07 maart 2012

Mogelijk doorbraak in bestrijding chronische pijn

Als het niet aan onze Vlaamse universiteiten gebeurt, dan moet het wel van elders komen. Amerikaanse wetenschappers van de Washington University School of Medicine  in St. Louis hebben een belangrijke ontdekking gedaan die mogelijk een einde kan maken aan chronische neuropathische pijn. De onderzoekers ontdekten dat in het ruggenmerg van ratten die lijden aan neuropathie opvallend veel dimethylsphingosine (DMS) voorkomt.

Dit DMS dienden de onderzoekers gezonde ratten toe. De dieren kregen daarop pijn. Dit leidt tot een mogelijke doorbraak bij neuropathische-pijnbestrijding, want de DMS tegen te houden, kan mogelijk ook de pijn worden bestreden, suggereren de onderzoekers voorzichtig in het blad Nature Chemical Biology. Het is duidelijk dat zij niet geloven dat pijn een biospychosociaal probleem is.

http://www.youtube.com/watch?v=WMgjLnaA-34&feature=pl...

http://www.nature.com/nchembio/journal/vaop/ncurrent/abs/... 

Marc van Impe

09:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (1)

04 maart 2012

Moodswings

Een van de problemen met ME/CVS is niet zozeer de ongrijpbaarheid van de ziekte, noch het medisch debat daarrond, noch de weerspannigheid van de ziekteverzekeraars en de twijfelende en opportunistische houding van een overheid maar de patiënt zelf. Ik verklaar me nader.  Om te beginnen is ME/CVS geen weesaandoening en zeker geen zeldzame ziekte. De verschijnselen zijn op het eerste gezicht banaal: extreme uitputting, gebrekkige of geen recuperatievermogen, slapeloosheid, spierpijnen, j’en passe. Met als bijkomende gevolgen depressie, moodswings, veeleisendheid tegenover de omgeving, verwijten, gebroken relaties, et j’ en passe. ME/CVS patiënten zijn lang niet uniek. Sommige patiënten die aan HIV of AIDS lijden, die het slachtoffer zijn van een weesziekte (29 februari is weesziektedag, dus voor één keer niet de dag van de ME/CVS-patiënt), patiënten die om welke reden ook aan chronische pijn lijden,  hebben met dezelfde gevoelens van woede, wanhoop, eenzaamheid, redeloosheid en hopeloosheid te maken.

Als ervaren weespatiënt weet ik waarover ik praat. Het leven voelt als een schommel. Met dat verschil dat ik geleerd heb dat je de schommel – als je dat wil- vaart kan geven of kan afremmen maar nooit tot  volledige stilstand brengen. Wie dat beseft is een eind op weg. Wie die energie negatief gebruikt om zich nu eens voor de ene dan voor de andere goeroe te engageren loopt zich finaal dood en is niet beter dan een konijn dat in de schijnwerper van de stroper zit te staren. Het konijn is boos op de stroper, maar het heeft ongelijk. Want de stroper die doet ook maar zijn vak.

Patiënten zouden zich beter op een positieve manier engageren dan hun woede af te reageren via van de pot gerukte samenzweringstheorieën. Niemand heeft belang bij hysterie, gepook en gestook.

Marc van Impe

11:46 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

27 februari 2012

Afscheid van een vriend

De laatste maal dat ik hem zag,  zag hij er niet uit. Hij de prince of darkness, de rocker in de politiek, het superieure verstand, de Harley man, het nooit gesloten compromis, liep als een oude man langs de kaaien. Hij a lazy bastard in a suit… We dronken een café corretto en daarna nog een voor de goesting en nog een omdat het koud en guur was en dan nog een om het gouvernement te kloten. Dat gouvernement dat hij mee had helpen veranderen sinds zijn tijd bij het liberaal studentenverbond in de tijd dat het nog geen mode was liberaal te zijn en je op je bakkes kon krijgen als je links over de hekel haalde. We praatten over onze vrouwen, over nachten die als groot verlichte schepen voorbij voeren, en hoe we tegen de ochtend thuis kwamen, de lichten uit en de vers gezette koffie in de pompbak kieperden. Want oude bocht, dat zouden we niet drinken. Hij deed zijn beklag over zijn oncoloog die hem “had voorgelogen” hoewel ik wist dat het anders was en dat hij het was die dagen niet wou tellen. En dat ze hem niet zouden hebben, hij zou euthanasie plegen, met de vlag in de hand ten onder gaan. Het werd anders, niet minder dramatisch. Maar dat is het altijd op de Linkeroever: kouder, meer wind, strakker weer.

In het naar huis rijden luister ik naar de nieuwste cover CD van Leonard Cohen, hoe The Miserable Rich de Stranger Song beëindigen: “ I told when I came I was a stranger.” Hoe gaat het met je vrouw, vroeg ik. Hoe had je dat gewild, antwoordde hij vanachter zijn altijd te zware montuur. Ik hoor: “After all I did confess, I know you have to hate, but could you hate me less?” Het is die wind die zo hard bijt.

Marc van Impe

15:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)