03 juli 2017

Arts is een risicoberoep



Ik heb nog de tijd gekend dat respect de norm was. De sociale controle eiste dat je aan die norm hield of je werd onverbiddelijk gesanctioneerd. Enkel nozems mochten van die norm afwijken. Die scheurden door het stadje op hun Vespa’s of lage Flandria’s, sloegen een parochiezaal in elkaar als er een optreden was van Gene Vincent en kregen navenant mot.


Wie daarbuiten amok maakte kreeg letterlijk op zijn kop en ging het cachot in. Wie verward was én amok maakte werd opgesloten in een gesticht en kwam er na tijdje totaal versuft als een ander mens weer uit. Het leven zat toen eenvoudig in elkaar. Wie respect afdwong droeg meestal een uniform. De pastoor had zijn soutane, de politieman zijn kepie, de gendarme zijn hoge chacot. De onderwijzer liep in een grijze stofjas en de dokter was gekleed in zwart kostuum en droeg in zijn praktijk een gesteven witte gesteven jas.


Er kon van afgeweken worden: met pastoor in zwembroek kon je op jeugdkamp dollen. De agent die in korte broek voetbalde kon je toeschreeuwen, de gendarme in burger kwam bij ons thuis zijn huishuur betalen en de dokter stond in zijn marcelleke mee te metselen op de stelling aan het jeugdheem. Het uniform was uit maar het respect bleef. De tijden zijn veranderd.


Daaraan denk ik als ik op een terras in de stad lees dat 84,4 procent van de artsen tijdens zijn of haar carrière ooit het slachtoffer wordt van geweld of agressie door de patiënt. Vooral vrouwelijke artsen worden geagresseerd. Dat blijkt uit een ondervraging bij 3.726 artsen die masterstudent Lennart De Jager van de Vrije Universiteit Brussel (VUB) voerde voor zijn thesis. Waarom ben ik niet verbaasd?


De arts hoort bij de beroepsgroepen die veel traumatische gebeurtenissen met zich mee kunnen brengen. Hij is vast niet de enige die met geweld zal geconfronteerd worden. Dat maken anderen ook mee: de brandweerman, het ziekenhuispersoneel, de spoorwegbeambte, uiteraard de politie, maar ook de parkeercontroleur, de hulpverlener, de bediende van het geldtransport, de kassabediende, het luchtvaartpersoneel, de wegenwerker en de veiligheidsagent en zelfs de callcentertelefonist die wel een stijf gevoeld wordt. Allemaal beroepen die op tijd en stond geconfronteerd worden met agressie.


Ik vraag de geleerde vrouw of zij in haar praktijk wel eens met agressie geconfronteerd werd. Het antwoord is laconiek en bevestigend: daarmee moet je leren omgaan.


Je hebt verschillende types van agressiviteit. Mensen worden agressief uit frustratie. Of ze gebruiken agressie om een bepaald doel te bereiken. Een patiënt kan je kalmeren door de LEO-techniek toe te passen. LEO staat voor Luisteren, Empathie en Oplossing. Een klacht bestaat voor 80% uit emotie, voor 20% uit feiten. Daarvoor moet je echter communicatievaardigheden beheersen en dat heeft niet elke arts tijdens zijn opleiding geleerd, laat staan dat daar praktijklessen over worden gegeven. de artsenopleiders dragen daar een zware verantwoordelijkheid.


Een tweede norm waar mee vaak een loopje wordt genomen is het stellen van grenzen. Er is een tijd geweest, toen de huidige bijna gepensioneerde beleidvoerders aan hun lange mars door de instellingen begonnen, dat de arts en vooral de huisarts erop stond dat hij met zijn voornaam werd aangesproken. De arts zelf "ontkleedde zich", hing zijn witte jas in de kast en voerde praktijk in een ribfluwelen slobberbroek en een door zijn partner zelf gebreide pluisjestrui.


Dokter Vandesijpe werd "de Miel" en ging mee betogen tegen de windmolens, de sluiting van de schrijnwerkerij en voor de Palestijnse zaak. De afbraak van het imago kon niet perfecter. De grenzen waren afgebroken.


Daarbij werd ook de eigen veiligheid uit het oog verloren. In geval van conflict was de stap van spanning naar controleverlies, escalatie tot crisis zeer snel gezet.


Uiteraard zijn er bijkomende beveiligingsmaatregelen nodig. En zoals altijd komen die helaas te laat. Maar de eerste actie moet bij de arts zelf liggen. De opstart betekent daadwerkelijk contact leggen, begrip aan de dag leggen, en echt overleggen.


