15 februari 2013

Gepakt van het gas

Soms krijg je gelijk als je het al lang niet meer verwacht. Maar dan is het kwaad geschied. Precies 40 jaar geleden, in 1973 schreef ik een stukje in Elsevier over een Waalse gepensioneerde legerofficier die leed aan een geheimzinnige kwaal. De man had een heel regiment artsen –binnen en buiten het leger-  versleten en nog wist niemand niet wat hem eigenlijk scheelde.  Maar dat hem wat scheelde was duidelijk. Op een of andere manier had deze officier een radioactiviteit meter in handen gekregen waarmee hij aan de slag ging. Hij was tenslotte voor nucleaire oorlogvoering opgeleid. En toen bleek aan de hand van zijn Berthold 1200  dat het drinkwater dat in Visé uit de buizen kwam hoog radioactief was. De oorsprong was natuurlijk radongas dat uit de granietrotsen omhoog borrelde. Wat toen gebeurde is hallucinant. Om te beginnen werd de man gek verklaard. Vervolgens werd er een hele resem rapporten gefabriceerd waaruit moest blijken dat er echt niets aan de hand was. Toen er een vervolgartikel kwam werd de hoofdredacteur onder druk gezet. Werd mij jeugdige overmoed, onnozelheid en kwaadwilligheid verweten. De toenmalige minister van Volksgezondheid en Milieu, Jos De Saegher, gaf een persconferentie en dreigde. En tenslotte mocht ik horen dat ik nooit of nimmer nog voor een overheidsbetrekking in aanmerking zou komen. Alsof… De officier is al lang dood. Van longkanker. Nu lees ik in de krant dat elk jaar in ons land alleen 700 landgenoten sterven aan longkanker veroorzaakt door radon 222. Dat zegt de officiële Boris Dehandschutter van het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle Fanc.  “We hebben het radongehalte in heel het land in kaart gebracht,” zegt hij, “en weten dat de concentratie in de bodem van Wallonië erg hoog is.“ Veel hoger dan de 100 becquerel per m3 die de WHO toelaat. In Vlaanderen is dat zowat de gemiddelde waarde. Maar ook daar vallen elk jaar 400 radondoden. Omdat Vlaanderen dichter bevolkt is. In Nederland zitten ze met hetzelfde probleem langs de oevers van de Maas. Daar gaan ze 3.000 woningen screenen. En nu komt het: het Fanc gaat dit niet doen. Het Fanc gaat niets doen. Omdat er niet veel aan te doen is, zegt het Fanc. O ja, nog dit: radon is zoals CO2, het is reukloos, kleurloos en blijft het best hangen in moderne, goed geïsoleerde woningen. En het zit ook in gipsplaten. Volgens het Amerikaanse milieuagentschap EPA kost een structurele oplossing tussen de 500 en 2500 dollar. In ons land krijgt u wel het advies te stoppen met roken. Want dat maakt u alleen maar gevoeliger voor het radongas. Veertig jaar later geeft men mijn gelijk toe.  Ik heb nooit meer “aan de Staat gewerkt”.
Marc van Impe

11:03 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

11 februari 2013

Een nieuwjaarscadeau van 135 euro

 

