01 april 2012

Nog pijn

We eten tong in madeirasaus en drinken een Aloxe-Corton bij van een goed jaar. Dat de kanker meevalt zegt hij. De dokter geeft hem hooguit nog één jaar. Als de chemo aanslaat misschien nog twee. Daar gaat hij licht over. Was er niet die pijn. Hij is niet alleen. Bij 40 procent van de patiënten met kanker wordt pijn niet goed behandeld. Ruim veertig procent van de kankerpatiënten heeft onnodig pijn. En toch, als patiënten en zorgverleners meer over pijn zouden weten en hierover met elkaar zouden praten dan kunnen zij de klachten samen beter aanpakken. Nu is pijn vaak geen onderwerp van gesprek, terwijl het één van de meest voorkomende symptomen is bij patiënten met kanker. Dat blijkt nog eens uit de promotie van de Nederlandse verpleegkundige Wendy Oldenmenger, dat ik kon inkijken.  Ongeveer 53 procent van de patiënten heeft pijn. Dat komt bijvoorbeeld door een tumor of een uitzaaiing die in het lichaam groeit of doordat de chemotherapie zenuwpijn geeft. “Met de beschikbare medicatie is deze pijn bij de meeste patiënten goed te bestrijden”, zegt Wendy Oldenmenger. Maar daar wil het ziekenhuispersoneel liever niet aan. Ik heb het aan den lijve mogen ondervinden. Dat pijn niet goed wordt behandeld ligt zowel aan de patiënt als zorgverlener, zegt Oldenmenger. Zo zijn artsen niet altijd alert op de pijn die patiënten kunnen hebben, omdat zij meer gericht zijn op het aanpakken van de ziekte. Ook is de kennis die artsen hebben over de medicatie tegen pijn soms onvoldoende. En de patiënten hebben vaak vooroordelen en zijn bang. Ze denken: ‘Als ik nu al medicijnen slik, werkt er straks niets meer als de pijn erger wordt. Of als ik over mijn pijn klaag stopt de arts misschien wel mijn behandeling’. De vooroordelen zijn begrijpelijk, maar onjuist volgens Oldenmenger. Daarnaast is het belangrijk hoe artsen omgaan met pijnklachten. Zij adviseert artsen om zich steeds te laten bijscholen over nieuwe manieren van pijnbestrijding. Ook pleit zij voor een open houding naar de patiënt over de mogelijkheden. Het ergste is de mumbo jumbo van de cognitieve school die je even niet aan pijn zal leren denken. Ze moesten , zoals mijn goede collega Tuur Van Wallendael toen hij kanker kreeg, hun vingertjes één voor één breken. Da’s pas pijn. We hebben koffie en cognac nà. Hij glimlacht bij de gedachte. “Of de vingers tussen de deur,” zegt hij.

Marc van Impe

20:30 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

30 maart 2012

Eggs Benedict

Ik werd opgeroepen. Ze willen me op het juiste spoor krijgen. Een traject heet dat. Dat brengt me bij diëten. Sinds ik vorige zomer onder het mes ging en verplicht een paar weken quasi sprakeloos was en dus ook geen vast voedsel tot mij kon nemen, verloor ik meer dan tien kilo aan bodymass. Mijn index ging er dus op vooruit. Mijn humeur leed er niet onder. De gewrichten van mijn onderste ledematen plooien makkelijker. Ik probeer het nu op hetzelfde niveau te houden. De oude Berckel wijst tussen de 85 en 88 aan, al naargelang de aard van het weekend dat we doorgebracht hebben. Twee dagen Wallonië betekent twee kilo extra die er weer af moet. Ik vermoed dat de trappisten van de abdij van Orval daar wat mee te maken hebben.
Kom ik langs bij de diabetesconventie en word ik streng toegesproken: ik moet geresponsabiliseerd worden en als ik dat niet op mijn eentje kan dan zullen ze me wel helpen. Want speciaal voor mijn type patiënten hebben ze een gezondheidsprogramma samengesteld. En dat kost maar 300 euro. Niet terugbetaald. Ik veins interesse en krijg te horen dat een en ander bestaat uit psychologische begeleiding en lichte lichamelijke oefening.  Zoiets als in de referentiecentra, zeg ik. Inderdaad, cognitieve gedragstherapie en graded excercise. Maar die combinatie werkt toch niet, zeg ik en ik verwijs naar de twee rapporten van het Riziv en van het KCE. En u krijgt er gratis dieetadvies bij, zegt ze. Nee, zeg ik. U bent bedankt maar mijn geloof verbiedt me te diëten en ik citeer mijn vriend de  apotheker  die op een zondagochtend, toen we aan de brunch gingen resoluut de eggs benedict weigerde. “Ik eet geen dingen die uit het achterste van een ander komen,” zei  mijn vriend. Het was me nooit opgevallen. Maar zijn vrouw bevestigt het. De apotheker lust geen eieren. Ik geloof niet in diëten. Ik loop terug buiten en hoor haar aan haar collega vragen wat voor man ik ben. “Ik denk dat hij een man is die van niemand is,” luidt het antwoord.

Marc van Impe

20:16 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

25 maart 2012

Lente, een nieuw geluid

Ik ben geen idealist dan wel een wanhopige optimist. Het is niet aan mij besteed mijn ideeën te verpakken in boodschappen van 140 tekens, laat staan dat mijn gedachten zich zo kort laten bevatten. Dan denk ik nog liever niets over bepaalde dingen.  Wat me wel opvalt na zoveel tijd op de journalistieke scène is dat hoe meer en hoe vaker zware woorden gebruikt worden, des te minder degenen die er zich van bedienen er zich aan houden. Ik denk dan aan wat sloganeske begrippen geworden zijn als respect, iedereen mee, rechtvaardigheid, eerlijkheid, verdeling, democratie. Socialistische partijen die gebruikt worden als trapladdertjes naar het zoveelste mandaat, liberalen die zich niets gelegen laten aan verantwoordelijkheid, farizeeërs die de kleine man bezwendelen, nationalisten die het om de macht gaat en niet tot welke verantwoordelijkheid dit leidt. In deze tijden dat ambtenaren hun ijzeren gelijk en verworven rechten halen en de burger die hun salaris betaalt, scheren.

Je moet wel een wanhopige optimist zijn om in deze tijden dat lobbyisten de dienst uitmaken op kabinetten te hopen op betere tijden. Maar ik ben er van overtuigd dat die er komen, zoals elk jaar ook weer de lente komt na een winter die niet voorbij wou gaan. Ik weet het gewoon en zie het aan de bolle buiken die overal rond mij in beeld komen, aan de kleuters die in deze tijd van het jaar luider gaan lachen, aan de kersenbloesem in het park.  Ik weet het omdat de wetenschap en de kennis steeds beter wordt, omdat we nog altijd mooie schilderijen maken, wijn verbouwen en bier brouwen. Omdat de geleerde vrouw haar mooie benen laat zien. Omdat er straks weer echte asperges uit volle grond zijn. En er dan aardbeien zullen zijn. En jonge gebraden duifjes met erwtjes en gestoofde sla met nieuwe patatjes. En een volgend kleinkind. Zoiets kan je niet in een tweet van 140 tekens bevatten.

Marc van Impe

17:49 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)