20 februari 2012

Griep

Geveld door de griep dwaal ik door de spelonk van mijn bed, afwisselend rillend van de kou, stomend als een paard, achter in mijn hoofd rinkelt een bel vooraan klopt er iemand voortdurend met een moker.Luister hoe ik me voel: http://www.youtube.com/watch?v=pAUxr4tFm2s 

Mijn lijf voelt alsof het op de rektafel gelegen heeft, mijn gewrichten doen pijn, mijn knieën wiebelen. Het nieuwe boek dat de postbode gebracht heeft blijft onaangeroerd, de CD’s die ik als ik ooit ziek was ging beluisteren liggen nog in het doosje, laat staan dat ik de video’s die ik al zo lang moest bekijken aanraak. Als ik mijn ogen sluit zie ik rood en dat doet pijn. Open ik ze dan slaat de schele hoofdpijn toe en lopen er tranen met tuiten. Ik snotter en snuit, heb zelfs geen trek in een kommetje hete kippensoep of een grog. En ik heb over een uur of twee een belangrijke vergadering met het hoofd, dus er is werk aan de winkel.

De geleerde vrouw is niet bij de hand, zoals meestal op zo’n moment van diepe ellende, ik zal het dus allemaal alleen moeten doen. Dan schiet het mij te binnen dat ik nog een doosje echte Amerikaanse multi-symptom  flu relief van het onovertroffen merk CVS moet liggen hebben. Mee gebracht van het laatste congres in New York. Ongetwijfeld totaal politiek incorrect maar wat een zaligheid. God zegene de greep. Stijf van de acemintophen, de phenelephrine en dextormethorphan rijd ik naar Brussel. De stoelverwarming op maximum. Here comes your man.http://www.youtube.com/watch?v=WrUp0n2kNvU

 

Marc van Impe

23:00 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

19 februari 2012

EBM

Een van de megafoons waar Volksgezondheid zich van bedient  is van het merk EBM, wat staat voor  evidence based medicine. Te pas en te onpas worden behandelwijzen afgestraft of zelfs verboden omdat er geen deugdelijk wetenschappelijk bewijs zou bestaan voor de heilzaamheid, laat staan doeltreffendheid daarvan. Men kan daar zijn bedenkingen bij hebben, men kan dit aanvechten maar het is een valabel argument. Op voorwaarde dat het eerlijk gebruikt wordt en niet neerkomt op biopychosociaal kunstschaatsen. Kunstschaatsers bewegen maar gaan niet vooruit, net zoals sommige  EBM-adepten vooral uit werk van de eigen club citeren. Me, myself and I. In het regeerakkoord werd nog maar eens verwezen naar EBM als middel om de patiënt toegang te geven tot de medische innovatie. Het klinkt mooi, het betekent niets. Wat wel iets concreet betekent is dat de kamers voor osteopathie, homeopathie, chiropraxie en acupunctuur, vier “disciplines” die weinig met EBM vandoen hebben op volle toeren draaien en dat met ministeriële zegen. Sterker nog, de minister wil zich, aldus haar recente verklaringen in het parlement, door hen laten adviseren over goede praktijkbeoefening, de organisatie van peer review en regelgeving. De minister baseert zich daarvoor op rapporten van het KCE die zeggen hoe vaak de bevolking wel geen beroep op hen doet. De minister zegt zelfs dat het ziekenfonds, als het dat wil, dit soort van prestaties mag terugbetalen.

Dat is een argument dat kan tellen. We mogen dus binnenkort een kamer van schietgebeden verwachten, en een kamer van Lourdesgangers, van gebedsgenezers, koffiedikkijkers, kaartleggers en waarzeggers. Iedereen zijn meug. Allemaal even evidence based. Ik dwaal? Overigens, Lourdesreizen worden al door één ziekenfonds gesponsord. En de adepten van de becel-doctrine krijgen ook geld toegestopt. Nu alleen nog bezuinigen.

Marc van Impe

20:14 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

17 februari 2012

Verloren

Nrc.next opende deze week met de vraag waarom liefdesverdriet creatief maakt, onder de kop 'Het nut van een gebroken hart'. De krant liet vijf kunstenaars aan het woord over de creatieve kracht van liefdesverdriet, speciaal voor Valentijnsdag.  Onder de zin 'Ze heeft me gedumpt, maar ik heb eraan verdiend' gaven een zanger, muzikant, liedjesschrijver, dichter en een liefdesverdriet-dokter hun hun kijk op het liefdesverdriet. Ik kan dit alleen maar beamen. Ik schreef het eerder al: de liefde is een massagraf want wie eerlijk is met zichzelf zal moeten toegeven dat ook talloze malen de edelste sentimentele gevoelens heeft moeten begraven om vervolgens aan een nieuw begin te beginnen. Het probleem is niet het einde maar het nieuwe begin. Mijn vriend de internist die een liefdesleven als een postzegelverzameling uitbouwt vertrouwde me toe dat hij er de laatste tijd aan begint te twijfelen. Hij is nog niet zover als Lucian Freud die maar liefst veertien erkende kinderen bij zes erkende verloofdes verwekte, maar naar Belgische normen scheelt het niet veel. Het probleem is dat hij in eigen kring – lees: de eigen campus- blijft versieren. Mijn vriend wordt er niet creatiever van maar destructiever wat zich vertaalt in agressiviteit tegenover collega’s, verplegend personeel en patiënten.  ‘Eigenlijk moet jij me eens uitleggen wat liefde is,’ mailt hij. Mijn vriend is heel betrouwbaar en meelevend, hij probeert voortdurend mee te  denken en oplossingen aan te dragen. En dat laatste doet hij zo nadrukkelijk dat het hinderlijk wordt. 'Ja, maar iedereen verwacht dat ik een antwoord heb,’ klaagt hij. Maar iemand die meeleeft is iets anders dan iemand die zich inleeft. Hij slaagt er niet in om sociale situaties goed te interpreteren, heeft veel moeite met verandering en toch leeft hij van conflict naar conflict. Relaties aangaan en onderhouden: kan hij niet. 'Bij mij ontwikkelt een relatie zich niet,' analyseert hij. 'Ik blijf altijd hetzelfde doen. Ik ben heel correct, maar er is eigenlijk geen contact. Liefde is voor hem medelijden. Bezorgdheid. Niet iets waar je heel blij van wordt.’ Zou dit op Asperger duiden? Hij is een hard werkende dokter, een man die elke dag 16 uur in het getouw is voor zijn patiënten en voor zijn ex-en. Want afgesprongen liefde kost geld, veel geld. Maar hij is niet alleen. Uit een onderzoek van de Johns Hopkin University dat meer dan 30 jaar duurde blijkt dat het aantal echtscheidingen 51 procent is voor psychiaters, 33 procent voor chirurgen, 24 procent voor internisten, 22 procent voor kinderartsen en pathologen en 31 procent voor andere specialiteiten. Het totale aantal echtscheidingen was 29 procent na drie decennia van follow-up en 32 procent na bijna vier decennia van follow-up.    Artsen die trouwen voordat ze afstuderen hebben meer kans op een echtscheiding dan degenen die wachten tot na hun afstuderen (33 procent versus 23 procent). En nog dit: vrouwelijke artsen hadden een hogere echtscheidingratio (37%) dan hun mannelijke collega's (28 procent). De geleerde vrouw vraagt of ik toevallig ook de journalistenstatistieken heb. Die ga ik vannacht in bed voorlezen. Ik heb er aan verdiend, kan mijn vriend helaas niet zingen. Ik dus weer wel.

Marc van Impe

20:58 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (3)