Op een kerstfeestje van een zeer groot ziekenfonds hoorde ik – ik kwam mijn oude moeder afhalen en was wat vroeger dan voorzien- de lokale secretaris oreren over al die dure dokters die de derdebetalerregeling weigeren aan al die gepensioneerden die het toch al niet breed hebben. “Ondertussen rijden de dokters in Mercedessen en Porsches en gaan ze rustig op skivakantie.” Ja , zo ken ik er nog. Dokter-bashing is zó 2012. Ach, wat heeft dat ziekenfonds dan wel niet gekost? Laten we  de zaak Arco en de zaak Dexia eens koppelen aan de roerende voorheffing, aan de hand van een berekening van de  VFB. Als de belastingbetalers de verliezen van de gedupeerde beleggers van Arco inderdaad moeten vergoeden, met hoeveel moet de roerende voorheffing dan stijgen?  Een ruwe berekening is in dit verband zeer verhelderend. Het totaal financieel vermogen van de Belgen bedraagt zowat 980 miljard euro. VFB trekt daar het spaarboekje, verzekeringsproducten en uitzonderingen van af en houdt pakweg 500 miljard financieel vermogen over.  Ze veronderstelt dat de belegger op dat bedrag met intresten en dividenden 3% bruto verdienen. Dat is 15 miljard. Op die 15 miljard betalen die belegger 25% roerende voorheffing, dus 3,75 miljard. Met hoeveel moet de regering de roerende voorheffing verhogen om de geraamde 1,5 miljard te kunnen betalen aan de slachtoffers van het Arco-faillissement? Eén procentpunt RV stemt overeen met 150 miljoen (1% van 15 miljard.). De overheid moet de RV dus verhogen van 25% naar 35%. Dat hoeft maar eenmalig te zijn, maar het is daarmee niet gedaan. De overheid, dus u en de andere belastingbetalers, moeten ook andermaal 2,90 miljard extra kapitaal in Dexia stoppen. Zo niet kapseist die boot met een verlies voor het land van tenminste 60 miljard euro én internationale chaos voor gevolg. Ook het geld voor de kapitaalverhoging met 2,9 miljard valt niet uit de lucht. Ook dat bedrag moet van u en uw collega’s belastingbetalers komen. Daarvoor moet de RV nogmaals met 19 à 20 procentpunten naar eenmalig, dus naar bijna 55%. Weer eenmalig. Maar dan is de ongeveer even grote kapitaalverhoging van 2008 nog niet verrekend waarop werd ingetekend door de federale staat en de gewesten. Bovendien hebben is het aspect discriminatie van de andere particuliere Dexia aandeelhouders hier even buiten beschouwing gelaten. Er zijn nu eenmaal nauwelijks 11 miljoen Belgen. We gaan er van uit dat niemand gediscrimineerd wordt. Zijn we immers niet allen gelijk voor de wet en solidair met elkander? Als de Arco-regeling dus 1,5 miljard kost is dat 135 euro per Belg, 315 euro per gezin. Dat is de schade die het Dexia-bestuur waaronder ACW-afgevaardigden op elk beslissingsniveau, heeft aangericht, aldus de VFB. De namenlijst van de bestuurders van het voormalige Dexia Bank België die 'ontlast' werden spreekt boekdelen over haar politieke en sociale verankering. Naast de directieleden gaat het om Jean-Luc Dehaene (CD&V), Patrick Develtere (ACW), Tony Van Parys (CD&V), Luc Martens (CD&V) Wivina Demeester (ex CD&V) Francine Swiggers (Arco), Marc Justaert (CM) Patrick Janssens (sp.a), Patrick Lachaert (Open VLD), Francis Vermeiren (Open VLD), Bernard Thiry (Ethias), Thierry Jacques (MOC), Jean-Jacques Viseur (cdH) Marc Deconinck (PS), en Serge Kubla (MR), die alle op 9 mei  kwijting of décharge hebben gekregen voor hun daden in de raad van bestuur.

Mijn broer belt uit Zwitserland: Twee keer raden wie daar in Leysin op de latten staat? Juist! Gelukkig is er nog sociaal toerisme.

 

Marc van Impe

 

17:10 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

28 januari 2013

De gang naar de hel

De verhuis naar de nieuwe woonst komt naderbij en dat betekent dat er belangrijke beslissingen moeten genomen worden. Het is duidelijk dat de inhoud van het oude huis niet in de ruimte van het nieuwe appartement gaat passen. Er moeten dus dingen weg. Objectief gezien zou dit de gelegenheid zijn om tabula rasa met een stuk van het verleden te maken. Ik heb daar vroeger niet zo’n moeite mee gehad. De nodige relatiebreuken, daarbij gepaard gaande verhuizingen en nieuwe inrichtingen, het heen en weer reizen tussen twee hoofdsteden en het van nature rusteloze bestaan van een journalist hebben gemaakt dat ik in zo’n situatie naar een soort travel well, travel light modus overschakel. De zigeuner in mij wordt dan wakker. Bij de geleerde vrouw is dat iets anders. Zij spreekt nu al over de mogelijkheid om ergens in een industriepark zo’n box te huren bij dat bedrijf dat een vuurtoren als logo heeft. Waarom, vraag ik, zouden we dingen bewaren die we nooit meer gaan gebruiken? Of zullen we dan op zondagmiddag zeggen: laten we eens een bezoekje brengen aan die stapel oude cursussen, een nooit gebruikt trouwservies  en kerstversiering in Nossegem. God beware me, we raken nu al met moeite tot bij onze familie.
Maar er is geen houden aan. Bijkomend probleem is dat onze ingebouwde kasten niet mee kunnen verhuizen. Dus moeten er nieuwe dressings en pantries en bergruimtes ingericht worden. Dat betekent de ronde doen van meubelbedrijven, Ikea- en Gammaparadijzen waar je geconfronteerd wordt met het universele beeld van één enthousiaste partner die met een lijstje en plan in de hand, de andere partner-die-er-absoluut-geen-zin-in-heeft achter zich aansleurt. Wanneer gaan we dan, vraagt de geleerde vrouw. De koffie is op, het is drie uur zaterdagmiddag en als we willen kunnen we nog een uur of vier winkelen. Ik krijg een mailtje van een verre vriendin: I may be going to hell but at least all my friends will be there. Er bestaat dus geen toeval. De hel is de uitvinding van een Zweedse knutselmeubelaar.
Marc van Impe

10:31 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)