een keer romantisch gaan, vraagt de geleerde vrouw. Ik zit uit het raam te staren naar twee kippen en een haan die ze beurtelings probeert te bestijgen. Maar het is het seizoen niet, en keer op keer valt de hitsigaard op de koude grond. Het is Nieuwjaar geweest en tijd voor al dan niet gemeende wensen. De kleinkinderen zijn langs geweest. We hebben oma gezien en gekust. Broers en zussen omhelsd. Collega’s in de wang geknepen en werken gestaag het lijstje nieuwjaarsrecepties af waar we obligaat vrolijk zijn.

Romantiek is iets wat me overvalt na elven, als de geleerde vrouw reeds ter stege is en ik het verzameld culinaire werk van Alexandre Dumas doorploeter. Hij is een stuk romantiek op zich: zoon van de eerste Creoolse negergeneraal onder Napoleon I en een wulpse Française, veelschrijver en homme de femmes, continu balancerend op de rand van het bankroet, hypochonder en levensgenieter tezelfdertijd. Eigenzinnig ook. Een musketier in his own right.

Ik hoop dat we in dit tijdsgewricht een periode kunnen afsluiten die ons niet veel meer dan ellende gebracht heeft. Een periode waarin bankiers producten ontwikkelden die ze als een dokter Frankenstein zelf niet meer begrepen en in de hand hielden. Een periode van wild individualisme en dirigisme geleid door achtenzestigers die de meest zelfzuchtige, cynische  en manipulerende generatie blijken te zijn die we de voorbije honderd jaar hebben mogen meemaken. Een tijdperk van cabinettards die alleen met zichzelf en hun ambtenarenpensioen rekening houden.

Ik geloof in de jeugd die studeert, die daarvoor over de grens gaat, en die zich niet bindt aan het eerste lief. In de nieuwe generatie die met IT is opgegroeid en zich niet laat bedonderen door slimmigheidjes als een carbonfiets met 24 versnellingen. Ik geloof in de romantiek tout court. En ik wacht op de lente, met spanning, dat mijn apothekeres weer bloesjes draagt en we weer mooie benen mogen zien.

Marc van Impe

12:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 januari 2012

Leffe therapie

Wie CVS-patiënten in het wild bekijken raad ik een bezoek aan aan het bekende café Rembrandt aan de hoek van de Brusselse Steenweg en Stationstraat in Kortenberg. De KU Leuven zendt daar zo rond vijven zijn patiënten heen voor een vloeibare versnapering onder vorm van Leffe van het vat of een ander straf bier dat je snel in een euforische toestand brengt. Alles gebeurt onder medische controle. Rond zevenen gaat iedereen keurig naar  de Sint-Jozefkliniek, het universitair centrum dat een paar honderd meter verder gelegen is en waar de CVS/ME patiënten met psychoanalyse en cognitieve gedragstherapie behandeld worden. Leider van het programma is de bekende psychoanalyticus dr. Koen Demyttenaere. ‘CVS treft vaak mensen die voordien overactief waren en overpresteerden’, verklaart Demyttenaere. ‘En dat heeft vaak met de persoonlijkheid te maken. Waarom presteert iemand zo hard? Is het omdat hij er nood aan heeft zichzelf te bewijzen waardoor hij de druk van buitenaf niet voldoende afschermt? Zulke personen zijn immers kwetsbaarder voor een depressie.’ Vandaar waarschijnlijk dat dagelijkse porties donkere Leffe goed helpen.

 

Bij het meten van depressie wordt onder andere gebruik gemaakt van de Beck-depressieschaal. In Kortenberg onderwerpen ze de patiënten ook  aan de Rorschach test, een inktvlekkentest waarin men zaken diende te herkennen, en op basis waarvan de psycholoog of de psychiatrische verpleger (!) uitspraken doet over de persoonlijkheid.   Kortenberg geldt ook als Vlaams opleidingscentrum voor psychoanalytici  waar  opleidingsdagen gegegeven worden over “therapeutische denkmodellen in de kliniek: leertheorie, psychoanalyse en systeemtheorie”. In de Angelsaksische medische wereld wordt psychoanalyse niet meer serieus genomen en ook in Nederland is psychoanalyse als behandelkader geschrapt uit de terugbetaling door het College voor Zorgverzekeringen (CVZ) sinds januari van dit jaar. Een patiënte die “uit Kortenberg ontsnapte” vertelt ons het volgende: van bij het begin kreeg ik te horen dat ik heel afhankelijk was (van mijn man) en dat ik te veel naar hem opkeek. Of hij niet   te dominant was in de relatie? Mijn huisarts was er als de kippen bij om te bevestigen dat “mijn man mijn behandeling stuurde”. Hij maakte inderdaad de afspraken, hij reed me naar het ziekenhuis, consultatie of kinesist. Ik moest dus wel heel passief zijn. en voilà de oorzaak van alle problemen was gevonden. Ik was waarschijnlijk ooit misbruikt, had dit verdrongen, had een laag zelfbeeld, wat zelfs nog versterkt was door op een dominante man te vallen. Ik kreeg zware doses Sypralexa en dat in combinatie met het groepsdrinken  verergerde alleen maar de situatie. Ik die vroeger altijd zo opgewekt en  sociaal was,  tal van bevriende collega’s had, werd herleid tot een somber wrak , iets waar mijn man niet meer tegen kon.  Nu lopen er in de KU Leuven wel meerdere believers in psychoanalyse rond zoals psychiater dr. Lili De Vooght en prof. dr. Koen Demyttenaere. De KULeuven herbergt bovendien ook het “Center for Psychoanalysis and Psychodynamic Psychology”. Moet nog gezegd dat de grondlegger van de psychoanalyse de fantasy schrijver Sigmund Freud (1856 – 1939) is, uitvinder van de droomverklaring , de penisnijd, het oedipuscomplex, verdringing en projectie.  Eén van de kernuitgangspunten van psychoanalyse is dat al onze psychische problemen als volwassene zijn terug te voeren op (traumatische) ervaringen tijdens onze (vroege) jeugd. Vandaag zouden Freud een seksueel geobsedeerde noemen. De manier waarop Freud en zijn (moderne) volgelingen op zoek gaan naar “bewijzen” is er een van suggestie en inplanten van valse herinneringen. De analytici worden er op getraind om via hun manier van vraagstellen  confirmatie te bekomen van hun veronderstellingen. Daarom deze wetenschappelijke test van professor Hans Crombach: denk niet aan een ijsbeer! Wedden dat u de hele dag aan een ijsbeer denkt. Tussen haakjes, Freud  geloofde ook in telepathie en astrologie en was zwaar verslaafd aan nicotine en cocaïne. Het zijn de volgelingen van deze charlatan, (het woord komt uit l’Observateur)die in 1881 promoveerde   op het thema Über das Rückenmark niederer Fischarten (over het ruggenmerg van lagere vissoorten) tot doctor in de geneeskunde,  die onze CVS-patiënten behandelen. Terugbetaald door het Riziv. De patiënten uit Kortenberg, die denken de hele dag aan een kelk donkere Leffe van het vat.