En bij crisis geldt maar één regel: vlucht, breng u zelf in veiligheid, bel XXX of de agressieknop, bel in het ziekenhuis de alarmcentrale. Vanzelfsprekend zijn niet alle patiënten perfect in evenwicht. Hou rekening met hun gemoedstoestand. Maar reageer professioneel: blijf rustig, spiegel niet, reageer niet op wat gezegd wordt maar hoe het gezegd wordt.


Geef de agressor keuzes, daarmee bezorg je hem een gevoel van controle terug. En vooral: hou afstand van je agressor.


En weet dat je altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plaats kan zijn. Dat is nu eenmaal het risico van het beroep. En die witte jas is misschien toch niet zo'n slecht idee.

Marc van Impe

 

Bron: MediQuality

08:39 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

02 juli 2017

Anti-verouderingspeptide is hot op internet


Onderzoeksleider Peter de Keizer van het Rotterdamse Erasmus MC weet niet meer waar zijn hoofd staat. Drie maanden nadat hij en zijn team het anti-verouderingsmiddel voor het eerst hebben beschreven, is Proxofim een hit.


Ouderen die zichzelf met de stof willen behandelen bestoken hem met hun verzoeken. Ondertussen zijn er al twee bedrijven die het middel via het internet aanbieden. En in de VS is de eerste patiënt bekend die het middel bij zichzelf injecteerde.


Proxofim , stofnaam FOXO4-DRI, is een peptide dat een moleculaire schakelaar omzet waardoor zogeheten 'senescente' cellen zelfmoord plegen. Senescente cellen zijn gestopt met delen maar blijven wel eiwitten uitscheiden, waaronder ontstekingsstoffen. Die laten weefsels sneller verouderen en organen slechter werken. De stof proxofim elimineert die cellen. Het resultaat zijn onder meer een betere conditie en meer haar. Dat zijn de effecten van een verjongingsmiddel dat Rotterdamse biologen Peter De Keizer en zijn promovendus Marjolein Baar eind maart presenteerden.


Ze beschreven toen hoe oude muizen die met de stof werden behandeld weer fit werden en meer haar en gezondere nieren kregen. Amper een maand later was het molecuul al te koop op internet, voor enkele duizenden euro's per kuur. De stof proxofim is nog niet op mensen getest, maar dat heeft een onbekend aantal proefkonijnen er niet van weerhouden toch online een kuur te bestellen. De Chinese farmaceut Novopro biedt doses aan, officieel alleen voor onderzoeksdoeleinden. 'We lazen het onderzoeksartikel en waren getroffen door de werking en het grote potentieel van dit peptide', aldus woordvoerder Rob Lee. 'Het leek ons dat veel onderzoeksgroepen en bedrijven de stof willen testen. Dus hebben we het gesynthetiseerd en getest op onze cellijnen. Voor onderzoeksdoeleinden ALLEEN', schrijft Lee.


De verouderingsbioloog Peter de Keizer van het Erasmus MC vindt dit heel onverstandig. Hij ontwikkelde het middel en werd de afgelopen maanden door meerdere Nederlanders benaderd met de vraag of ze het bij hem konden krijgen. "De werking is nog helemaal niet goed genoeg uitgezocht", zegt hij. "We weten helemaal niet wat het effect is van het weghalen van die oude cellen bij mensen. Je zou geheugenverlies kunnen krijgen of een versnelde tumorgroei. Dat willen we natuurlijk niet. Daarnaast weten we niet hoe giftig dit middel is."


De Amerikaan Darren Moore, een 50-plusser en zelfverklaard 'levenslang-experimentator' die al jaren actief is in de anti-verouderingsbeweging, zegt op zijn blog dat hij zich inderdaad fitter voelt en ook een vollere haarbos heeft nadat hij proxofim een maand had gebruikt. Het experiment moet Moore enkele tienduizenden euro's hebben gekost. De Keizer waarschuwt hierbij voor een placebo-effect. "Het is natuurlijk een zelfrapportage. De vraag is dus of hij dit niet gewoon wíl zien. Ik ben heel blij dat hij er tot nu toe niet ziek van is geworden." De Rotterdamse onderzoeker verwacht dat hij de stof binnen drie jaar kan testen op mensen. Mocht dat allemaal goed gaan, dan kan het middel snel op de markt komen, zegt hij.


Het peptide bestaat uit 46 aminozuren die als een ketting aaneen zijn geregen: een proces dat met gespecialiseerde, maar standaard biotechnologische apparatuur is uit te voeren. Ongevaarlijk is het niet, schrijft Jesse Middelwijk van BioLegio, een synthesebedrijf in Nijmegen. Want voor de synthese zijn zeer gevaarlijke chemicaliën nodig. 'Alleen al om die reden zou ik het zelf nóóit innemen', zegt Middelwijk. 'Het wordt gemaakt met smerig spul. Dan wil je wel zeker weten dat het op een nette manier is gedaan.'


