21 mei 2012

Geen advies

Wat is jouw stemadvies, vraagt een lezer. Alsof ik dat hebben zou. Ik denk dat ik van nature voor de sociaaldemocratie ben, waar het vechten voor mensen uit de onderkant centraal staat. Maar daar ben ik te vaak en te hard in teleurgesteld. Vooral toen bleek dat de sociaaldemocraten het woordje ambitie uit hun vocabulaire geschrapt bleken te hebben. Ambitie én creativiteit hebben ze deskundig versmoord. Steeds opnieuw bleek dat onze sociaaldemocraten de doelstelling van de creatieve mens als prioriteit hebben opgegeven. Ik vond mezelf terug bij de linkse liberalen. Omdat de doelgroep steeds kleiner werd en de middenklasse steeds groter, besloot men in het Noorden reeds in de jaren zeventig een partij voor de middenklasse te worden en zich aan te sluiten bij het neoliberale streven naar meer markt en een kleinere overheid, met de zelfredzame burger als uitgangspunt. De overheid ging de weg vrij maken voor het ongebreideld ondernemen, waarbij de risico's werden afgewenteld op de burgers.  In het Zuiden deed men precies het omgekeerde. Beiden maakten een fatale keuze. Ze dwaalden. In een giftig politiek klimaat waar politiek bedrijven herleid wordt tot het zwemmen in een zee van zuur geworden soep, heeft een meerderheid  zich aangewend haar principes te offeren op het altaar van de macht. Onze sociale zekerheid is van een recht een gunst geworden en een instrument om mensen onder curatele te stellen. Op straffe van armoede moeten ze doen wat er wordt gezegd. Baanzekerheid wordt afgeschaft, verdergaande flexibilisering maakt van laaggeschoolden nomaden op de arbeidsmarkt. Binnenkort werken we weer met dagloners. Ik bedenk nu, dat ben ik eigenlijk al.  Geld is de maat van alle dingen en alles wat niet in geld gemeten kan worden, is waardeloos. En linkse liberalen zijn een uitstervende diersoort. Een stemadvies dat heb ik dus niet.


Marc van Impe

17:54 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

18 mei 2012

Een boek in je brein

'Het boek wordt bedreigd door het e-book', schreef iemand in een Nederlandse krant. Ik lig op de bank op het terras en lees een boek. Een gedrukt exemplaar. “Alsof het e-book niet ook een boek is,” bedenk ik. Wat verder ligt de geleerde vrouw en leest op haar laptop. Mijn zoon, heb ik gemerkt, leest voornamelijk op zijn iPad. Beneden ligt het Ardense dorp en daar leest er waarschijnlijk niemand op dit ogenblik. Er is geen boekhandel in een straal van 15 kilometer, hoewel net buiten die perimeter het boekendorp Redu ligt, dat telkens ik er kom hoofdzakelijk door Vlamingen bezocht wordt. Nog verder, de andere kant uit, ligt de abdij van Orval wat me de gedachte bijbrengt dat een paar eeuwen geleden de monnik die jarenlang teksten had gekopieerd waarschijnlijk ook zou gezegd hebben dat het boek geen liber was. Nu maakt men er sinds 1934 een bier. Helaas niet genoeg. Maar dit terzijde.
En zo verandert alles. Ik ben begonnen toen parlementairen nog met twee woorden spraken en verslaggevers in het parlement hun beknopt verslag nog schreven met potlood op papier en een bode op de fiets de strookjes naar de redactie bracht waar de telexist ze naar de zetterij hamerde. Ik introduceerde er de draagbare Olivetti, die door de collega’s prompt geroyeerd werd wegens lawaai.  In ‘83 verloor ik ei zo na mijn journalistenlicentie omdat ik op een computer met floppy’s schreef en volgens de erkenningscommissie dus het werk van een zetter deed. Er kwam de  fax en toen die goed ingeburgerd was er de scanner en de modem. En in ’93 het Internet. Vijftien jaar later waren er al smartphones en tablets. Kopiisten werden hobbyisten. De laatste telexisten werden door Landsverdediging met pensioen gestuurd. Zetters zijn nu IT’ers. We schrijven en geven het resultaat zelf vorm. Binnenkort wordt een boek in ons brein geïnjecteerd. Het gaat vooruit. Maar ik kan bijna niet wachten. Of toch. Want daar zal wel een voorschrift van de huisarts of goedkeuring van de neuroloog aan voorafgaan.


Marc van Impe

11:33 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

15 mei 2012

De vlucht vooruit

Simplexiteitsspecialiste dr. Herlinde Wynants stopt van de ene dag op de andere dag haar consultaties. De voormalige medewerkster van dr. Moorkens (UZA) kapt met CVS en fibromyalgiepatiënten. Wynants en Moorkens zullen de medische geschiedenis ingaan als twee vorsers die ontdekten dat het libido bij vrouwen die aan CVS leden, er op achteruit ging, wat ze bijna tien jaar geleden bekend maakten op het ME-congres in Madison (VS). De wetenschap worstelt nog met de vraag hoe dat zou komen. ‎"Het is me al een tijdje duidelijk dat een raadplegingsformule niet de beste wijze is om patiënten met CVS en fibromyalgie te doen herstellen. Voor sommigen is deze vorm van zorg op zich een ziekteonderhoudende factor," mailde Dr. Wynants zonet aan haar patiënten. "Om deze reden ben ik van mening dat enkel gefundeerde veranderingen in het zorgsysteem zelf, het onderwijs en sociale structuren kunnen zorgen voor een herstel van gezondheid bij patienten met CVS en fibromyalgie." "Wat hersteld moet worden bij CVS en fibromyalgie zijn de parasympatische oprichtingsreflexen. Dit is voor een deel gebaseerd op een goede stemontwikkeling. Om dit op een minder amateuristische wijze als arts te kunnen aanreiken, is interdisciplinaire research nodig." "Met deze inzichten is vanaf nu patiëntenzorg in mijn huidige praktijk niet meer ethisch verantwoord.”

Dr. Wynants is een lieve dame, een beetje van een andere wereld en niet geconventioneerd. Haar therapie was gebaseerd op hoger wiskunde, zo vertrouwde ze me eens toe. Ik begreep het toen niet goed, mijn denkraam is daarvoor te klein. Tenzij dat zou betekenen dat wie niet geconventioneerd is een honorarium kan vragen ad libidem. Dat is pas hogere wiskunde.

Marc van Impe

16:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (55)