27 januari 2012

Curieus

Onderzoek en dienst zijn twee verschillende straatjes, beide hebben hun eigen moraal. Degene die vaker nadenkt is de meesterdenker onder hen die minder vaak nadenken. Of de intellectueel macht heeft? Geen enkele heerser kan voorbijgaan aan de magische macht van expressie en verbeelding. En aan nieuwsgierigheid.

Hoe lachwekkender en provincialer een plaats is, des te hardnekkiger houden de mensen er zich vast aan allerlei voorschriften en verboden, hun medemensen wellustig vermanend als die ze hebben overtreden en aangezien zijzelf  ze niet hebben overtreden, kunnen ze likken aan de honing van hun morele superioriteit, neerkijkend op de arrogante, verwaande buitenlanders. Zo moeten de man en vrouw zich voelen die de platgetreden paden verlaten en niet in de zon van de welgevalligheid willen staan maar kiezen voor de regen en wind in het gezicht om met betraand gelaat aan te komen bij de verweerde deur die toegang geeft tot de kamer met het hoog opgestookte haardvuur van de waarheid en erkenning.

Tot zover de schoonschrijverij. Ik moest aan dit alles denken omdat een  jong onderzoeker die ik, nog voor de zomer interviewde over de nogal onthutsende conclusies van zijn onderzoek, me toen nadrukkelijk vroeg het interview niet zo uit te zenden. Niet alleen zou het zijn carrière schaden maar de middel Brabantse universiteit die onlangs zijn K besloot te behouden, hield niet van zijn uitkomst. Volgend jaar was hij over de grens, aan een Nederlands instituut en dan kon het wel.

Ik moest denken aan Vesalius die bij nacht en ontij naar de galg trok om vers snijmateriaal op te halen. Tenslotte zijn het dieven, moordenaars, ketters en gesnapte beurzensnijders die de meest belangeloze bijdrage tot de medische wetenschap geleverd hebben. Alleen zullen zij het nooit geweten hebben en kennen wij hun namen meestal niet. Tenzij die van de opgehangen Jan Joris Fonteijn, die als lijk mocht optreden in de anatomische les onder het mes van dokter Jan Deijman, een meesterwerk van Rembrandt van Rijn. Mijn collega Guido Fonteyn, de Walenspecialist is een nazaat van hem. De band: een gezonde nieuwsgierigheid.

Marc van Impe

17:21 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

23 januari 2012

Pijn

Een kwart van de Belgen kampt met aanhoudende pijn en bij een op de tien baten de klassieke pijnstillers zelfs niet meer. De totale kosten van chronische pijn bedroegen in 2010 voor België alleen al 11,6 miljard euro. Aldus De Morgen op zijn voorpagina van maandag 23 januari. Het blad citeert pijnarts Griet Brusselmans, van het UZ Gent, die bovendien zegt dat het aantal pijnpatiënten bovendien toeneemt, vooral vanwege de vergrijzing. En hoogleraar gezondheidseconomie Lieven Annemans zegt in hetzelfde artikel dat de jaarlijkse kosten in ons land oplopen tot 11,6 miljard euro. Pijn kost daarmee evenveel als kanker, diabetes en hart- en vaatziekten samen. De jaarlijkse kosten voor diabetes bedroegen in 2010 3,5 miljard euro, voor kanker 3,1 miljard euro en voor hart- en vaatziekten 5 miljard. Aan medische kosten geven we met zijn allen  1,6 miljard euro uit, maar de maatschappelijke rekening bedraagt maar liefst 10 miljard. "Niet onlogisch", vindt Annemans. "Meer dan een vijfde van de chronische pijnlijders is niet meer aan de slag. En wie wel nog werkt, is dubbel zoveel afwezig op het werk. Chronische pijn veroorzaakt een enorme daling van productiviteit, en een groot verlies voor onze economie."

Je zou denken dat je alles gehad hebt als je die berichtgeving leest. Als CVS/ME patiënt krijg je vanzelf een déja vu. Maar dan volgt de klap op de vuurpijl. Pijnarts Brusselmans:  “We zijn er almaar meer van overtuigd dat we recht hebben op een pijnvrij leven, wat het aantal consultaties doet stijgen." Ja, kom zeg, eerst proberen ze ons wijs te maken dat het allemaal maar biopsychosociale inbeelding is en dan komen ze aan met argument dat we liever géén pijn hebben. Wat moet je dan doen als patiënt? Gewoon thuisblijven en in een hoekje op je knokkels zitten bijten?

Marc van Impe

18:01 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

20 januari 2012

Schorsing door het Riziv

 

"Beste,

Toen ik op uw blog het verhaal las van de vrouw die geschorst werd omdat ze vrijwilligerswerk deed, heb ik besloten het mijne toch ook te vertellen.

In 2008 werd bij mij CVS/fybromialgie vastgesteld.  Ik wou echter graag zo goed als mogelijk actief blijven en slaagde erin, vanaf september 2009, terug een viertal uurtjes te gaan lesgeven in de school waar ik al jaren werk, met goedkeuring van de adviserende geneesheer van de CM.  Met een bijkomende uitkering van het ziekenfonds was dit financieel redelijk haalbaar.  Gedurende 2 schooljaren was dit geen enkel probleem : de adviserende geneesheer was en bleef heel begripsvol en vond dat ik moest "geprezen worden" voor mijn doorzettingsvermogen en mijn wil om ondanks alles te blijven werken.

Tot mijn grote ontsteltenis werd ik echter in november 2011 door het Riziv geschorst, na een onderzoek dat eigenlijk alleen de naam "schijnproces" verdient en dat een aanfluiting is voor al wie in dit land op een eerlijke en professionele manier aan geneeskunde doet.

De reden ? Volledig arbeidsgeschikt.  Enige uitleg over de motivatie voor deze beslissing, werd mij botweg en op een respectloze manier geweigerd.  

Uit contacten met mijn vakorganisatie, die me zou moeten kunnen bijstaan in geval ik een proces zou aanspannen, bleek mijn kans om dit te winnen maar heel klein.

Het komt erop neer dat ik beter helemaal niet was gaan werken, zelfs niet die paar uurtjes. 

Ik betwijfel of ze het bij het rechte eind hebben, maar eerlijk gezegd, ik heb momenteel niet de energie om het allemaal zelf uit te zoeken.

In dit land worden zieken blijkbaar gezien als een soort van rechtenloze parasieten, waar niemand echt mee bezig wil zijn. Ik word er zo moedeloos van, het gevoel van machteloosheid en eenzaamheid is zo groot, dat ik, uit een soort van zelfbehoud, besloten heb om geen procedure aan te vatten, en mijn lot maar te ondergaan.

Er zit voor mij niets anders op dan meer uren werken om het financieel verlies te compenseren.

Wat dit met mijn gezondheid, en eventuele kansen op enig herstel zal doen, daar geeft niemand ook maar ene moer om.

Vriendelijke groeten,

 

Mylène Vranckx"

11:36 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (8)