Een in Portugal wonende, gepensioneerde oud-farmaceut uit Nederland is een van de ouderen die het middel uit Rotterdam wel wil testen. Op voorwaarde van anonimiteit lichtte de 71-jarige in De Volkskrant toe waarom: "Om te beginnen: we zijn geen anti-aginggroep, maar een kennissenkring van meer dan twintig Nederlanders en Nederlandssprekenden die hier in Portugal woont. Niet allemaal gepensioneerd, maar zeker 50+, en bijna allemaal globetrotters.


Ik ben erg benieuwd naar de voortgang van Proxofim, omdat het mij en mijn kennissen zou kunnen helpen veroudering te vertragen of te stoppen. Proxofim is eigenlijk een eenvoudig stofje, erg toxisch zal het niet zijn. Maar je wilt het zeker weten. We kennen nu slechts resultaten bij muizen. En als oud-medewerker van de farmaceutische industrie ken ik de procedure die aan registratie voorafgaat."

Marc van Impe


Bron: MediQuality

10:33 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)

01 juli 2017

Op reis met zolpidem en zolpiclone



Het is de tijd van de grote congressen. Ben jij even gelukkig dat je mee op reis mag. Dat moet ik gelijk even relativeren. Als het om trans-Atlantische vluchten gaat, heb ik de voorbije decennia geleerd, gaat het om twee soorten passagiers – ik hou even geen rekening met de onervaren reiziger voor wie een vlucht een avontuur is waarvan hij geen enkel moment mag missen- maar praat nu over de verwaande habitué die voor de zoveelste keer Go West gaat, en er in economy plus het beste hoopt van te maken.


Het gaat dus over twee groepen reizigers: zij die zolpidem nemen en zij die overgeschakeld zijn naar zolpiclone. U weet over welke producten ik het heb, ik hoef het niet uit leggen. De eerste groep gaat na zijn Hollands maatje met dille –ijskoud en geen smaak op 6 miles high-, gevolgd door een chaud froid de poulet de Bresse à la façon du chef –wat betekent dat dit gerecht gemanipuleerd werd door op zijn minst zestien medeburgers van vreemde origine- en voor de crème brulée au speculoos, overschakelen naar het droog doorzwelgen van een pilletje zolpidem.


Drie uur later worden ze wakker- iedereen ligt te maffen onder een lichtblauwe fleece- je buurman kijkt naar The house of Crowns, je hebt dorst, voelt je knieën niet en bent klaar wakker. Nog vier uur vliegen, lees je op je klok en je besluit nog een zolpidem te nemen. De tweede groep neemt nog voor de poulet een zolplicone en valt in slaap nog voor de koffie en de mignardises. Die wordt gewekt door een stentorstem die zegt dat zo dadelijk het ontbijt zal worden opgediend, i.e. een ontdooide diepgevroren croissant, een kop poederkoffie, een sneetje beurre d' Isisgny en een potje vliegtuigconfituur zoals er al zoveel in de deur van je ijskast staan.


Je buurman aan de zolpidem schiet wakker uit een coma en zoek zijn uppers want anders haalt hij de immigration services niet. Je bij het raampje buurman verontschuldigt zich en kruipt over je heen en laat een discrete wind. De stewardess komt ondertussen alle rommel die een mens tijdens een vlucht produceert ophalen. Ongelooflijk wat je zoal aan afval meegeeft: plastic folies allerhande, een spuugzakje waarin kauwgom en een verfrissingsdoekje, een lege beker en een leeg miniatuurtje gin (heb ik tussendoor iets gedronken?), een papieren zakdoek, de blister van twee pilletjes, een ongebruikt maar verbrijzeld koekje voor het geval dat… en je bent een schoen kwijt.


Vliegen is een avontuur dat ik tegenwoordig zoveel mogelijk wil vermijden. Je kleren zijn onvermijdelijk verkreukeld, je hemd stinkt, je wil je tanden poetsen voor je aankomt maar de driehonderzevenenzestig reizigers voor jou hadden exact hetzelfde idee en je moet kotsen als je het toilet binnenkomt. En in de luchthaven aangekomen weet je nooit of je bagage dezelfde route gevolgd heeft.


En dan zie iemand staan met een bordje met je naam op, hij gaapt en het bord leest "welcome". Het enige wat je dan wil is de eeuwige rust en vooraf een glas whisky.  Maar het is ochtend en je zit in een andere tijdzone, iedereen is opgewekt en je wil dus geen chagrijn zijn. Op naar het congres!

Marc van Impe

Bron: MediQuality

09:25 Gepost door Marc van Impe | Permalink | Commentaren (0)