 

Marc van Impe

15:06 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)

29 december 2011

Onze beste oprechte wensen

“Dokter Uyttersprot meent het beter te weten dan haar geleerde collega’s van de universiteiten die toch de specialisten zijn inzake CVS,” zei  dokter Georges Dusart, geneesheer-inspecteur van het Riziv, die optrad als openbaar ministerie, klager en eiser in de zaak van dokter Uyttersprot tegen de DGEC geleid door de onovertroffen wetenschapper dokter Bernard Hepp. “Ze is eigengereid, doet onderzoeken op eigen houtje, laat haar patiënten allerlei testen ondergaan die de gemeenschap verschrikkelijk veel geld kosten.” Dat het Riziv en zijn geleerde dokters ook fouten kunnen maken, kwam in zijn geleerde hoofd niet op. Dat het Riziv nooit antwoordt op vragen van dokters al evenmin. En dat het Riziv nooit fouten rechtzet, laat staan schuld bekent ook al evenmin. Het Riziv leeft in eenwereld van eigenwaan en zelfgenoegzaamheid en wordt daarin actief gesteund door een academische wereld die haar fel opgemerkte afwezigheid op de internationale wetenschappelijke scène compenseert met druk door elkaar bijgewoonde voorstellingen waar vooral slechte koffie gedronken wordt en spuitwater van onbestemd merk. Waarom deze lange en boze aanloop?

Daarom. Enige weken voor Kerst komt een patiënte op consultatie bij dokter Uyttersprot. De diagnose is al eerder geveld: CVS. De behandeling bestond tot nu toe uit therapeutische sessies bij psychiaters van de wereldberoemde alma mater die zoals wij allemaal weten de wetenschap in pacht heeft. Uit het karige dossier – de KU Leuven lapt de wet op de patiëntenrechten aan zijn laars , zoals we weten- weten we dat het gaat om het zoveelste onmogelijke en dus ongeneeslijke geval. Patiënte somatiseert, wil niet beter worden, wijst behandeling bij de zielenknijper af, kortom ze “geniet” van haar aandoening. Hier passen strenge maatregelen zoals het verwijderen van de lijst van uitkeringsgerechtigden, het herleiden tot de bedelstaf, het verbannen van de heilige academische grond.  Zoals ik al eerder schreef:  het Riziv beschouwt zichzelf als de heer en meester van de gezondheid van de Belgische patiënt. En de basisvraag die dat beleid bepaalt luidt:  bedreigt de “keuzevrijheid van de patiënt” de openbare organisatie van de gezondheidszorg?  Volgens de rode ridders die de rijksdienst leiden is het antwoord op die vraag volmondig:  ja. Het Riziv gelooft niet in de vrije keuze van de patiënt. Daar is die patiënt niet volwassen genoeg voor, daar heeft hij niet genoeg kennis voor en daar is hij te naïef voor.

Een paar routineonderzoeken later valt de harde waarheid: patiënte heeft helemaal geen CVS maar lijdt aan een non-Hodgkin lymfoom. Kanker dus. En niet zo’n kleintje. Toch spijtig dat je zoiets met een Rorschachtest niet kan diagnosticeren. Het is niet de eerste keer dat dokter Uyttersprot zo’n spijtige vergissing vaststelt. We wensen de dokters Dusart  en Hepp geen K achter het H dat de dokters lang mogen zoeken, maar een vrolijk en onbezorgd nieuwjaar. Een fijne gezondheid en een onbezorgd uitzicht op een rijkelijk betaald pensioen.  En voor de patiënte hopen we het beste op een spoedig herstel. En de Leuvense professoren wensen we nog lange discussies of er nu al dan niet puntjes tussen de K en U moeten blijven staan. Eén vraagje slechts: zou dokter Hepp nu het geld van al die onnuttige psychotherapieën terugeisen?

Marc van Impe

11:27 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (5)